เบียว
ผมเหนื่อยจังเลยครับ
ผมเหนื่อยเกินกว่าที่จะสู้ต่อไปซะแล้ว
ความพยายามที่ผมลงทุนลงแรงไปทั้งหมดก็ผ่านไปได้
แต่ความเหนื่อยมันกลับเพิ่มขึ้น
ไม่รู้สึกดีใจเลยแม้แต่นิดเดียว
ผมเหนื่อยยิ่งกว่าเดิม เหนื่อยจนไม่รู้จะอธิบายยังไง
ไม่มีใครเข้าใจผมเลยว่าความเหนื่อยนั้นมันมาจากทั้งร่างกายและจิตใจ
เหนื่อยจริงๆครับ
ผมไม่อยากจะเป็นตัวเองเลย มันเหนื่อย


นี่เป็นข้อความที่ผมเขียนทิ้งไว้ครั้งล่าสุด ที่บังเอิญว่า stortylog ยังเก็บแคชเอาไว้
อ่านแล้วให้ความรู้สึกจั๊กจี้มากครับ

"นี่นายเป็นโรคสิ้นหวังในชีวิตเหรอ? นายทำบ้าอะไรน่ะ??" 
ผมถามตัวเอง แต่ผมซึ่งเป็นตัวเองยังหาคำตอบไม่ได้เลย
มันก็ต้องมีเวลาที่ท้อแท้ สิ้นหวังและเหนื่อย บางทีถ้าผมอยากจะมีความสุข

ผมคงต้องลองเขียนไดอารี่ เขียนแบบไม่ต้องย้อนไปเปิดอ่าน
สักวันหนึ่งถ้าผมอายุหกสิบ ผมเจอมันโโยบังเอิญ
ผมอาจตายเพราะหัวเราะจนตายแน่ๆ

ผมพยายามคิดย้อนไปว่าตอนนั้นผมมีปัญหาอะไรถึงได้บ่น
เป็นคุ้งเป็นเควนแบบนี้?

[หรือว่าจะเป็นตอนที่ผมทำงานกลุ่มคนเดียว]

[หรือจะเป็นงานใหญ่ที่ผมรับผิดชอบคนเดียว]

[หรือจะเป็นตอนที่ผมไม่มีเงินใช้]

[หรือเรื่องที่ผมเพิ่งเลิกกับแฟน]

[หรือเรื่องที่ผมทะเลาะกับคนสำคัญ]

ที่ผ่านมาผมเจอปัญหามากมาย พอถึงตอนนี้ ตอนที่ผมกำลังแก้ปัญหาบางอย่าง
ผมมักจะมองไปยังปัญหานับไม่ถ้วนที่ผมแก้มา มีทั้งสำเร็จ และไม่สำเร็จ

ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะเข้าไปกอดตัวผมในอดีตเอาไว้ แล้วบอกเขาว่า

"นายทำได้สุดยอดมาก เพื่อน!"

SHARE
Writer
Open
etc.
มันเหมือนเรื่องบ้าๆในชีวิตมันมากมายเกินกว่าที่เราจะวิ่งหนี ผมเลยเลือกที่จะยืนเผชิญหน้ากับมัน และแล้ว...ผมก็กลายเป็นบ้า เรื่องมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ

Comments