Good Morning Everyone!
"Good Morning Everyone, My name is เด็กหญิง..."

บ่ายวันหนึ่งประมาณอาทิตย์ก่อน ขณะนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสืออย่างขะมักเขม้นเพราะค้างงานมาได้สักพัก (ใหญ่ๆ) จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยทักทายเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงลูกข้าวนึ่งชาวเหนือ ผมแหงนหน้าขึ้นไปมองพร้อมขมวดคิ้วด้วยความงงงวยว่าวันนี้เจ้าหนู "ฝนฟ้า" วันนี้มาแปลก ปกติแล้วถ้ากลับมาจากโรงเรียนแล้วเดินผ่านหน้าโต๊ะทำงาน เธอมักจะกระโดดกระด้องกระแด้งกระเด้งกระดอนกระโตกกระตาก (ก่อนจะหันหน้ามายกมือ "สวัสดีค่ะ" แล้วก็กระเด้งไปต่อ) พร้อมส่งเสียงฮึมฮำร้องเพลงฮิตติดวิทยุที่เป็นเวอร์ชั่นของตัวเองโดยไม่สนใจว่าบันไดคีย์เสียงที่ถูกต้องคืออะไร เธอเป็น "free spirit" อย่างแท้จริง (เมื่อเร็วๆนี้มี "มันแน่นอก ต้องยกออกกก..." เป็นเพลงอินโทรเปิดตัว)

ในความฉงนสงสัยที่ยังไม่สร่างซา ผมหันไปถามพนักงานร้านซึ่งเป็นแม่ของเด็กหญิงตัวอ้วนอายุ 7 ขวบทรงผมหน้าม้ากะลาครอบที่ยืนอยู่ข้างๆโต๊ะทำงานว่า "ฝนฟ้าเป็นอะไร?" เธอหันมาตอบว่า "อ่อ...เฮีย...พอดีว่าครูที่โรงเรียนอนุบาลเขาเลือกฝนฟ้าให้เป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณในวันจบหลักสูตร" ผมพยักหน้าตอบรับ "แล้วไงต่อ?" เธอทำหน้าหนักใจเล็กน้อย "....เป็นภาษาอังกฤษ" ผมทำตาโต "เฮ้ยยย...จริงดิ? ถึงว่าเมื่อกี้มาชุดใหญ่" เธอแสดงความกังวลใจต่อว่า "ก็ไม่รู้เลยเนี้ยว่าจะทำได้ไหม ฝนฟ้ามันไม่จริงจัง เอาแต่เล่น ต้องพูดเดือนหน้าแล้ว" ผมหันไปมองเด็กตัวอ้วนกระโดดเด้งดึ๋งติดสปริงไปทักทายคนนั้นทีคนนี้ทีด้วยประโยคภาษาอังกฤษที่เพิ่งจดจำมาจากโรงเรียน "Good Moring Everyone...Good Morning Everyone...Good Morning Everyone...." ทุกคนที่ได้ยินก็หันมายิ้มแล้วก็หัวเราะคิกคักกันใหญ่ สักพักหนึ่งก็มีเสียงหนึ่งถามขึ้นมาว่า "ฝนฟ้ารู้รึเปล่าว่าที่พูดแปลว่าอะไร?" ฝนฟ้าหยุดชะงักพร้อมสะบัดหน้าม้ามาตอบว่า "แปลว่าสวัสดีตอนเช้าทุกคนนะสิ แต่พูดได้แค่นี้แหละ อย่าถามต่อ" นางปิดจ๊อบแบบฮากระจายครับ ผมเองยังอดหัวเราะไม่ได้

ต้องเล่าย้อนกลับไปอีกนิดหน่อย "ฝนฟ้า" เป็นเด็กที่เติบโตมาในร้านของขายโชห่วยที่ครอบครัวผมเป็นเจ้าของ แม่ของเธอเป็นพนักงานประจำที่ร้าน พอตกเย็นหลังโรงเรียนเลิกฝนฟ้าก็จะมาวิ่งเล่นในร้านเป็นสีสันความสดใสไร้ซึ่งเดียงสา ถ้าภาษาชาวบ้านทั่วไปก็คงเรียกเธอว่า "เด็กแก่นแก้ว" เป็นชินจังในภาคของเด็กผู้หญิง มีความกล้าหาญและบ้าบิ่นแต่ไม่ถึงขั้นบ้าคลั่ง ไม่กลัวการหกล้มมีแผลเลือดออก เธอปั่นจักรยานแบบไร้ล้อเสริมของเด็กมาได้เกือบปีแล้ว แม้ว่าขาเธอสั้นและไม่สามารถแตะถึงคันเหยียบได้พร้อมกันทั้งสองข้างเวลาวางตูดบนที่นั่ง เวลาปั่นจึงต้องตูดลอยอยู่บริเวณอานจักรยานบิดซ้ายทีขวาทีตามจังหวะการถีบไปข้างหน้า ตอนแรกที่ผมเห็นยังตกใจ เด็กตัวกระจ้อยจูงจักรยานผู้ใหญ่ที่สูงเท่าตัวเองไปทางหลังร้านพร้อมขึ้นควบปั่นอย่างมั่นใจ แม่ของเธอตะโกนมาทางด้านหลัง "อย่าไปไกลนะลูก" ฝนฟ้าหันหลังกลับมาบอก "โอเคคคคคคคค" พร้อมยกมือซ้ายชูนิ้วโป้ง ผมใจหายวาบกลัวเธอพลาดล้ม แต่เธอก็ยังไปข้างหน้าได้เรื่อยๆอย่างมีความสุข

