เราสูญเสียมันไปตอนไหน.
1
ช่างแม่ง

หลายค่ำคืน ผมจำต้องเตือนตัวเองเช่นนั้น บอกตัวเองว่าไม่ต้องรับรู้ ไม่ต้องใส่ใจบ้างก็ได้ ไม่ต้องครุ่นคิดใคร่ครวญขุดค้นหาความหมายไปเสียทุกเรื่อง ปล่อยให้เหตุการณ์ต่างๆ เป็นไปตามโชคชะตา แล้วแต่คนบนฟ้าจะลิขิต

ทำหูทวนลม ไม่ต้องรู้สึกรู้สาบ้างก็ได้ โลกประกอบด้วยผู้คนหลากหลายทั้งดีและร้าย บาดแผลที่เกิดขึ้นอาจเป็นเรื่องธรรมดาที่เราทำได้เพียงปล่อยผ่าน วิธีรับมือที่ง่ายที่สุดต่อนิสัยแย่ๆ ของคนบางคนอาจเป็นการไม่ต้องสนใจ หรือแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ปล่อยวาง ไม่ต้องทำความเข้าใจมากก็ได้ บางเรื่องราวที่ได้พบเจอก็เกิดขึ้นอย่างไร้เหตุผล ค้นหาคำตอบเอาไม่ได้ และถึงแม้สักวันโชคดีมีโอกาสค้นพบ ก็ไม่แน่ว่านั่นจะเป็นคำตอบที่เราอยากฟังอยากได้ยิน

กี่ค่ำกี่คืนแล้วที่นอนไม่หลับ กี่ปีกี่เดือนแล้วที่เอาแต่ถามไถ่ตัวเองว่าชีวิตคืออะไร คิดฝันใฝ่ลมๆ แล้งๆ ว่าสักวันอาจพบคำตอบที่ตามหา

นอกจากไม่เคยพบคำตอบ นับวันกลับยิ่งทวีความสงสัย นอกจากจะไม่ทำให้เข้าใจอะไรๆ ได้ดีขึ้น ยังทำให้หลายครั้งต้องเผชิญหน้ากับความสับสนเพียงลำพัง

ไม่อยากรับรู้เรื่องราว ไม่อยากสนใจความเป็นไป ทว่าบางเรื่องก็วิ่งพุ่งเข้ามาหา


2
ย้อนกลับไปเมื่อสักห้าหกปีก่อนตอนที่เธออกหัก ชายคนรักหนีหายไปมีผู้หญิงอื่น เธอร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน เจ็บปวด ทุรนทุราย จะเป็นจะตายให้ได้ ผิดหวังจากความรักนั้นไม่เท่าไหร่ แต่การที่โดนหักหลัง มันกัดกร่อนบ่อนทำลายไปถึงข้างใน ความคิดความเชื่อ โลกที่เคยคิดฝันวาดหวังไว้พังทลาย

หรือจะเมื่อสิบปีก่อน เธอทำใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อยกับการจากไปของคนเป็นแม่ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลราวกับบรรจุแม่น้ำทุกสายเอาไว้ในนั้น เธอร้องไห้ตั้งแต่แรกทราบข่าว ไปจนถึงวันงานศพแทบทุกวัน

เธอรัก เธอผูกพัน จริงจังกับทุกความสัมพันธ์ที่มี ไม่แปลกที่เธอจะทุกข์ทรมานกับการสูญเสีย

กลับมาที่วันเวลาปัจจุบัน ทั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับการสูญเสียคนในครอบครัวอีกครั้ง กลายเป็นว่าเธอรับมือ จัดการกับความรู้สึกได้ดีขึ้น ผมเข้าใจในทีแรกว่านั่นมันก็แค่ภาพภายนอก บางทีในใจเธอคงเก็บกักบรรจุความโศกเศร้าไว้และไม่อยากแสดงให้ใครได้เห็น ต่อเมื่อมีโอกาสได้นั่งลงพูดคุยถามไถ่ จึงพบว่าตัวเองยังยืนห่างไกลความเป็นจริงอยู่อีกมาก

"มันเฉยๆ ชาๆ ไม่รู้สึกอะไรเลยว่ะ พ่อหายไปทั้งคน ก็ว่างๆ โหวงๆ นิดๆ" เธอเว้นวรรคใคร่ครวญอยู่นาน แล้วพูดต่อ "ไม่เป็นไรหรอก ก็มีชีวิตต่อไป"

