เด็กหญิงผู้มีความเหงาเป็นเพื่อน ..
ณ ห้องสี่เหลี่ยม. 

ห้องเดิมที่คุ้นเคย .. ฉันเอนกายลงบนเตียงขนาด 6 ฟุต ที่มองแล้วคงดูกว้างสำหรับคนที่นอนคนเดียว. 
ฉันเงยหน้ามองเพดาน. ก็ไม่พ้นมองเห็น.. 
เหลี่ยมมุมของห้อง. หลอดไฟที่มีแสงริบหรี่ ..
ฉันเปิดเพลงดังก้องทั่วห้อง. แต่ในใจรู้สึกเงียบเหงา. พลางถอนหายใจ. และกระพริบตาถี่ๆ หมดไปอีกวันแล้วสินะ. เวลาในแต่ละวันช่างเดินไวเหลือเกิน..

ฉันขยับตัว .. นอนกอดตุ๊กตาตัวเก่าๆ คิดทบทวนเรื่องหลายๆ เรื่องที่วนเข้ามาให้หัว มันช่างมีมากมายเหลือเกิน. ฉันหลับตา. น้ำตาค่อยๆ หยดลง เปื้อนใบหน้า. ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่แบบนั้น..  แบบนั้น .. และแบบนั้น. จนเผลอหลับไป ..

จน..
แสงแดดอ่อนๆ กระทบเข้ากับใบหน้าที่ยังคงรู้สึกได้ถึงคราบน้ำตาเมื่อคืน ฉันลืมตา มองดูเพดานอีกครั้ง..

เวลาของวันใหม่.. เริ่มต้นอีกแล้วสินะ ..
ฉันยิ้มให้กับตัวเอง


SHARE

Comments