วีรกรรมของเธอยังมีอีกมากมาย เธอเป็นคนที่กล้าแสดงออกอย่างจริงใจ เป็นตัวของตัวเองที่ไม่จำเป็นต้องมีใครเข้าใจและเราก็ไม่สามารถเข้าถึงได้ในเวลาเดียวกัน ช่วงหนึ่งที่เพลง "แน่นอก" ของ "ใบเตย อาร์สยาม" นั้นโด่งดังติดชาร์ตเพลงตามคลื่นวิทยุท้องถิ่นเป็นเวลานาน เป็นเพลงมาตรฐานที่ต้องเปิดตามงานรื่นเริงทั่วทุกหัวมุมถนน วันหนึ่งหลังจากฝนฟ้ากลับมาจากโรงเรียนแม่ของเธอบอกให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าลำลองที่เตรียมไว้ก่อน เป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสีชมพูตามแบบฉบับของเด็กผู้หญิงทั่วไป สักพักหนึ่งฝนฟ้ากลับมาพร้อมกับกางกางขาสั้นที่พับเอวขึ้นไปจนรั้งเป้าเข้าวินตูด พร้อมกับร้องเพลง "มันแน่นอก ต้องยกออกกกก..." มาแต่ไกล ผมเรียกมาถาม "ฝนฟ้าเป็นอะไร?" เธอยักคิ้วตอบ "เป็นใบเตยเจ้า" ผมปวดหัวตึ๊บ ถอนหายใจเรียกแม่ฝนฟ้ามาบอก "มันไม่ดีนะ อย่าให้ทำเดี๋ยวเด็กจะติดนิสัย" แม่ของเธอก็บอกว่า "ทั้งเตือนทั้งดุทั้งตี ยังไม่มีท่าทีจะหยุดเลยเฮีย ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี" ผมเองซึ่งไม่มีประสบการณ์การเลี้ยงเด็กมาก่อน อ่อนหัดในเรื่องพวกนี้ก็ได้แต่ตอบไปว่า "ก็อย่าไปเปิดเพลงพวกนี้ให้ฟัง ยูทูปก็ให้ดูเพลงเด็กๆ มันจะได้ไม่เลียนแบบ" เธอตอบตกลงพร้อมลากฝนฟ้าไปแต่งตัวใหม่ในห้องน้ำ (หลังจากนั้นมาก็เห็นอีกสักสองสามครั้ง ก่อนฝนฟ้าเวอร์ชั่นใบเตยก็สลายหายไปกับสายลม)

เมื่อวานฝนฟ้ากลับมาอีกครั้งเป็นเวอร์ชั่นอัพเกรด เธอยกมือสวัสดีผมเสร็จเรียบร้อยผมก็ถามต่อไปว่า "เป็นยังไงบ้าง ท่องได้หมดรึยัง" เธอตอบมาเป็นภาษาอังกฤษว่า "No No No...." พร้อมยื่นนิ้วชี้ยกขึ้นทำเลขหนึ่งแล้วส่ายไปมาเป็นจังหวะ (อยากจับมาเขกหัวเป็นอย่างมาก) ผมเลยถามต่อ งั้นท่องได้แค่ไหนละมาทดสอบดู ถ้าท่องได้เยอะเดี๋ยวเอาหนังสือการ์ตูนให้ เธอจัดให้แบบเต็มที่

"Good morning everyone, my name is ดญ...."

"I am studying in อนุบาล 3/2 at ... school"

"today I am proud to say I love this school very much..ชึ"

"I have really good experiences...เซสส here"

"....อืม ได้แค่นี้แหละ พอละ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อนะ"