คำว่า 'มีชีวิตต่อไป' บอกผมว่าอย่างน้อยวันนี้เธอก็ดูแลตัวเองได้ เอาตัวรอดได้ แต่สิ่งที่ผมวิตกกังวลก็คือสีหน้า แววตาอันเหนื่อยล้าคู่นั้น

เธอเล่าว่าเธอเองไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว โควตาของน้ำตา บางทีเธออาจใช้มันหมดไปแล้วตั้งแต่เรื่องความรักเก่าๆ หลังจากนั้น ไม่ว่าใคร เรื่องใด เหตุการณ์ไหนก็ไม่อาจทำให้เธอเสียน้ำตาได้อีก ไม่แม้กระทั่งความตายของผู้คนใกล้ชิด

เธอเคยบอกครั้งหนึ่งว่ายอมแพ้แล้ว เซ็กซ์ ความสัมพันธ์ หลายสิ่งแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ ทว่ากับการก้าวข้ามไปสู่ความผูกพันจริงจัง มันเบื่อ มันหน่าย เหนื่อยล้าเกินกว่าจะทำความเข้าใจ ยิ่งเรื่องมีลูกมีหลานสร้างครอบครัวยิ่งแล้วใหญ่ นั่นไม่อยู่ในความสนใจแม้แต่น้อย

เพื่อนที่อายุไล่เลี่ยกันหลายคนจากไปก่อนวัยอันควร ญาติบางคนล้มป่วยด้วยโรคร้าย เธอบอกว่าเรื่องธรรมดา สุดท้ายวันใดวันหนึ่งเราก็ต้องจากกัน

สิ่งเหล่านี้อาจโหดร้ายกว่าความตาย มันคือการตายทั้งที่ยังหายใจ ยังคงมีชีวิตอยู่

บางทีเธออาจไม่ได้สูญเสียแค่คนที่รัก แต่เป็นสายตาและความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อโลก

ผมไม่อยากเห็นใครตกอยู่ในหุบห้วงความหม่นเศร้า แต่ใช่หรือไม่ว่าการที่ใครคนหนึ่งไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องเลวร้ายในชีวิต เป็นไปได้ไหมว่าเขาหรือเธอไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกแล้ว ไม่ยินดียินร้าย แม้กระทั่งในโมงยามแห่งความสุข


3
'Regret'

ชายหนุ่มคนหนึ่งมีรอยสักคำนี้ไว้ที่แขน เราไม่สนิทกันพอที่ผมจะกล้าเอ่ยปากถามถึงที่มาสาเหตุ ถ้าให้เดา ผมคิดว่าบางทีเขาอาจมีมันไว้เพื่อปลุกปลอบตัวเองให้ใ้ช้ชีวิตอย่างมีความหมาย จะได้ไม่ย้อนกลับมารำลึกความเสียใจเมื่อวันเวลาผันผ่านไป หรือไม่แน่เขาอาจยังฝังใจกับเรื่องบางเรื่อง จึงต้องมีมันไว้เพื่อนเตือนตัวเองไม่ให้ทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมทำได้เพียงแค่เดาสุ่มไปเรื่อย มันเป็นอีกคำถามที่ไม่มีคำตอบ อุบัติเหตุในค่ำคืนหนึ่งพรากชีวิตเขาจากโลกนี้ไปได้สองปีแล้ว

บางค่ำคืนที่เหม่อมองแสงไฟที่ไหลหลากบนท้องถนน ผมมักจะคิดถึงรอยสักของเขา คิดถึงความหมายของมัน

คิดถึงหลายความคิดความเชื่อเมื่อครั้งยังเยาว์ ที่หล่นหายไปในระหว่างวัยหนุ่มสาว

มันอาจพัดหวนกลับมาให้เห็นบ้าง ในบางวันที่เริ่มลืมตาตื่น หรือในค่ำคืนที่หลับฝันถึงคืนวันเก่าๆ ก่อนจะหลุดหล่นหายไปอีกครั้ง เมื่อเราดำเนินชีวิตประจำวัน

