หั ว เ ร า ะ
เขาว่ากันว่า หัวเราะทีหลังดังกว่า
ฉันไม่เคยเชื่อในประโยคนี้ จนกระทั่งฉันเจอกับตัวเอง

เฌอ เป็นคนแรงๆ พูดจาขวานผ่าซาก และเป็นเพื่อนกับฉัน
เรารู้จักกันผ่านเพื่อนอีกทีนึง และไปไหนด้วยกันค่อนข้างบ่อย
เราโปรดปรานการเล่นบาสเก็ตบอลเหมือนกัน 
จนกระทั่งอะไรๆมันเริ่มเปลี่ยนไป

การเล่นบาสเก็ตบอลทำให้ฉันแข็งแรงและรู้จักเพื่อนใหม่มากขึ้น
ทำให้ฉันได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และสนิทสนมกับเฌอมากขึ้นเช่นกัน
แต่มันก็ไม่ใช่เสมอไป

เขาว่ากันว่า ยิ่งสนิทยิ่งไม่เกรงใจกัน
เฌอเริ่มพูดจาทำร้ายจิตใจฉันและเพื่อนๆในกลุ่มอย่างไม่รู้ตัว
ดราม่าการเล่นบาสเก็ตบอลเด้งขึ้นในแชทกลุ่มทุกๆวัน
และคนที่ดราม่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เฌอเอง
"ทำไมแกไม่ส่งลูกให้เราบ้าง"
"เราก็ต้องส่งให้คนที่ใกล้กว่าป้ะ"
"ใช่ ก็เอยืนใกล้แป้นมากกว่าแกอ่ะ บีมันก็ต้องส่งให้เอดิ"
"ก็ใช่ แต่เราแทบไม่ได้แตะลูกเลย ทั้งๆที่มันเป็นลูกบาสของเรา"
"เห้ย เดี๋ยว ใจเย็น"ฉัน
"เออ แกก็เหมือนกัน ตอนเราเลี้ยงลูกอยู่อ่ะมาแย่งทำไม"
"อ่าว เราอยู่ฝ่ายตรงข้าม เราก็ต้องแย่งลูกดิ"ฉัน
"แต่เรายังไม่ทันพาสลูกไปอีกฝั่งเลยนะ"
"นี่มันเกมนะเฌอ อย่าคิดมากดิวะ"
"เออๆ อะไรๆกูก็ผิดตลอดอ่ะ งั้นวันหลังไม่ต้องเล่นกับกูละ"
-เฌอ ออกจากกลุ่ม-

ดราม่าบาสกลุ่ม ทำให้ฉันและเพื่อนๆในกลุ่มแบนเฌอ
การสร้างกลุ่มนินทาเฌอเป็นอะไรที่สนุกสนานมากสำหรับฉัน 
แต่ถึงอย่างนั้น ดราม่าก็ใช่ว่าจะจบ

หลังจากที่พวกเราแบนเฌอไปได้สักพัก เฌอก็มาขอโทษ
ฉันก็เลยเพิ่มเฌอเข้ามาในกลุ่มอีกครั้ง
ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ พวกเราไปเล่นบาสด้วยกันอีกหลายๆครั้ง
จนกระทั่งถึงงานกีฬาสีโรงเรียน

"เห้ยบี แกเลือกเอาสักอย่างดิ ว่าจะเป็นนักบาส นักวิ่ง หรือพาเหรดกันแน่ แบบนี้มันกินที่เพื่อนป้ะวะ"
"เห้ยเดี๋ยวดิ บีมันก็ไม่ได้เลือกเองป้ะ พี่เค้าเลือกนะเว้ย"
"แต่มันก็ยังกินที่คนอื่นอยู่ดีอ่ะ"
"แล้วแกจะมาเดือดร้อนทำไมวะเฌอ แกเองก็เป็นนักบาสแล้วนี่"
"ก็เราอยากเป็นพาเหรดด้วยอ่ะ"
"ก็ไปบอกพี่เค้าสิ มาดราม่าอะไรเล่า"
"ไม่ได้ดราม่า แต่อยากจะบอกว่า อย่าจับปลาสองมือ เดี๋ยวจะไม่ได้สักอย่าง"
"บอกตัวเองดีมั้ย"
"อะไรวะ"
"เห้ย ใจเย็น"
"เออเฌอ เราว่านะ แกยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ว่ะ แล้วอย่างนี้แกจะเป็นนักบาสได้ไงวะ"ฉัน๑
"แล้วแกยุ่งไรด้วย"
"ก็เตือนเฉยๆอ่ะ เวลาคัดนักบาสถ้าแกปรี๊ดแตกขึ้นมา แกก็อดนะเว่ย"ฉัน๑
"..."
"เออ สิ่งที่ฉัน๑พูดมาก็ถูกนะ แกต้องใจเย็นกว่านี้ ไม่ใช่ใจร้อนแล้วพาลใส่คนอื่นอ่ะ"ฉัน๒
"ได้ แต่เราขอพูดอีกอย่างนึงนะ"
"..."
"แกคิดว่าแกเก่งแค่ไหนวะ แน่จริงมาลองบาสกะเราสักตั้งดิ เรามั่นใจว่าเราชนะแกแน่ เพราะแกมันก็ดีแต่พูดนั่นแหละ"
"เห้ย แกพูดถึงใครวะเฌอ"
"ก็คนแถวนี้แหละ"
"เห้ยขอดีๆ"
"ฉัน๒ หรอ"
"ไม่ใช่ ฉัน๑ต่างหาก"
"..."
ฉัน๑ก็คือฉันเอง
ฉัน๒ก็คืออีกคนที่ชื่อเหมือนฉัน