ถึงกับอึ้งและทึ่งในเวลาเดียวกัน ผมยื่นหนังสือการ์ตูนเล่มที่เตรียมไว้ส่งให้เธอก่อนเธอยกมือขอบคุณแล้วกระโดดหนีจากไป อย่างที่รู้กัน เด็กๆเป็นผ้าขาวที่พร้อมเรียนรู้อยู่เสมอ ผู้ใหญ่อย่างพวกเราเป็นพู่กันที่มีอิทธิพลอย่างคาดไม่ถึงในชีวิตของเด็กๆเหล่านี้ เราควรสร้างสรรค์เลือกลงสีที่สวยงามไม่ใช่ตามอารมณ์ตามยถากรรม เราไม่มีทางรู้หรอกว่าสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้วันนี้จะกลายร่างเป็นอะไรในอนาคต บางทีฝนฟ้าเมื่อโตขึ้นอาจได้เป็นนักร้องนักแสดงเพราะความกล้าแสดงออกของตัวเอง หรือบางทีเธออาจเป็นนักการฑูตของประเทศไทยในต่างแดนเพราะเรียนรู้ภาษาอังกฤษเร็วเหลือเกิน หรือแม้แต่นักบินอวกาศหญิงที่บ้าบิ่นออกไปสำรวจเหยียบดวงจันทร์ดาวอังคาร ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้น การพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วภายในแค่ไม่กี่วัน เด็กหญิงตัวอ้วนป้อมฝันหลอผมหน้าม้ามีอนาคตแห่งความเป็นไปได้ทั้งอนาคตที่รอคอยเธออยู่

แม่ของฝนฟ้าเดินเข้ามาถาม "เป็นไงมั้งเฮีย พอใช้ได้ไหม"

ผมตอบ "ดีมากเลย ต่อไปที่บ้านคงต้อง Good Moring กันก่อนกินข้าวนึ่งไส้อั่วตอนเช้าแล้วหล่ะ"

ฝนฟ้าวิ่งกลับมา ยกนิ้วชี้ขึ้นมาตั้งท่าเลขหนึ่งส่ายไปมา "No No No No....." ก่อนจะวิ่งจากไป (อยากจับมาเขกหัวเป็นที่สุด)
SHARE
Written in this book
Daddy is Happy, Daddy is Happy
บันทึกของชายคนหนึ่งที่กำลังจะเป็นพ่อคนหนึ่ง
Writer
sopons
writer
ผมมีความสุขกับการอ่านหนังสือ ชอบเดินทางไปในที่ใหม่ๆ เรียนรู้วัฒนธรรมที่แตกต่าง พบเจอเรียนรู้ผู้คน รักการถ่ายรูปและธรรมชาติ มีความสุขทุกครั้งที่ได้นั่งมองเหม่อดูเมฆเคลื่อนตัวบนท้องฟ้า นอนบนทุ่งหญ้าแล้วดมกลิ่นดินที่ลอยคลุ้ง รักและมีความสุขกับการได้คลุกตัวอยู่กับการเขียนหนังสือ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนและพร้อมรับฟังความคิดเห็นเสมอครับ - โสภณ ​ศุภมั่งมี ผลงานหนังสือ : The Nerd of Microsoft, คิดสุดปลายเท้า, สวิสที่ฝัน ในวันที่ตื่น, คิวชู | ภูเขา | เงาจันทร์ | blog : aftertomorrow.co | fb/tw/ig : sopons | Columnist : The Matter, the101.world, GQ Thailand, Don't Magazine | Writer : สนพ. Salmon | Work Contact : 0891919698

Comments

July_Moon
4 years ago
เด็กน้อยน่ารัก สมัยเรียนอนุบาลทักทายกับบอกลาได้แค่นั้นเอง 😂
Reply
sopons
4 years ago
นี้แหละปัญหาใหญ่ของพี่เลยที่กำลังจะมีลูก อยากให้ลูกรู้กาละเทศะ แบ่งเรียน แบ่งเล่นให้เป็น คงเอาหนังสือ 1984 ให้อ่านแทนหนังสือนิทาน
July_Moon
4 years ago
เด็กๆ อ่านแต่การ์ตูน นิทานเจ้าชายเจ้าหญิง พอโตถึงพัฒนาเป็นหนังสือเรียน เด็กสมัยนี้ออนไลน์เกือบทั้งหมด 😊
sopons
4 years ago
ตอนเด็กนี้ ดรากอนบอลคือนิทานก่อนนอน ไม่รู้เด็กเดี๋ยวนี้คงอ่านบทไอแพดกันหมด
Oneword
4 years ago
ตอนอนุบาลได้แค่ ฮาวดูยูดู ก็หรูแล้วสำหรับตัวเองตอนนั้น (ฮา)
Reply
sopons
4 years ago
จริงมากครับ เด็กเดี๋ยวนี้แอดวานซ์มากเลย
Nahmmchyy
4 years ago
ชอบมากค่ะ เด็กเหมือนผ้าขาว อยู่ที่ผู้ใหญ่จะแต่งแต้มสีให้
Reply
sopons
4 years ago
เลือกสีสวยๆกันครับ :)
Nahmmchyy
4 years ago
เป็นกำลังใจให้พี่เขียนบทความดีๆอีกนะคะ รออ่านอยู่น้า
sopons
4 years ago
ครับผม วันอาทิตย์น่าจะมาอีกอัน ถ้าตัวขี้เกียจไม่ทำงานมากจนเกินไปนัก