...เวลาของสองเรา...
.....เมื่อตื่นจากฝัน ผมยังจำความรู้สึกที่มีความ
สุข ในขณะที่เรากินข้าวด้วยกันได้อย่าง
ติดตราตรึงใจ ผมตัดสินใจแล้วว่าวันนี้เป็นไงเป็น
กัน ต้องชวนเธอไปกินข้าวกลางวันให้ได้
     ผมเข้าอ๊อฟฟิศแต่เช้าเพื่อมารอเธอ จนเธอมา
ถึงที่ทำงาน ผมไม่รอช้ารวบรวมความกล้า
ทั้งหมด เดินเข้าไปยืนตรงหน้าเธอ แล้วเอ่ยปาก
ออกไปทันที "น้องพิมพ์ครับ วันนี้ไปทานข้าว
เที่ยงด้วยกันนะ" เธอยิ้มอีกแล้ว ผมรอคำตอบ
ของเธอด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เวลาแค่ไม่กี่วินาที
มันช่างยาวนานเหลือเกิน เธอตอบกลับมาว่า
"ได้ค่ะ" เหมือนโลกทั้งโลกถล่มลงตรงนี้ มันเป็น
คำตอบที่ทำให้ผมดีใจที่สุด ผมยิ้มแล้วบอกเธอไป
ว่า"เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่รอข้างหน้านะครับ" "ค่ะ" 
เธอตอบสั้นๆพร้อมรอยยิ้มแล้วเดินเข้าที่ทำงาน
ของเธอไป ส่วนผมไม่ต้องพูดถึง โลกนี้มันช่าง
สวยงามจริงๆ เวลาที่รอมานานสิ้นสุดลงเสียที
ผมอยากหมุนเวลาให้เดินล่วงหน้าไปตอนเที่ยง
เลยทันที
    เที่ยงแล้วผมรีบมารอเธอหน้าอ๊อฟฟิศ เธอ
เดินออกมาคนเดียวพอเห็นผมเธอก็ยิ้มทักทาย
มาก่อน "ไปกินอะไรดีคะ" ผมตอบทันทีว่า 
"ข้าวมันไก่มั้ยร้านนี้อร่อยนะ" "ได้ค่ะ" เธอตอบ
"งั้นขึ้นรถเลยครับ" ผมพาเธอไปทานข้าวด้วย
กันเป็นมื้อแรก เหมือนในฝันเลย เธอเป็นคน
ที่คุยเก่งและยิ้มง่าย รอยยิ้มที่ประทับอยู่ในใจ
ผมตลอดเวลา ตอนนี้อยู่ตรงหน้าผมนี่เอง
        ฉันหลงรักรอยยิ้มสดใสของเธอรู้มั้ยคนดี รอยยิ้มเธอนั้นประทับตรึงอยู่ในใจฉันเสมอมา
SHARE
Written in this book
ระหว่างเรา
Writer
regaloz
นักเขียน
บันทึกเรื่องราวในงานเขียน ฉันเป็นนักเขียน ฉันเป็น Ghost writer

Comments