ฝนหยุดตกบ้างหรือยัง?
(1)

เสียงฝนยามบ่ายดังเปาะแปะ หยดน้ำแต่ละหยดจากท้องฟ้า มีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือมุ่งสู่สถานที่ที่ให้กำเนิดแรงดึงดูด นั่นคือ แกนโลก ซึ่งอาจจะเป็นของแข็งสักอย่างที่เคยเรียนเมื่อป.4 แต่ในวันนี้ เกิดเหตุบังเอิญอย่างน่าเชื่อ มีสิ่งบางอย่างขวางทางแรงดึงดูดของแกนโลก

ฉันเอง

เริ่มไม่แน่ใจว่าอะไรกันแน่ที่ดึงดูดฝนให้ตกลงมาจากท้องฟ้า ระหว่างแรงดึงดูดหรือตัวฉันเองกันแน่ เพราะตอนนี้ความรู้สึกเหมือนหยาดน้ำฟ้าทั้งย่านกรุงเทพมหานครนั้น รุมถล่มแค่ฉันคนเดียว รู้สึกเปียกปอนจนเหมือนเป็นปอดบวม เจ็บหน้าอกทุกครั้งที่ก้าวขาไปข้างหน้า หายใจก็ไม่ถนัด รู้สึกอยากจะล้มลงนั่งตรงพื้นฟุตบาทให้รู้แล้วรู้รอด

ร้อน แม้ฝนจะตกหนักขนาดนี้ก็ยังรู้สึกร้อน

เหงื่อเริ่มปนกับน้ำฝน ฉันหน้ามืดไปวูบหนึ่ง คิดในใจว่าอีกไม่นานก็คงจะถึงบ้าน แค่อดทนหน่อย บ้านทาวน์เฮาส์สีฟ้าแสนสวย มีระเบียงชั้นสองเป็นราวตากผ้า รับมุมกับแดดยามบ่ายพอดี แม้ตอนแรกกะจะสร้างไว้เพื่อใช้นอนอ่านหนังสือ แต่เพราะอากาศประเทศไทย ทำให้เก้าอี้นอนไม้ผุจนสีกร่อนแม้ฉันจะไม่ค่อยได้นั่งก็ตาม ว่าไปแล้วก็นึกได้ ฉันตากผ้าไว้นี่นา ฝนตกขนาดนี้ ผ้าก็คงจะแห้งให้หรอก

กุญแจบ้านอยู่ไหนนะ

ถึงหน้าบ้านแล้ว แต่ก็หาสิ่งที่จะใช้เปิดบ้านไม่ได้สักที ฉันล้วงแล้วล้วงอีก ล้วงแล้วล้วงอีก กระเป๋าบ้าๆนี่ก็ดันเก็บกุญแจของฉันไว้ในมิติที่สี่ สิ่งที่ฉันเจอก็มีแต่ ลิปติกสีแดงแจ๋ที่ฉันไม่เคยใช้ ใบเสร็จนับไม่ถ้วนของร้านสะดวกซื้อ แก้วซิลิโคนพับได้แต่นิ่มเกินจะใช้ใส่น้ำดื่ม กับ ช้อนพลาสติกจากร้านอาหารตามสั่ง ก็ว่าแล้วเชียว ป้าเขาก็ย้ำนักย้ำหนาว่าใส่มาแล้ว ทำไมมาอยู่ในกระเป๋าได้เนี่ย รู้สึกผิดจัง แต่ก็ขอช้อนใหม่ไปแล้ว กินข้าวเสร็จไปแล้วด้วย

เมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกสักที

ฉันมองท้องฟ้า โชคดีที่ช่างก่อสร้างที่เจ้าของคนก่อนจ้าง สร้างหลังคาโรงรถให้เลยมาหน้าบ้านเยอะหน่อย เลยเหลือที่ไว้หลบฝนยามบ่ายอย่างวันนี้ แต่ฉันยังคงหากุญแจบ้านไม่เจอ และยั้วะกับตัวเองมากๆ ทำไมไม่รู้จักจัดกระเป๋าให้เรียบร้อยบ้าง ฝนก็ยังคงกระหน่ำสาดมา เพิ่มอารมณ์ความยั้วะทวีคูณ ฉันเทของทั้งหมดออกมาจากกระเป๋า ลิปติกสีแดงแจ๋หล่นลงไปในท่อระบายน้ำ แต่ก็แลกมากับกุญแจบ้านที่ส่งเสียงดังกริ้งตอนกระทบกับพื้น ฉันโกยของทั้งหมดเข้ากระเป๋าก่อนเดินเข้าบ้าน

(2)

เสียงย่ำขึ้นบันไดของฉันแข่งกับเสียงระงมของฝน แม้ฝนชุดนี้จะตกต่อเนื่องมานานเป็นปีๆ แต่ฉันก็ไม่เคยจะชินเสียงเป๊าะแป๊ะของมันสักที

รู้สึกทรมานทุกครั้งที่ฟังเสียงฝน และรู้สึกทรมานทุกครั้ง เวลาที่ฉันเอามือทั้งสองข้างปิดหูเพื่อกั้นตัวเองจากการได้ยินเสียงทุกอย่าง แม้มันจะเงียบแต่กลับไม่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย

