ท้อเกือบขาดใจ สุดท้ายก็ผ่านมาได้นี่นา
เคยได้ยินวลีที่ว่า แค่หยุดก้าว ก็เหมือนเดินถอยหลังแล้ว
ถ้าเปรียบกับโลกที่หมุนไปทุกวัน ใช่ค่ะ เหมือนเดินถอยหลังแล้ว
แต่หากไม่สามารถใช้ได้กับทุกคน ทุกเหตุการณ์

เคยผ่านความทุกข์ ความท้อ จนเกือบจะทนไม่ไหวมาบ้างมั้ยคะ?

อาจเป็นเพราะเราภูมิคุ้มกันต่ำมั้ง
ความอดทนของเรา ถือว่าน้อยกว่าคนอื่นๆมาก
อาจเพราะเป็นลูกคนเดียว หรืออะไรก็ตามแต่ อย่าโทษสภาวะแวดล้อมดีกว่า
ยิ่งโตยิ่งเหนื่อยนะว่ามั้ย 
ยิ่งเท้าใหญ่ขึ้น ก็เดินบนโลกพื้นที่มากขึ้น 
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วัยทำงานแล้ว ช่วงเวลาสนุกสนานมันหายไป
มีเรื่องให้คิด ให้จัดการมากมาย ทั้งชีวิต ทรัพย์สิน ที่นอกเหนือจากงาน

อย่างเราเอง ในช่วง 2-3 ปีให้หลังมานี้
เราเริ่มพยายามจัดการความอดทนของตัวเองให้ดีขึ้น
ภายใต้เงื่อนไขของภาระหนี้สิน คือ ไม่ทน = ชีวิตพัง

แต่จากการฝึกฝน เราได้พบว่า
หลังจากเราเอาชนะความทุกข์ใจ และอดทนฟันฝ่าอุปสรรคมาได้
เราจะรู้สึกภูมิใจในตัวเอง 
พอผ่านมาได้ หันกลับไปมองแล้ว ก็รู้สึกว่า เฮ้ย เราก็ผ่านมันมาได้นี่นา
แต่ถ้าหากเราไม่ลองสู้ ไม่ลองเดินฝ่ามันมา เราจะไม่เคยรู้เลยว่าเราก็ทำได้

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เราท้อ จะค่อยๆตั้งสติ
ใช้สตินี่แหละ หาวิธีการจัดการปัญหาไปทีละเปลาะ
เพราะเราไม่สามารถจัดการปัญหาได้รวดเดียว
ถ้าทำแบบนั้น ยิ่งแก้ไม่ได้ ยิ่งเครียด ยิ่งบ้า

เรื่องเครียดทีเดียว
แต่หวังว่าจะเป็นประโยชน์หากคนที่ท้อเปิดมาเจอ
SHARE

Comments