อาจบางที เพื่อนฝูงวัยเรียนจุดไฟใฝ่ฝันไว้มากเกินไป ท้องฟ้า แม่น้ำในวันนั้นมีเรื่องราวมากเกินไป รอยยิ้มของคนรักเก่าบางคนงดงามเกินไป รูปหมู่บางรูปมีความทรงจำมากเกินไป

ในบางแง่มุม อดีตอันสวยงานมักหวนย้อนกลับมาทำร้าย โดยเฉพาะในยามที่เราคิดถึงมัน คิดถึงท้องฟ้าวันนั้น และค้นพบว่าฟ้าวันนี้ไม่สวยเท่าเก่าก่อน

ผมไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้สูญเสียพ่อจะเคยหวนกลับไปเผชิญหน้ากับบาดแผลในอดีตบ้างไหม โดยเฉพาะบางเรื่องราวที่ร้าวรานทารุณต่อจิตใจ เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงทั้งชีวิตและความรู้สึก

โลกไม่ได้สวยงาม บางวันเวลาในชีวิตก็ขมปร่าเกินไป เจ็บปวดเกินไปจนยากจะเก็บงำกล้ำกลืนฝืนเอาไว้ คล้ายว่าเมื่อเติบโตแล้ว สิ่งที่เราต้องก้าวผ่านก็คือการได้เรียนรู้บางรสชาติของชีวิตอันขมปร่าฝาดเฝื่อน และน่าเศร้า ที่มันทำให้ชีวิตของบางเรากลับไปรับรสหวานดังเดิมไม่ได้อีกเลย


4
โครงการบ้านจัดสรรแห่งใหม่ผุดโผล่ขึ้นหลังอพาร์ทเมนท์ของผม ดูเหมือนใกล้สำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว บ้านอันแสนสวย จากน้ำพักน้ำแรงของเหล่าคนงานที่ต้องอาศัยอยู่ในเพิงสังกะสีชั่วคราว

มันเป็นบ่ายวันที่ผมนั่งมองเด็กชายคนหนึ่งนับพับจรวดอยู่นานหลายนาน แล้วเขาก็ขว้างมันบินออกไป

มันไปได้ไม่ไกล เพียงไม่กี่อึดใจมันลอยไปติดอยู่บนมะละกอต้นหนึ่ง ความสูงของเด็กชายเอื้อมไม่ถึง เขาเขย่าลำต้นแรง ๆ จนมันหล่นลงมา

เขาจับมันขว้างอีกครั้ง คราวนี้มันบินนานและไกลกว่าเดิมเล็กน้อย และลอยไปจอดอยู่บนหลังคาสังกะสี

เขาปีนเก้าอี้ ค่อยๆ ใช้ไม้กวาดเขี่ยมันให้ตกลงมา แต่ดูเหมือนว่าเด็กชายจะเตี้ยเกินไป ไม้กวาดสั้นเกินไป และจรวดกระดาษลำนั้นก็อยู่ห่างไกลเกินไป

นาทีนั้น ผมมีคำถามกับชีวิตอีกครั้ง ว่าเดือนไหน ปีไหน นาทีไหน

ตั้งแต่เมื่อไหร่, ที่หัวใจเราเริ่มไม่รู้สึกรู้สา
SHARE
Writer
Thankwian
labour worker
Nothing important

Comments

khaikung
5 years ago
กลับมาพร้อมความเย็นชาเลยนะฮะ 
Reply
plaiking
5 years ago
เวลาที่ปัจจุบันรู้สึกเหนื่อยอ่อนแทบไม่มีความสุข เราคิดถึงอดีตที่สวนงามตลอดเลย
Reply
mAseAstme
5 years ago
ความเย็นชา เป็นส่วนหนึ่งที่มนุษย์พึงจะมี
ไม่ใช่ เพื่อให้ไร้ความรู้สึก ... ดี
แต่ ให้ไร้ความรู้สึก ... แย่ๆ ในบางครั้งเท่านั้นเอง

ไม่แสดงออก ใช่ว่าจะไม่รู้สึกนะ แต่มันคือกระบวนการสร้างเกราะใจให้แข็งแรงขึ้น 2cm. :)
Reply
itisfelt
5 years ago
อาจคงเพราะให้ค่าทุกความรู้สึก
จนวันนึงมันสุดแล้วจริงๆ ละมั้งฮะ เราไม่ได้เย็นชา บางทีมันแค่เหนื่อยล้าเท่านั้นเอง.
Reply