เพราะความรัก มักเล่นตลก
ความรักมักชอบเล่นตลกกับเราเสมอ...
ชีวิตคนคนหนึ่งจะต้องเจอกับความรักกี่แบบกันนะ เท่าที่ผ่านมาผมเคยเจอความรักที่มีแต่ความสูญหาย สูญเสีย จากไป โดยไม่มีคำล่ำลาเลยแม้แต่น้อย...

โคตรเจ็บเลยว่ะ!!

แต่อยู่มาวันหนึ่ง ผมเจอสิ่งที่ผมคิดว่ามันวิเศษมาก มันคือสิ่งที่ผมจะไม่ยอมสูญเสียไปอีก 
เหมือนหลายๆครั้งที่ผ่านมา มันคือความรักครั้งใหม่ ที่ผมจะต้องดูแลมันให้ดีให้ได้ ผมคิดแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่เห็นหน้าเธอครั้งแรก ไม่คิดไม่ฝันว่าวันที่ผมต้องมาทำงานดูแลแขกที่คณะ จะได้มาเจอเธอ ผมคิดอยู่ในใจว่าจะต้องทำความรู้จักกับเธอให้ได้ 

และแล้ววินาทีทำคะแนนของผมก็มาถึง
เธอเกิดมีอาการเจ็บคอขึ้นมา ผมก็ได้โอกาสหาน้ำอุ่นให้เธอดื่ม (1คะแนนแล้วเห็นมั้ย ก้าวเล็กๆของความสัมพันธ์) และคอยถามเธออยู่เสมอว่าอาการดีขึ้นรึยัง 
จนในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้าเข้าไปขอเฟสบุ๊คของเธอ นั้นคือจุดเริ่มต้นของเราสองคน 

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ


หลังจากวันนั้น ผมก็คอยถามเธอตลอดว่าเป็นอย่างไรบ้าง หายเจ็บคอหรือยัง เริ่มทำความรู้จักเธอมากขึ้น เรารู้จักกันมากขึ้น จนความรู้สึกที่แค่ชอบของผมในตอนแรก มันค่อยๆกลายเป็นรักที่ละนิดๆ

ผมเหมือนเป็นคนคอยให้กำลังใจ ให้คำปรึกษาของเธอ ปกติผมก็เป็นหน่วยให้คำปรึกษาของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆอยู่แล้ว เลยไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเท่าไหร่ และยิ่งผมรู้เรื่องของเธอมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกดีกับเธอมากขึ้น 
จนวันที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยก็มาถึง

 คือวันที่ผมรู้ว่า

 เธอมีแฟนแล้ว
เชี้ยยยย!!!!!!

มันเล่นตลกกับผมอีกแล้ว...
คงเป็นเพราะความไม่รอบคอบของผมที่ไม่ได้ตรวจสอบสถานะของเธอก่อน ความสับสนในหัว ทั้งหัวสมอง และหัวใจ เริ่มวุ่นวาย มันเริ่มตีกันระหว่างความรู้สึกของผม กับความถูกต้อง
ฝ่ายหนึ่งในหัวบอกว่า เห้ยยย เขามีแฟนแล้วนะ อย่าไปยุ่งกับเขาเลย อีกฝ่ายหนึ่งก็บอกว่า เขาแค่เป็นแฟนกัน ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย แต่งแล้วก็หย่าได้ เลิกกันได้ จีบคนมีแฟนศัตรูแค่หนึ่งนะเว้ยยยย (เหตุผลไอฝั่งนี้มาเต็มเลยในหัวผม) ทั้งสองฝ่ายในจิตใจของผม ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอย่างอลวน จนเกิดเรื่องราวระหว่างผมกับเธอมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่มันเกิดจากผมเอง

ในวันหนึ่งที่เธอบอกว่าจะเลิกกับแฟน ผมรู้สึกมีความสุขมาก อยากจะกระโดดดีใจ อยากจะออกไปตะโกนให้ดังๆ
แต่ตอนนั้นอยู่ในร้านกาแฟ และเธอร้องไห้อยู่
ผมทำได้แค่ปลอบ และบอกเธอว่าทุกอย่างจะดีขึ้น

ดีขึ้นซะที่ไหนละ เขากลับไปดีกันนะสิครับ 

รับประทานแห้วไปอีกกก...

