วิวัฒนาการของดวงตา
     เมื่อก่อน... ดวงตาเราเห็นโลกสีขาว-ดำ ...เรายินดีกับแสงที่เข้ามาเป็นสีขาว แต่ทุกอย่างดูแย่เมื่อเรารับรู้สีดำ เราหงุดหงิดและป้ายความผิดทุกอย่างให้สีดำ เราตั้งคำถามว่าทำไมมันไม่เป็นสีขาว หรือจะเป็นเพราะสิ่งๆนั้นเป็นสีดำมาตั้งแต่แรก?


     ต่อมา... ดวงตาเรารับทิศทางของแสงได้มากขึ้น เฉดสีขาว-ดำมาบรรจบกันจนเป็นหลายเฉด เราเห็นสีขาวไล่ไปเทาไปหาดำ ...เราเริ่มรับรู้ได้ว่าผิดถูกไม่ใช่เรื่องของขาวหรือดำ แต่อยู่ที่เราตัดสินอะไรเป็นขาว อะไรเป็นดำ แล้วเฉ ที่เป็นสิ่งที่เหมาะที่ควร?


     วันนี้... ดวงตาเรามีเซลล์รูปกรวย เรารับสีได้แล้ว... สิ่งที่เราเห็นล้วนหลากหลายและมีความเป็นตัวเอง หินแร่มีหลากสี บางทีเราเห็นว่ามันคนละชนิด บางทีเราก็รวมมันเป็นแค่ก้อนหิน สิ่งที่ต่างหรือสิ่งมี่เหมือนล้วนเป็นสิ่งที่เราจัดกลุ่มแยกกันหรือรวมมันขึ้นมาเองทั้งนั้น ทำไมเรายังต้องไปยึดติดกับการตัดสินอะไรอีกล่ะ?



 
     สิ่งมีชีวิตเป็นสิ่งที่ประหลาด ทั้งๆอยู่บนโลกเดียวกัน มีอะไรที่เหมือนกัน แต่กลับไม่เหมือนกัน ...ในขณะที่มนุษย์จ้องดูไฟเขียวและแดงบนท้องถนน แมวกลับมองสีเหล่านั้นเพี้ยนไป แต่เวลากลางคืนทีคนมองอะไรไม่เห็น แมวก็วิ่งไล่จับเหยื่อได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร


     ดังนั้น เราควรทำความเข้าใจ บางคนดวงตาพัฒนา(ทั้งทางกายภาพและสังคม)ไปถึงบางขั้นหนึ่ง อีกคนไปถึงอีกขั้นหนึ่ง นั่นไม่ใช่ความผิดแปลก หรืออ่อนด้อยอะไร คนเราล้วนแต่มีวิถี มีประสบการณ์ มีข้อจำกัดที่แตกต่างกัน การเอาตัวรอดของแต่ละคนจึงแตกต่างกันไป เราไม่ควรดูถูกใคร ไม่ควรไปตัดสินใครว่าใครไม่ดี ...เพราะธรรมชาติก็คือธรรมชาติที่ต้องดำเนินต่อไปตามทางของแต่ละคน
SHARE
Writer
E-C-G-O
Your friend.
May I tell you some story?

Comments