ในวันที่เราพาตัวเองออกไปวิ่ง
เราประสบภาวะซึมเศร้า หลังจากสูญเสียลูกคนแรกในระหว่างตั้งครรภ์ไปอย่างไม่คาดคิด
เราหยุดหน้าที่การงานทุกอย่าง แล้วใช้เวลาส่วนใหญ่จมดิ่งกับความคิดซ้ำไป ซ้ำมา เพื่อหาคำตอบของคำถามว่า ทำไม? ทำไม?

จนวันที่ตัดสินใจพาตัวเองสวมรองเท้าผ้าใบและออกมาวิ่ง...
เริ่มต้นอย่างไม่สวยหรูนัก เราวิ่งด้วยจิตใจอันล่องลอย วิ่งเพียงเพราะอยากให้ความเหนื่อยล้าในร่างกายไปชะลอความเศร้าในจิตใจไม่ให้มัวแต่วนลูปดำดิ่งกับเรื่องเดิมๆ วิ่งเพื่อฆ่าเวลาในการรอคอย คอยวันที่จะเริ่มตั้งต้นนับหนึ่งของการพยายามมีลูกครั้งต่อไป...

1 กิโลเมตรแรกผ่านพ้นไปด้วยความทุกข์ทรมาน จิตใจที่เอาแต่ซึมเศร้ากับเรื่องเดิมเริ่มย้ายมาจดจ่อกับเรื่องใหม่ เหงื่อเริ่มไหลเข้ามาแทนที่น้ำตา ในหัวคิดแต่สิ่งเดียวว่า เหนื่อยเกินไป หนักเกินไป เราไม่ควรฝืนตัวเองมากมายขนาดนี้ 

แต่ชั่วขณะของความคิดก็พบว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆกาย ผู้คนมากมายหลากเพศหลายวัยยังคงวิ่งแซงเราไป คนแล้ว คนเล่า...ทำไม? ทำไม?

ยังไม่มีคำตอบของคำถาม วันแล้ววันเล่าจากภาวะซึมเศร้าถูกแทนที่ด้วยเป้าหมาย เราพยายามวิ่งให้มากขึ้น เริ่มหาเหตุผลชักจูงตัวเองมากขึ้น เพื่อร่างกายแข็งแรง เพื่อเตรียมตัวกับการเริ่มต้นตั้งครรภ์ครั้งใหม่

ในที่สุดเราก็สามารถผ่าน 10 กิโลเมตรแรกของตัวเองสำเร็จ 
เราค้นพบว่าการวิ่ง ก็เหมือนการทำสมาธิอย่างหนึ่ง เรามีสติรับรู้ในทุกลมหายใจ ทุกย่างก้าวของการวิ่ง และค้นพบสัจธรรมง่ายๆ ว่าทุกสิ่งในโลกนี้มีสิ่งที่เราควบคุมได้และไม่ได้ จงรับรู้และปล่อยให้มันเป็นไปตามกลไกของมัน ความเหนื่อยล้ากลับกลายเป็นความสุขอย่างน่าประหลาดใจ ความคิดที่จับเจ่าอยู่แต่ความเศร้าและนับถอยหลังของการพยายามมีลูกครั้งต่อไปได้หายไปแล้ว เหลือเพียงแต่ปล่อยใจให้สบาย สุขก็เรียนรู้ เศร้าก็ยอมรับ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเริ่มกลับมา ทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็วในเวลาไม่ถึง 2 เดือน จากวันนั้นถึงวันนี้ไม่รู้ว่าการที่เราพาตัวเองออกไปวิ่งหรือการวิ่งกันแน่ที่พาตัวเราออกมาค้นพบความสุขที่หายไป บางคำถามว่า ทำไม? ทำไม? บางครั้งก็อาจไม่ได้รอการมาของคำตอบ

แต่รู้อย่างนี้แล้วทำไมเราจะไม่พาตัวเองออกไปวิ่งหล่ะ?


SHARE

Comments

JuniorL
7 months ago
สู้ๆนะคะ
Reply
Biaru
7 months ago
ขอบคุณนะคะ ❤
INTHUCH
7 months ago
การวิ่งทำให้เราอยู่กับลมหายใจ และร่างกายตัวเอง
เป็นสภาวะที่แปลกประหลาด
ก่อนวิ่งก็เป็นสภาวะหนึ่ง
ตอนวิ่งก็เป็นอีกสภาวะหนึ่ง
วิ่งเสร็จก็จะกลายเป็นสภาวะใหม่
ที่สำคัญเราเห็นตัวเอง
Reply
niji
7 months ago
จริงที่สุดค่ะ
Biaru
7 months ago
เห็นด้วยมากๆค่ะ หลายคนบอกว่าวิ่งเปลี่ยนชีวิต ตอนแรกไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เข้าใจเลยค่ะ
Oilstein
7 months ago
เป็นกำลังใจให้ค่ะ : ) ได้อ่านเรื่องที่เขียนนี้แล้วอยากลองออกไปวิ่งดูบ้าง ว่าจะเกิดความรู้สึกแบบไหนขึ้น
Reply
Biaru
7 months ago
เอาใจช่วยค่ะ ขอให้ทำได้ตามความตั้งใจนะคะ ถ้าคิดอะไรไม่ออกตอนวิ่ง หาความสุขระหว่างทาง ชมนกชมไม้ก็ดีไปอีกอย่างค่ะ ❤❤❤
eventuallyalone
7 months ago
เอาใจช่วยนะคะ
เราเองก็จะพยายามวิ่งให้มากขึ้นค่ะ :D
Reply
Biaru
7 months ago
สู้ๆ ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ เราจะมาพยายามออกไปวิ่งด้วยกันนะคะ 😊😊
eventuallyalone
7 months ago
✌🏼️✌🏼✌🏼
ToeyAlone
7 months ago
✌🏻✌🏻✌🏻
Reply