ช้อนสั้น ช้อนยาว
“ช้อนยาว ทำไมเธอถึงดูเศร้านัก”
คำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากช้อนสั้นเพื่อนรัก

“ส้อมเขาจากฉันไปแล้วล่ะช้อนสั้น ต่อไปฉันจะตักข้าว ตักอาหารได้อย่างไร ถ้าไม่มีส้อมคอยช่วย”
ช้อนยาวตอบกลับอย่างเศร้าใจ

“เธอเพียงแค่คุ้นชินกับการที่มีส้อมอยู่ข้างๆ คอยช่วยตักอาหารเท่านั้นแหละช้อนยาว แต่ถึงไม่มีส้อม เธอก็ยังตักเองได้ ดูฉันสิ ฉันยังทำได้ ทำไมเธอจะทำไม่ได้ล่ะ เพราะถึงเราจะแตกต่างกัน แต่เราก็เป็นช้อนเหมือนกัน มีคุณค่าในตัวเองเหมือนกัน การตักอาหารด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด เชื่อฉันเถอะ”

ช้อนยาวค่อยๆยิ้มออกมาทีละนิด
จริงของช้อนสั้น บางทีเธออาจจะกังวลมากเกินไป ถึงไม่มีส้อมแล้ว เธอก็ยังตักอาหารเองได้ ทำอะไรเองได้ มันอาจจะไม่คุ้นชินไปบ้าง แต่คงไม่ยากจนเกินไปนักหรอก

ไม่แน่นะ บางทีวันข้างหน้าเธออาจจะเจอส้อมคันอื่นมาช่วยเธอตักก็ได้ แต่ถึงจะไม่มีก็ไม่เป็นไร
เพราะช้อนทุกคันมีคุณค่า เหตุใดต้องลดทอนคุณค่าในตัวเองเพื่อสิ่งที่จากไปด้วยเล่า

“ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะช้อนสั้น”
ช้อนยาวยิ้มให้ด้วยความรู้สึกขอบคุณ

ปล. ขอบคุณรูปภาพจาก http://maypungpung.blogspot.com/2012/11/blog-post_19.html ค่ะ
SHARE
Writer
Augustt
Storylog Reader
เป็นนักอ่านคนหนึ่งที่ชอบเขียนเล่าเรื่องตามใจตัวเอง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ^^

Comments