Dear Roommate

ถึง รูมเมทคนแรกและคนเดียวของฉัน

ฉันอายุ 17 ตอนที่เธอเข้ามาอยู่ในห้องเดียวกัน


....ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาถึงเรื่องส่วนตัวของเธอจากคนรอบข้าง ฉันเริ่มกลัวและกังวลว่าเราจะเข้ากันไม่ได้ สุดท้ายจึงตั้งแง่กับเธอไปโดยปริยาย

....ทว่าสิ่งที่ฉันเห็น คือเด็กสาวหน้าตาน่ารัก ช่างพูด หอบข้าวของพะรุงพะรัง พร้อมกับกล่าวขอโทษไม่หยุดที่ตัวเองอาจจะทำห้องรก


"โอเคคค ที่เหลือเราจัดการต่อเอง เธอไปพักเถอะ ขอบคุณค่ะ" เธอพูดขึ้น ขณะที่ฉันช่วยยกกล่องใบสุดท้ายออกมาวาง ก่อนจะไล่เขียนชื่อกล่องพร้อมรายการของข้างในไว้อย่างเป็นระเบียบ และนั่นทำให้ฉันประหลาดใจ

นี่น่ะเหรอ คนที่ใครๆก็ไม่ชอบ

"เราเป็นอย่างนี้แหละ เวลาหาของที่จะใช้ไม่เจอจะหงุดหงิดมาก ก็เลยต้องเขียนบอกไว้" เธอว่า "ขอเวลาอีกแปปนะ ตอนนี้ห้องรกมากเลย เดี๋ยวเราจะรีบเก็บให้นะ"

"อืม.."
"เธอชอบกินอะไร"

"เอ่อ.." เดี๋ยวนะ ฉันตั้งตัวไม่ทัน "ไข่ดาว"

"โอเค เราชอบไข่เจียว แต่ทำไม่ได้เรื่องเลย" เธอหัวเราะ "กินเผ็ดได้ไหม"

"ได้"
"เรากินไม่ได้เลย ตอนนี้กำลังหัดอยู่..เอ้อ เธอเกิดเดือนอะไร มีคนที่ชอบรึยัง เธอฟังเพลงเกาหลีหรือเปล่า.." 

เธอยิงคำถามมาเป็นชุด ฉันตอบทันบ้าง ไม่ทันบ้าง แต่คนตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อหรือเหนื่อย ยังคงชวนคุยต่อไปเรื่อยๆ อย่างสนุกสนาน..ความร่าเริงและจริงใจอย่างไม่น่าเชื่อทำให้ฉันกล้าที่จะพูดกับเธอมากขึ้น มากขึ้น


รู้ตัวอีกทีก็ดึกมากแล้ว เพราะมัวแต่คุยกันเลยทำให้เธอยังจัดของไม่เสร็จ ฉันเสนอตัวช่วย แต่เธอยืนยันว่าไม่เป็นไร และบอกให้ฉันไปนอน

"แต่เราไม่ได้ช่วยอะไรเธอสักอย่างเลยนะ"

"ช่วยสิ ช่วยตั้งเยอะแล้วน่า"

"แค่ยกกล่องใบเดียวเอง นี่เหลือตั้งเยอะ เดี๋ยวเธอก็ไม่ได้นอนกันพอดี"

"ไม่หรอก เธอช่วยเราเยอะแล้วจริงๆ.."

ฉันอ้าปากจะถาม แต่เธอชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

"...ขอบคุณนะ ที่ยอมเป็นรูมเมทกับคนที่โดนแอนตี้แบบเรา"

เธอยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่งดงาม..แต่เปี่ยมไปด้วยความเหงา ความโดดเดี่ยว จนฉันแทบจะร้องไห้

...ทำไม..เด็กผู้หญิงคนนี้..ฉันไม่เห็นเหตุผลสักข้อที่จะเกลียดเธอได้สักนิด แต่ทำไมผู้คนถึงได้ปฏิเสธเธอ ไม่ยอมรับเธอ เพียงเพราะคำพูดลอยลมที่ไม่รู้ว่าจริงแท้แค่ไหน..
ฉันพุ่งเข้าไปกอดเธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ฉันแค่อยากกอด รู้สึกว่าฉันควรจะกอด

"พวกที่แอนตี้เธอ โคตรโง่"

เธอหัวเราะออกมาเสียงดัง ปลายผมหยักศกคลอเคลียกับใบหน้าของฉัน ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ ก่อนจะพูดประโยคเดิมด้วยเสียงสั่นเครือ

"ขอบคุณนะ ที่ยอมเป็นรูมเมทกับคนที่โดนแอนตี้แบบเรา"


สิ่งหนึ่งที่แม่สอนฉันเสมอคือ อย่าตัดสินใครเพียงเพราะคำพูดของคนอื่น ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่ามันเป็นอย่างไร

...

ตอนนี้ฉันอายุ 22 

เรายังคงเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของกันและกัน

รูมเมท..ถึงเธอจะบอกว่า เธอโชคดีที่เจอกับฉัน แต่ความเป็นจริง คนที่โชคดีคงเป็นฉันมากกว่า ที่ได้บทเรียนล้ำค่าที่สุดจากเธอ
...ขอบคุณมากนะ ที่เป็นรูมเมทกับฉัน
SHARE
Written in this book
Life is Lessons
ขอบคุณทุกบทเรียนในชีวิต
Writer
Jenine280
INFP
“I am a pessimist because of intelligence, but an optimist because of will.” Antonio Gramsci

Comments