ความถูกต้อง กับ ความรู้สึก มันไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ ผมจึงต้องเลือกอะไรสักอย่าง และวันนั้นก็มาถึง วันที่ผมเลือก ความถูกต้อง ผมตัดสินใจ เดินหนีออกมา โดยไม่สนใจเธอ หายออกไปจากชีวิตเธอ ตอนนั้นผมคิดว่ามันคงดีกับตัวเธอเองนะ ไม่มีผมเธอก็ยังมีเขา เธออยู่ได้ 

แต่รู้ไหม ผมอยู่ไม่ได้เลย...
ช่วงแรกๆผมทำอะไรไม่ได้เลย กินไม่ได้ นอนไม่หลับ อ่านหนังสือก็ไม่ได้ ละจะสอบละด้วยไง พอใกล้ๆจะสอบ ผมพยายามตั้งสติอ่านหนังสือ แต่หน้าเธอจะลอยมาทุกที ไม่มีสมาธิเลย ผมเป็นฝ่ายทิ้งเธอนะ ทำไมต้องเสียใจขนาดนี้วะ 

จนวันที่สอบเสร็จ ก็เช็คอินร้านเหล้าตามระเบียบ และวันนั้น เธอขอเคลียร์ความรู้สึกทั้งหมดที่ค้างคา ผมพร้อมที่จะเคลียร์ และนั้นคือวันที่ ความถูกต้องเป็นฝ่ายแพ้อย่างราบคาบ แพ้แบบไม่มีสิทธิได้แก้มืออีกแล้ว เพราะผมเลือกเธอ ผมเลือกเธอจริงๆ

และมันก็เป็นวันที่ผมได้รู้ว่า เธอก็มีผมอยู่ในใจเหมือนกัน

หลังจากวันนั้น ผมคิดเพียงแค่ว่า บนโลกนี้มีแค่เราสองคน คนอื่นช่างมัน ไม่สนใจใครทั้งนั้น ไม่สนใจใครจะพูดว่าอะไร ไม่สนอะไรแล้ว ผมโคตรมีความสุขเวลาอยู่กับเธอ เวลาคุยกับเธอ ถึงแม้เราจะทะเลาะกับบ้าง แต่เราก็กลับมาเข้าใจกัน
ผมยอมเธอทุกอย่าง ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยคุยด้วย กลายเป็นเพื่อนผมทั้งหมด เลิกส่องสาว เพื่อนชวนดูก็ไม่ดู ทั้งๆที่เมื่อก่อนผมนี่มีเลด้าห์ติดตัวเลย ผมชอบแกล้งเธอว่าจะไปส่องสาว แต่ผมไม่เคยไปทำจริงๆหรอก มันไม่อยากทำมากกว่า เหมือนว่าแค่มีเธออยู่ในชีวิตก็มีความสุขดีแล้ว

ผมรู้สึกมีความสุขมากจริงๆ...

จนวันหนึ่งความถูกต้องที่มันเคยนอนอยู่ในโลงชั้นใต้ดินของหอคอยแห่งความรู้สึก มันแง้มฝาโลงออกมาแล้ว
เพียงแค่เธอพูดย้ำว่า เธอยังคบกับแฟนอยู่

ความรู้สึกเหมือนจมดิ่งลงใต้ห้วงมหาสมุทรที่ไม่เคยมีมนุษย์ผู้ใดเคยย่างกายเข้าไปถึงมาก่อน
เฟลโคตร

เธอบอกว่า เธอไม่อยากเสียผมไป แต่ก็ยังคบกับแฟนอยู่ เธอบอกว่าเธอรู้ ว่าเธอเห็นแก่ตัว ซึ่งผมเห็นด้วย เธอบอกว่าเธอเป็นคนรั้งผมไว้ มันไม่จริงเสียที่เดียว หัวใจผมต่างหาก ที่ทำให้ผมอยู่กับเธอ 

และเธอได้ยื่นข้อเสนอครั้งสำคัญ เป็นคำสัญญาระหว่างเราว่า เธอจะไม่ไป แต่ถ้าผมเหนื่อยเมื่อไหร่ ให้บอกเธอ 
ผมไม่อยากเหนื่อยเลย แต่ก็ไม่รู้ผมจะเหนื่อยเมื่อไหร่ 

เอาจริงๆตอนนี้ความถูกต้องที่ว่า มันกลายร่างเป็นความเหนื่อยล้านี้แทนแล้ว และมันเริ่มที่จะยกฝาโลงออกแล้ว มันรอวันที่จะไปให้ถึงหอคอยแล้วดึงผมที่อยู่บนนั้นลงมา หรือไม่ผมอาจจะลงไปหามันที่ชั้นใต้ดิน แล้วฝั่งมันลงไปอีกครั้ง แต่ผมก็กลัวว่า เมื่อผมลงไป ผมจะเสียท่ามัน โดนมันดึงลงโลงไปกับมันด้วย



ทุกสิ่งทุกอย่างต่อจากนี้มันจะขึ้นอยู่กับอะไรกันนะ ความเหนื่อยล้า ตัวเธอ ตัวผม
หรือ เราทั้งสองคน...

เป็นเพียงเรื่องราวที่สมมติขึ้นจากเหตุการณ์จริงเท่านั้น
SHARE
Writer
sleepingforest
Amateur Writer
Just a little writer

Comments

ToToFk
4 years ago
เอาชีวิตผมมาเขียนรึเปล่าวะเนี่ย 5555555555
ชอบมากครับ :)
Reply
sleepingforest
4 years ago
ขอบคุณครับ^^