ฉันนอนบนเตียงที่ไม่เคยปูผ้าปูที่นอน แต่ถ้าปูแล้วละก็ มันก็คงจะเป็นเตียงที่มีฟูกสีเขียวขี้ม้าที่สวยดี ผ้าปูเตียงกองอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา แม้ฉันจะเคยคิด ที่จะหยิบมันขึ้นมาปูเตียง แต่ฉันก็ไม่เคยทำ

กระพริบตาแล้วมองซ้ายขวา ห้องที่เจออยู่ทุกวันกับดูใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แม้จะใส่ฟอร์นิเจอร์เพิ่มเข้าไป มันก็ยังดูใหญ่และมีพื้นที่มากเกินไปสำหรับฉันคนเดียวอยู่ดี

กรอบรูปว่างเปล่าที่ถูกแขวนไว้บนผนัง ถ้าถามว่าเคยมีรูปอยู่ในนั้นไหม ก็ไม่เคยนะ และก็หวังว่ามันจะยังไม่มีต่อไปเรื่อย เพราะกรอบรูปว่างๆนี่มันก็ไม่ได้แย่อะไร เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

แว่นสายตาถูกทิ้งไว้บนหัวเตียง เพราะหลังจากฉันทำเลสิคก็ไม่มีเหตุจำเป็นที่จะใส่มันอีกแล้ว แต่ทำอย่างไรก็ตัดใจทิ้งแว่นเก่าๆนี่ไม่ได้สักที

แม้ห้องจะดูกว้างใหญ่แค่ไหน แต่เมื่อฉันนอนและแหงนหน้ามองเพดาน ฉันรู้สึกเหมือนเพดานจะบีบลงมา บีบลงมาเรื่อยๆ จนใกล้กับจมูกของฉัน จนราวกับฉันได้ยินเสียงหายใจของเพดาน

เสียงฝนดังระดม ฉันหลับตา

ทุกอย่างมืด แต่ก็ไม่ได้มืดสนิท

ทุกอย่างหยุด แต่ก็ไม่ได้หยุด

ทุกอย่างที่ฉันมองไม่เห็น แต่ฉันก็มองเห็น

ฉันนึกถึงผ้าเปียกฝนนอกบ้าน

แต่ก็ช่างมันเถอะ

แม้ฉันจะซักมันอีกกี่รอบมันก็คงไม่สะอาดไปมากกว่านี้

ถึงยังไงมันก็ยังเป็นเสื้อผ้าของฉันอยู่ดี

(3)

ฉันเดินไปที่ระเบียงชั้นสอง จับเสื้อผ้าดู ก่อนจะนั่งบนเก้าอี้สีกร่อน ซึ่งคุณอาจจะโดนเสี้ยนตำได้ถ้าไม่ระวัง ฉันใช้มือลูบไปตามพนักพิงของเก้าอี้ ถึงจะไม่โดนเสี้ยน แต่สีที่เคลือบมันไว้ก็หลุดออกมาเป็นแผ่นๆจนติดมือออกมา ฉันนอนลงบนเก้าอี้ที่ไม่ค่อยจะชอบ แต่ฉันก็พบว่ามันสบายแบบสุดๆไปเลย แทบจะสงสัยว่าทำไมตอนแรกฉันถึงละเลยเก้าอี้สบายๆแบบนี้ ไปนั่งเก้าอี้สำนักงานแบบนั้นนะ

ฝนเริ่มซา เป็นครั้งแรกในรอบหลายๆปี

ฉันไม่ประหลาดใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังอยากจะลุกไปเช็คให้แน่ๆ แต่ก็รู้สึกสบายเกินกว่าจะลุก ฉันนอนนิ่งๆ คิดว่าควรจะเช็ค หรือ นอนสบายๆต่อไปดี

ฉันเลือกนอน ในตอนนี้ และหวังว่าในอนาคตฉันจะเลือกที่จะลุก ออกไปเช็คให้แน่ๆว่าฝนจะหยุดหรือยัง อาจจะเป็นอีกวินาทีข้างหน้า อีกนาทีข้างหน้า หรืออีกชั่วโมงข้างหน้าก็ได้



ฉันนอนนิ่งๆ หลับตาฟังเสียงฝนที่ผ่อนจังหวะถี่น้อยลง

น่าแปลกที่แม้ว่าฉันจะลุยฝนมาขนาดนั้น

แต่ฝนกลับให้ฉันเปียกได้แค่รอบดวงตาและแก้มเท่านั้น



ฉันสะอื้นเบาๆ

เมื่อลมยามเย็นของวันนั้น

ตัดสินใจที่จะพัดเอาฝนนอกฤดูออกไป
SHARE
Written in this book
run.
Writer
Gottogo
eater
hate everything that can't eat.

Comments

24Hphobia7
5 years ago
ไม่มีฝนที่ไหนตกทั้งปีทั้งชาติ ฝนที่ตก ตกเพื่อรอที่จะหยุด พอฝนหยุดท้องฟ้าก็จะสวยขึ้นอีกเยอะ แถมมีสายรุ้งอีกต่างหาก
สู้ๆนะค้าบ เขียนดีอ่ะเราชอบ^_^
Reply