ปัจฉิมนิเทศน์ (เรียงความโลกส่วนตัว)
วัน พฤหัสบดี ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 
วันนี้เป็นวันที่มีความสำคัญอีกวันหนึ่ง คือ ' วันปัจฉิมนิเทศน์ ' ของรุ่นพี่ม.6 ประจำปีการศึกษา 2558 มีชื่อรุ่นว่า " วิชญ์ (wish) " วันปัจฉิมนิเทศน์ คือวันที่ทุกคนร่วมแสดงความยินดีให้กับพี่ๆม.6 ที่กำลังจะจบการศึกษาปีนี้ไปสู่รั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งตามธรรมเนียมของทุกปี จะมีรุ่นน้องมามอบสิ่งของต่างๆให้กับพี่ม.6 เช่น ดอกไม้ ลูกอม การ์ด เป็นต้น เพื่อแสดงถึงความยินดีที่มีให้พวกพี่ๆและยังเป็นเครื่องเตือนใจอีกว่า 
เราจะไม่ลืมกัน
ฉันเคยคิดว่าวันปัจฉิมก็เหมือนกันทุกๆปี เนื่องจากที่ผ่านมาแค่ให้ของแก่รุ่นพี่ที่รู้จักหรือรุ่นพี่ที่ชอบ แต่แล้ววันปัจฉิมปีนี้กลับไม่เหมือนกับปีอื่นๆ เนื่องจากขณะนี้ฉันกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จึงทำให้ฉันเริ่มมีบทบาทกับการทำกิจกรรมในวันนี้มากขึ้น เพราะ พอขึ้นม.ปลายทุกคนจะต้องมีความผูกพันธ์กับพวกพี่ๆทั้งม.5 และ ม.6 โดยเกิดจากกิจกรรมที่เรียกว่า ' สายรหัส ' ฉันเป็นคนหนึ่งที่โชคร้ายไม่มีพี่รหัสที่อยู่ม.6 หรือที่เรียกว่า สายขาด แต่ฉันก้ยังมีความผูกพันธ์กับพี่ม.6 คนอื่นๆอยู่บ้าง ซึ่งกิจกรรมในวันนี้เราม.4 และพี่ม.5 จะต้องร่วมกันทำให้พี่ๆม.6 ได้แก่ การบูมให้พี่ม.6 เราฝึกซ้อมกันมาหลายวันเพื่อให้พี่ม.6 ประทับใจและยังแสดงถึงความเคารพรักต่อพี่ม.6 และหลังจากจบกิจกรรมนี้ น้องรหัสจะต้องพาพี่รหัสม.6 ของตนเองไปทำกิจกรรมต่อ ก็คือการบอกความในใจ ร้องเพลงประสานเสียง และให้ของเล็กๆน้อยๆที่พิเศษกว่าคนอื่นแก่พวกพี่ๆ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีพี่รหัสที่อยู่ม.6 แต่ฉันก็ได้พี่ใจดีที่ไม่มีน้องรหัสมาเป็นพี่รหัสแทนในวันปัจฉิม ฉันรู้สึกดีใจและมีความสุขมากที่ได้มีพี่รหัสที่อยู่ม.6 เหมือนกับคนอื่นๆ วันปัจฉิมนิเทศน์ปีนี้จึงมีความหมายกับฉันมาก ในขณะที่กำลังทำกิจกรรมกันอยู่นั้น ทุกคนต่างแสดงความยินดีให้กับพี่ของตนเอง แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่เศร้าสร้อย เนื่องจากว่า พี่รหัสก็เหมือนกับพี่แท้ๆที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน มีความรัก ความใกล้ชิดสนิทสนม และความผูกพันธ์กันมาก และต่อจากนี้ไปก็จะไม่มีโอกาสได้ทำกิจกรรมร่วมกัน จะไม่ได้เจอหน้ากันทุกวัน จะไม่มีพี่ที่ให้คำปรึกษายามที่น้องท้อแท้หรือพบเจอปัญหาอุปสรรคต่างๆมากมาย แต่พี่ทุกคนก็ต่างให้คำมั่นสัญญากับน้องๆไว้ว่า จะไม่ลืมน้องๆ และจะกลับมาเยี่ยม มาพูดคุย มาให้คำปรึกษาเหมือนเดิม และน้องๆก็ให้คำสัญญาเช่นเดียวกันว่า จะไม่ลืมพวกพี่ จะรักและเคารพพวกพี่เหมือนเดิม และจะดูแลน้องรหัสรุ่นต่อๆไปให้ดีเหมือนที่พวกพี่ได้ดูแลเรา

หลังจากปิดเทอมนี้ไปพวกพี่ก็จะต้องเข้าไปสู่รั้วมหาวิทยาลัย โลกใบใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ฉันในฐานะที่เป็นน้องม.4 ก็อยากให้พวกพี่ดูแลตัวเองให้ดี รักษาสุขภาพกายและสุขภาพใจ ตั้งใจเรียน มีอนาคตที่กว้างไกลและสดใส อย่าเครียดมากเกินไป อย่าหักโหม น้องรหัสของพวกพี่ยังรักและเป็นห่วงพี่เสมอ พวกเรายังรอแสดงความยินดีให้กับพวกพี่ๆในการประสบความสำเร็จในชีวิตต่อไป และนับจากนี้ก็จะพบปะกับผู้คนมากขึ้น ก็อย่าลืมกันนะความสัมพันธ์ของสายรหัสนี้จะยังมีต่อไปรุ่นสู่รู่น และจะยังคงอยู่กับตัวเราตลอดไป...
ปล. บทความนี้เป็นการเขียนเรียงความโลกส่วนตัว อาจมีความบกพร่องหรือไม่สามารถแสดงถึงความรู้สึกของผู้เขียนออกมาได้ แต่อยากให้รู้ว่าผู้เขียนได้แสดงออกถึงความจริงใจ 
ปล.2 ผู้เขียนเป็นเพียงนักเรียนชั้นม.4 ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีผู้อ่านบทความนี้มากมายหรือโด่งดัง แต่เพียงอยากแสดงออกถึงความรู้สึกของตนเองไว้ในบทความนี้ ขอบพระคุณที่ให้ความสนใจกับบทความของเรา ขอบคุณจากใจจริงค่ะ
SHARE
Written in this book
BOOKLISM
Writer
scpole
student
แค่เด็กไร้ตัวตน " อยากเขียน "

Comments