เขียน
บางทีฉันก็อยากเขียนนะ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร
ตอนนี้ขอเขียนถึงเรื่องสอบที่เพิ่งผ่านมาละกัน

คณิตประภา
เป็นอะไรที่หลอนติดตามากตอนนี้ แค่นึกถึง ภาพในห้องสอบก็ลอยมาแล้ว ความรู้สึกในตอนนั้นยังชัดเจนอยู่ โต๊ะนักเรียนแบบเก่าถูกแยกออกมาเป็นแถวเพื่อกันไม่ให้เด็กลอกข้อสอบ ข้อสอบจำนวนห้าข้อกับเวลาห้าสิบนาที จะบอกให้ ฉันทำไม่ทันหรอก  
อะไรกัน ห้าข้อห้าสิบนาที ข้อละสิบนาที ไม่ทันอีกหรอ?
เออไม่ทัน กูไงทำไม่ทัน
จริงๆนะ ห้าข้อ แต่ละข้อไม่เคยผ่านตาในห้องเรียนมาก่อน อยู่ๆก็โผล่มาในกระดาษข้อสอบกับลายมือหวัดๆ พร้อมคำพูดที่ว่า "ถ้าเป็นครูนะ ครูจะเลือกทำข้อนั้น(ข้อที่หินจนหินต้องเรียกพี่)ก่อน"
ด้วยความที่เป็นเด็กใสซื่อ(?) ก็เลยเลือกทำตามคำพูดของครู แล้วเป็นไง ชิหายสิ
แต่ก็เถอะ พอผ่านมันมาแล้วก็รู้สึกโล่ง เอออย่ามาเจอกันอีกนะ ไปเลยไป แต่คุณเคยได้ยินประโยคนี้ป้ะ
สิ่งที่ยากกว่าสอบก็คือสอบแก้เยสส สอบแก้ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกนะ 
สิบโมง สิบเอ็ดโมง เที่ยง บ่ายโมง
ไม่ผ่านจ้ะ
แม่งงสิบตลบ แก้แล้วแก้อีกแก้แล้วแก้อีกแก้อีกแก้อีกสิบรอบก็เหมือนเดิม ไม่ผ่านไง
ใช่ ไม่ผ่าน
จำได้ว่าทั้งท้อทั้งเหนื่อย อยากร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้จริงๆ
ยังไม่สิบห้า ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ไม่เข้าใจว่ะ
แต่ต้องทนอ่ะ นึกสภาพคนไร้ทางสู้แต่ต้องสู้ออกป้ะ
นั่งอยู่ในนั้นเป็นสามสี่ชั่วโมง กระดาษก็ลบจนเปื่อยแล้ว ดินสอบก็เปียกเหงื่อหมดแล้ว ขี้ยางลบเต็มโต๊ะ ตอนนั้นคิดว่า เออ เอาศูนย์ก็ได้ ไม่อยากแก้แล้ว พอ แต่ไม่ทำอ่ะ ทำไม่ลง พอนึกถึงพ่อแม่แล้วทำไม่ลง จริงๆนะ เหมือนมีอะไรมาค้ำคอ มันกลืนไม่ได้ พอเงยหน้าขึ้นสลับกับข้อสอบไปมา ในห้องก็มีเพื่อนนั่งอยู่สามสี่คนที่เจอเหมือนกัน ตอนนั้นเหมือนคิดได้ว่า เออ เพื่อนทำได้ ทำไมกูทำไม่ได้วะ เราก็เลยแบบ เอาวะ ลองดูอีกที สี่โมงก็สี่โมง แม่รอได้อยู่แล้ว
เราก็ทั้งลบทั้งเขียน สูตรที่เคยใช้ก็เอามาใช้ใหม่ สุ่มตัวเลขไปมา ทศนิยมก็เยอะตายห่ า ไม่เอาๆ เปลี่ยนๆ แก้ไปแก้มา สุดท้ายก็ผ่านจนได้ เป็นอะไรที่โคตรจะแฮปปี้ดี๊ด๊าสุดๆ แบบ กูรอดแล้ววว 
ตั้งใจจะให้แม่มารับนะ แต่แม่ไม่ว่างก็เลยลุยวินมาลงที่ห้างใกล้บ้านแล้วซื้อหนังสือโอเนตมอปลายมาอ่านดู ซื้อทำไม มอต้นยังไม่จบเลย เออ ไม่รู้ว่ะ เออ ซื้อมาทำไมวะ แต่ช่างเหอะ ซื้อมาแล้วต้องได้ใช้สักวันแหละ 



พอแล้ว 
ขอบคุณ
SHARE
Writer
marylivesonmars
exchange student
โลกนี้ยังเหลือฉันอยู่อีกคนนะ :-(

Comments