พื้นที่ เพดาน กำแพง
ไม่ว่าจะเป็นในโลกของความจริงที่เรากำลังเดินดินและใช้ชีวิตอยู่เช่นนี้ หรือแม้แต่โลกออนไลน์ที่ดูจะกว้างใหญ่ไพศาลเสียขนาดไหน ก็เชื่อว่ายังมีบางที่ที่หลายคนอาจจะเข้าไปไม่ถึงเสียที หรือว่าถ้าจะพยายามเข้าไปแล้วก็อาจจะได้ผลร้ายกลับมา... ไม่ว่าจะเป็นข้างนอกหรือข้างในก็ตาม

หนึ่งในนั้นคือเรื่องของการที่คนหนึ่งคนหรือบางคนจะเปิดจิตใจและพื้นที่อันเป็นของตัวเองให้ผู้อื่นในโลกได้รู้ มันเป็นเหมือนกับการอนุญาตให้คนที่อยู่รอบกายหรือแม้แต่ภายนอกเข้ามารู้จัก ก็เหมือนกับการเปิดนิทรรศการหรือบริเวณให้คนภายนอกเข้ามาเยี่ยมชมนั่นแหละ จะมากจะน้อยก็อาจจะแล้วแต่คนที่ว่าจะเปิดกว้างมากแค่ไหน เพราะช่องว่างของแต่ละคนก็จะเหมือนกันซะเมื่อไหร่

แต่ก็ยังมีบางพื้นที่ที่ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่อาจจะเปิดให้คนหลายคนได้รู้ บางคนอาจจะเปิดให้เฉพาะกับคนที่ไว้ใจได้ คนใกล้ชิด หรือแม้แต่ไม่คิดจะเปิดให้ใครเลยนอกจากตัวของเจ้าของเอง นั่นถือว่าเป็นพื้นที่ลึกลับหรือว่าเขตหวงห้ามสำหรับหลายๆ คน ในพื้นที่แห่งนั้นก็จะเหมือนกับเป็นแดนลับแลของคนที่อยู่ภายนอก แต่จะเป็นพื้นที่ที่คนๆ ที่เป็นเจ้าของรู้สึกว่าสบายและผ่อนคลายที่สุด หรืออาจจะเป็นอีกทางเมื่อมันกลายเป็นการปกปิดและซ่อนความเจ็บปวดและความรู้สึกอันไม่พึงประสงค์ที่ไม่สามารถแสดงออกมาให้ภายนอกได้เห็น

และพื้นที่นี้ก็มักจะเป็นพื้นที่ที่เหมือนไม่ว่าจะยังไง... มันก็ต้องมีความเย้ายวนที่เหมือนกับยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุสำหรับบางคนเสียด้วยสิ... ไม่ว่าจะเป็นเส้นที่เข้มและเห็นชัดเจนสักเพียงใด พวกเขาก็อยากที่จะเข้าไปอยู่ดี... จะว่าด้วยความท้าทายหรืออะไรก็แล้วแต่ก็เถอะ

กฎของความสัมพันธ์ที่ถือว่าเป็นกฎเหล็กที่สำคัญที่สุดข้อหนึ่ง : "อย่าล้ำเส้น"

คนที่พยายามที่จะเข้าไปใน 'เขตหวงห้าม' เหล่านั้น หากว่าไม่ได้รับการอนุญาต แน่นอนว่าคุณกำลังล้ำเส้นในชีวิตของเขา และนั่นถือว่าผิดสำหรับการกระทำต่อเขาแม้ว่าเราจะไม่ได้ซีเรียสก็ตาม แต่มันก็ทำให้เหมือนกับเสียความรู้สึกตรงส่วนนั้นไปแล้วไม่มากก็น้อย

หลายครั้งที่การเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่แย่ลง... อาจจะไม่ถึงกับการตัดในทันที แต่มันก็ทำร้ายไปแล้ว อย่างที่ร้ายที่สุดคือการตัดความสัมพันธ์ การจากลาที่ไม่เป็นไปด้วยดี จะด้วยว่าต่างคนต่างอยู่แบบไม่คิดจะเผาผีกันเลยก็มี หรืออาจจะกลายเป็นคู่อาฆาตที่จะไม่มีวันเหมือนเดิมเมื่อความรู้สึกดีมันทำร้ายและกลายมาเป็นคมดาบที่คอยมาประหัตประหารกันด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง... และต่อให้กลับมาได้ก็คงไม่มีทางสนิทใจเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

ก็คงเหมือนกับกำแพงที่พังไปแล้วนี่แหละ... จะซ่อมหรือสร้างใหม่หรือจะทำอะไรสักอย่าง
ยังไงมันก็ยังมีรอยแผลที่บอกว่ามันเคยผ่านจุดนี้มา หรือว่าจะสร้างใหม่ มันก็จะไม่มีทางเหมือนเดิม... อย่างน้อยก็ในความทรงจำของคนที่ผ่านพื้นที่เก่าก่อนนั้นมาแล้ว

คนเราไม่ได้เหมือนกันเสียหมด สิ่งที่อาจจะไม่ได้ซีเรียสในชีวิตของเรา อาจจะรุนแรงในชีวิตของคนอื่นก็เป็นได้ และในสภาวะอีกอย่าง สิ่งที่รุนแรงในชีวิตของเราก็อาจจะไม่ได้ส่งผลอะไรต่อคนอื่นมากนัก... vice-versa... แน่นอนว่ามันไม่อาจจะกำหนดได้ตายตัวเท่าไหร่หรอก

บางทีก็คงต้องคิดเหมือนกันนะว่าพื้นที่ของเราอยู่ตรงไหน และจะทำยังไงเมื่อความสัมพันธ์และความสนิทบางอย่างมันก็สนิทมากเกินไปจนแทบจะชนกำแพงหรือทะลุเพดาน... ก็หวังว่าคงจะไม่ไปล้ำเส้นใครแล้วกัน... มันไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่...

หวังว่าคงจะไม่เป็นการทำลายกำแพงของคนๆ นึงเกินไปแล้วกันนะ
SHARE
Writer
Narin
Casual Writer
Artist / Writer in Casual Life | All fields about Art / Entertainment / Recreation คนที่เดินบนเส้นทางด้วยหัววิทย์แต่ใจศิลป์ สิ่งที่เห็นคือแรงบันดาลให้เกิดเรื่องมากมาย เมื่อการเดินไปกับศิลปะและความบันเทิงดูเป็นเรื่องน่าสนใจ

Comments