แต่เพราะกาแฟคือกาแฟ ไม่ว่าจะใส่ในแก้วแบบไหนก็ตาม  :)
แต่กาแฟก็คือกาแฟ 
จะไปใส่ในภาชนะไหน คั่วรวมกับอะไร หรือชงแบบไหน
ฉันก็ยังคงอยากลิ้มรสกลิ่นขมของมันไม่ต่างไป

ที่ร้านกาแฟ แห่งหนึ่งในนิมมาน

"วันนี้รับเอสเพรสโซ่แบบเดิมไหมครับ"
"วันนี้ขอลาเต้ร้อนละกันค่ะ"  

ฉันเป็นคนที่ชอบดื่มกาแฟ 
แต่เป็นประเภทที่ว่า 
ลิ้นสามารถรับรสได้แค่ว่านี่ขมไป นุ่ม อร่อย 
แค่นั้น...
แต่ไม่ถึงขั้นที่จำพันธุ์เมล็ดกาแฟ หรือรสเปรี้ยว ปลูก ณ ที่ไหน ฯลฯ 
แม้จะเรียกว่ารู้จักกาแฟแค่ "บางๆ" 
แต่ทุกวันก็ต้องหาเวลาไปนั่งดื่มกาแฟ
ลิ้มรส และพูดคุยกับเจ้าของร้านเสมอ
ความสุขของฉันคือ การได้ลิ้มรสกาแฟที่หลากรส ในต่างสถานที่กัน
ได้พูดคุยกับเจ้าของร้าน แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องกาแฟ
พี่บาริสต้าคนหนึ่ง เคยพูดยั่วล้อฉันว่า 
"หลงรักกาแฟขนาดนี้
ทำไมไม่เอาดีด้านนี้ไปเลยล่ะ"

แกหมายถึงทำไมฉันไม่เอาดีสักทาง จะเป็นบาริสต้าก็ไม่ใช่
เจ้าของร้านกาแฟก็ไม่เอา หรือจะโมเมเขียนหนังสือเกี่ยวกับกาแฟสักเล่ม
ก็ละอายใจเกินกว่าจะรวบรวมเรียบเรียงมาให้อ่านกัน
จะพูดให้ถูกเป๊ะๆ คือ แม้จะหลงรักกาแฟ 
แต่ฉันก็ไม่อยากแปรรูปความรักให้ไกลไปกว่านี้
แค่มีความสุข แค่ได้กลิ่นกาแฟ แค่ได้ลองชิมกาแฟใหม่ๆ ก็พอ
แล้วรู้จักกาแฟแค่นี้ จะเรียกว่ารักได้ไหม...
แต่สำหรับบางกลุ่ม คนที่ดื่มกาแฟ เพราะเป็นกาแฟที่ดี
เฝ้าเสาะหากาแฟเมล็ดพันธุ์เยี่ยมจากที่ต่างๆ มาสรรชิม 
ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อหลายปีก่อน
ที่ถ้าเราอยากกินกาแฟดีๆ สักแก้ว เราก็ต้องเข้าห้าง
ไปยืนหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะสั่งกาแฟแก้วแพงๆ มานั่งกิน
ผ่านมาไม่กี่ปี ก็ปรากฎร้านกาแฟผุดขึ้นเหมือนดอกฝน
ทั้งกาแฟดริป กาแฟต้ม สารพัดแบบ
หรือบางคนก็เลือกที่จะดริปเองที่บ้าน 
บางคนถ่ายรูปโชว์ อัพลงอินสตาแกรม
แต่คุณค่าของกาแฟไม่เคยเปลี่ยนเลย


สำหรับฉัน แม้กาแฟจะเปลี่ยนไปแค่ไหน
ฉันก็ยังหลงรักในกลิ่นกรุ่นของมัน
ยังคงเฝ้าเดินทางไปตามร้านต่างๆ ที่ไม่รู้จัก
หาเวลาทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ไม้หลังร้าน
รอพนักงานมาเสิร์ฟ ก่อนที่จะดื่ม
สำหรับฉัน กาแฟ = คือความรัก
รักในกาแฟ รักในความเป็นกาแฟ
ในความขม ในความเปรี้ยว ในความร้อน
แม้ทุกวันนี้กาแฟจะเปลี่ยนรูปแบบ แตกสายไปหลายร้อย
มากจนบางครั้งฉันก็ชิมได้ไม่หมด นับนิ้วแทบไม่ได้
แต่กาแฟก็คือกาแฟ 
จะไปใส่ในภาชนะไหน คั่วรวมกับอะไร หรือชงแบบไหน
ฉันก็ยังคงอยากลิ้มรสกลิ่นขมของมันไม่ต่างไป
เพราะสิ่งที่รัก มันยังไม่ตาย
แต่แค่ไปปรากฏกายอยู่ตามที่ต่างๆ
ฉันวางแก้วกาแฟลง
เผลอทำมันหกเปื้อนหนังสือที่เปิดอ่านค้างไว้
ก่อนที่จะหยิบทิชชู่มาเช็ด
หนังสือเปื้อนนิดหน่อย จากความซุ่มซ่าม เงอะงะ
ฉันลูบรอยคราบของกาแฟที่ตอนนี้เปื้อนเลอะหนังสือ
แต่เพราะตัวหนังสือก็คือตัวหนังสือ
จะไปใส่ในภาชนะไหน คั่วรวมกับอะไร หรือชงแบบไหน
ฉันก็ยังคงอยากลิ้มรสกลิ่นของงานที่ดีไม่ต่างจากเดิม

เนื้อหาที่ดีอยู่ที่ไหนก็ได้
เพราะคุณค่าของมันอยู่ที่เนื้อหา
ไม่ได้อยู่ที่รูปแบบ 


SHARE
Writer
Looksorn
Editor
MARS

Comments

zupisets
1 year ago
ถ้าเปลี่ยนกาแฟเป็นเบียร์นี่ความรู้สึกเดียวกันเลยฮะ :D
Reply
ThatGuy
1 year ago
รู้สึกแบบนี้กับหลายๆ เรื่องเหมือนกันฮะ อย่างเวลาฟังเพลงคลาสสิค อะไรแบบนั้น
Reply
Bewbundanjai
1 year ago
^^
Reply
namely
1 year ago
ชอบครับ
Reply
Tammadaa
1 year ago
ชอบมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกอยากจิบกาแฟเลย:))

Reply