"พี่บุญโฮมสโลว์ไลฟ์"
ในคืนนึง ณ ศาลารอรถประมาณ3x4ม.ริมถนนวิภาวดี
ผมติดฝนกับพี่Homelessคนหนึ่ง ต่างคนต่างนั้งหันหน้าออกถนน

ปล่อยสายตามองดูสายฝนตัดกับแสงไฟถนน แสงไฟหน้ารถ
บรรยากาศเย็นๆเหงาๆยามค่ำคืน มันยิ่งทำให้ผมอยากกลับบ้านเร็วๆจังเลยเว้ย 

"พี่ๆบ้านพี่อยุ่ไหนอะ" เขาถามผม เปิดบทสนทนา ที่ทำให้เราได้พูดคุยกัน

ผมขอเรียกเขาว่าพี่"บุญโฮมหรือพี่โฮม"เเล้วกันนะครับ  

พี่โฮมเล่าว่าบ้านจริงๆอยู่จ.ศรีสะเกษ สักอำเภอนึง ช่วยพ่อแม่ทำนา เลี้ยงไก่ 
ในย่านนั้นก็มีแต่ญาติพี่น้อง  อยู่มาวันนึงพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต 
พี่โฮมเลยมาอยู่ช่วยพี่สาวทำนา จนอยู่วันนึงก็ ประสบปัญหาขายข้าวไม่ได้ราคา
และพี่ก็เป็นหนี้ พี่โฮมเลยขายที่นาของพ่อแม่ใช้หนี้ให้พี่สาว พี่สาวจึงชวนมาอยู่ด้วยกัน
จนสักพักก็มีปัญหากับพี่เขย โดนไล่ออกจากบ้าน ซึ่งบ้านก็ได้ขายไปเเล้ว พี่โฮมเลยออกจากบ้าน
ออกจากหมู่บ้าน ออกจากอำเภอ ออกจากจังหวัดศรีสะเกษ เสื้อตัวกางเกงตัว

นั้งรถไฟฟรีไปเรื่อย ชอบที่ไหนก็ลงที่นั้น ขึ้นเหนือลงใต้ อยู่เป็นปีๆ เเล้วแต่อารมณ์

 "แล้วพี่วันนึงทำไรมั้งพี่" ผมถามพี่โฮมด้วยความสงสัย

ตารางเวลากิจวัตรประจำวันของคุณบุญโฮมหรือพี่โฮม (ผมเรียกเอง)
4:00 น. ตื่นนอน นั้งรถเมล์ไปวัดไผ่ตัน สะพานควาย รอพระออกบิณฑบาตร
6:00 น. กวาดลานวัด ช่วยงานทางวัด นั้งเล่น
11:00 น. เตรียมประเคนภัตตาหาร รอล้างจานกินข้าว 
           จัดการเศษอาหาร กรอกน้ำใส่ขวดที่เตรียมมา

บ่ายๆ  ก็ซักเสื้อ บางวันก็นอนเล่น บางวันก็เดินเล่น บางวันก็นั่งรถเมล์ฟรีเล่น 
         บางวันก็เก็บของเก่าขาย บางวันก็งานบุญที่วัดหรือเดินสายไปช่วยงานวัดอื่น
17.00-18.00 น. ก็ไปหาที่นั้งเล่น ทำวัดเย็น ตามวัดต่างๆ
20.00-21.00 น. ถ้าไม่ติดปาร์ตี้งานวัดที่ไหน ก็มาตลาดสะพานควาย 
                     มารับล้างจาน ค้าจ้างเป็นกับข้าวเป็นเงินบ้างแล้วแต่เขาจะให้
22.00 น.กลับมาที่พักศาลารอรถใกล้รถไฟใต้ดิน พักผ่อนตามอัธยาศัย

"อะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตพี่" ผมถามพี่บุญโฮมด้วยความสงสัย
พี่บุญโฮมตอบทันที "ก็เวลาที่มีชีวิตมั้ง" ก็ถูกของเขานะผมว่านะ....
 
"แล้วถ้าของพี่หายพี่ทำไงเนี้ย" ผมถามพี่บุญโฮมด้วยความกวนๆเพราะเท่าที่ผมเห็นตรงหน้า
ก็มีช้อนกับอย.15ที่เหน็บกับพนักพิง น้ำขวด เสื้อกางเกงตัว รองเท้าแตะ
แต่พี่บุญโฮมก็ตอบ "ช้อนหายก็ขอเจ้าของร้านที่ล้างจาน 
ขวดน้ำก็ตามกองขยะ รองเท้าแตะตามวัด"  
"55555พี่แน่นอนจริงๆ ดอยรองเท้าคนตามวัดตอนรองเท้าขาดเนี้ย" ผมพูด
ก่อนรถเมล์จะมาพร้อมกับฝนที่เริ่มตกปอยๆ ซึ่งพอวิ่งไปขึ้นรถโดยไม่เปลียกมาก

ระหว่างทางกลับบ้านก็นั้งคิดเรื่องพี่บุญโฮม ซึ่งเป็นคนที่ใช้ทรัพยากรน้อยมากๆ
อิสระแบบสุดๆ เดินสายปาร์ตี้งานบุญรอบกรุงเทพและปริมณฑล
รู้เรื่องสายรถเมล์และถนนหนทางในกทม.น่าจะดีกว่าผู้บริหารขสมก.อีกมั้งเนี้ย
คอยแนะนำเส้นทางให้ผู้คนที่แวะมาถามทางเสมอ
ส่วนเงินที่เก็บได้จากการรับจ้าง ก็รอกลับไปใช้ไปเที่ยวงานบุญที่บ้านเกิด 

จริงๆผมก็อยากถามคำถามสุดท้ายนะว่า "พี่มีเป้าหมายในชีวิตไหม?" 
แต่พอนั้งคิดดูพี่เขาก็ตอบมาเเล้วไง        "ก็เวลาที่มีชีวิตอยู่นี้ไง" 

ขอบคุณพี่บุญโฮม






 
 
SHARE
Writer
STHAPATS
sthapats
STHAPATS

Comments