ถ้าเป็นคุณ คุณจะเจ็บมั้ย การที่เพื่อนสนิทมาพูดแบบนี้
ถ้าถามฉัน ฉันเจ็บจนน้ำตาไหล คือสิ่งที่เราพูดไปมันกลายเป็นอาวุธกลับมาทำร้ายเราเอง
แต่สิ่งเราพูดไปมันคือความหวังดี หรือว่าเค้าตีความผิดเอง อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ตั้งแต่นั้นมาเฌอกับฉันก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย
เจอหน้า ฉันจะหลบ

ผ่านไปเป็นสัปดาห์ เฌอก็มาขอโทษฉัน
ฉันก็ให้อภัย แต่ความไว้ใจคงไม่มีเหลือแล้วแหละ

เฌอได้เพื่อนกลุ่มใหม่ ฉันก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเค้ามากนัก

ฉันก็คิดว่าเฌอคงจะมีความสุขดี ถึงไม่มายุ่งกับฉัน
แต่ฉันก็พบว่าฉันคิดผิด

"ฉัน แกรู้ดราม่ากลุ่มเราป้ะ"
"ไม่อ่ะ ทำไม"
"เฌออีกแล้วว่ะ"
"?"
"มันประจานเพื่อนในห้องตัวเองอ่ะ แกคิดดูดิ แชทกลุ่มห้องเราโคตรวุ่นวายเลย"
"แล้วพวกแกทำยังไงต่อ"
"ครูก็มาถามว่าเป็นอะไร แล้วมันก็โกหกอ่ะ ไม่ไหวแล้วว่ะ"
"ใจเย็น"
"เราว่าจะแบนมันอีกรอบแล้วว่ะ ไม่ไหวแล้วจริงๆ"
"แล้วแกบอกเราทำไม"
"..ก็เผื่อแกอยากรู้"
"ก็อยากอยู่ แต่ไม่อยากยุ่งกับมันแล้วอ่ะ ไม่อยากนึกถึงความรู้สึกที่เสียไปให้มันอีกแล้ว คือมันพังหมดแล้ว ในสมองเรามันไม่มีเฌออีกแล้วว่ะ"
"เออ ขอโทษนะ"
"ไม่เป็นไร"
"แต่ทั้งห้องทั้งกลุ่มนี่แบนเฌอจริงๆแล้วนะ ไม่มีใครเอาแล้วด้วย"
"ขนาดนั้น?"
"เออ"

จนถึงตอนนี้ ฉันเพิ่งได้สัมผัสความรู้สึกสะใจ
เหมือนแผลเป็นมันหายไปแล้ว
เหมือนสิ่งที่เคยเกิดกับฉันมันย้ายไปหาคนอื่นแทน
และมันก็เกิดขึ้นแรงกว่าฉันด้วยสิ😊

เสียใจด้วยนะ แต่ก็สะใจดี
รับรู้ซะบ้าง ความรู้สึกเจ็บปวดจากเพื่อน
คราวนี้ รู้ซึ้งรึยังล่ะ
ว่า หัวเราะทีหลังน่ะ มันดังกว่าจริงๆ



SHARE
Writer
marylivesonmars
exchange student
โลกนี้ยังเหลือฉันอยู่อีกคนนะ :-(

Comments