ไม่ใช่ฉันไม่รู้เรื่อง...ฉันแค่พูดไม่รู้เรื่อง
ฉันคือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง...ที่หลายคนมองว่า ไร้ความสามารถ ไม่มีความพยายาม และที่สำคัญคือหลายคน ไม่สิ น่าจะทุกคนมองว่าฉันเป็นคนพูดไม่รู้เรื่อง

ก่อนหน้านี้ไม่นานฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีปัญหาเรื่องการเรียบเรียงคำพูด 
ไม่ใช่แค่ในการนำเสนองาน หรือแค่การพูดด้านวิชาการ แต่ฉันมีปัญหาในการพูดในชีวิตประจำวัน
 
เอ๊ะ...มีปัญหายังไง ? คุณอาจคิดแบบนี้ เพราะบทความที่คุณได้อ่านก็(อาจ)ดูปกติ 
แต่คุณเชื่อไหม ในชีวิตจริงฉันไม่สามารถเรียบเรียงความคิด และกลั่นออกมาเป็นประโยคแบบนี้ได้

การที่ฉันมีปัญหาแบบนี้ มันยิ่งทำให้ความมั่นใจในการที่จะคิด จะพูดอะไรสักอย่างของฉัน นับวันมันยิ่งลดลง ไม่ว่าจะทำอะไร จะพูดอะไร มันไม่เป็นเหมือนที่คิดไว้ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน
หลายครั้งที่ฉันพยายามหาข้อมูล ลองหาอ่านตามกระทู้ต่างๆมากมาย ว่าควรแก้ไขตัวเองเช่นไร? ทำไมฉันถึงเป็นเช่นนี้? และพบว่ามีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่เป็นคล้ายๆกัน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนว่าเพราะอะไร และควรทำเช่นไร
 
ฉันชอบสื่อสารด้วยการเขียนหรือการพิมพ์มากกว่าการพูด เพราะมันจะมีช่วงเวลาให้ฉันได้คิดและค่อยๆเรียบเรียงประโยค ฉันไม่ชอบการตัดสินใจหรือการที่ต้องตอบคำถามอะไรที่ไม่สามารถเตรียมตัวมาล่วงหน้าได้ หรือการพูดที่ต้องมีคนฟังหลายคน สถาณการณ์แบบนี้จะยิ่งทำให้ความวิตกกังวลของฉันเพิ่มขึ้น ยิ่งทำให้ฉันเกิดความไม่มั่นใจ

ทุกครั้งที่ต้องนำเสนองาน ฉันเตรียมสคริป ฉันเรียบเรียงในสิ่งที่จะพูด จะบรรยาย แต่เมื่อต้องพูดในสิ่งๆนั้น ฉันมักเปลี่ยนความคิดและเปลี่ยนประโยคของตัวเองที่เรียบเรียงไว้ก่อนหน้า ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่อยู่หน้าห้องแล้วมีคนจ้องมองมาที่ฉัน ฉันมักจะคิดว่าเขาจะฟังในสิ่งที่ฉันพูดเข้าใจไหม? เขาต้องไม่เข้าใจแน่? อาจเพราะด้วยเหตุนี้จึงเลือกที่จะเปลี่ยนประโยคที่เรียบเรียงมา และสุดท้ายก็กลายเป็นพูดอะไรออกไปก็รู้ 

ที่ฉันเขียนบทความนี้ขึ้น เพราะฉันแค่อยากระบายให้คนอื่นได้รู้ว่า ฉันแค่ไม่รู้จะสื่อสารยังไงให้หลายคนเข้าใจในสิ่งที่ฉันคิด
ฉันแค่อยากบอกว่า...ไม่ใช่ฉันไม่รู้เรื่อง...ฉันแค่พูดไม่รู้เรื่อง
  

 
SHARE

Comments