อนิจจา วต สังขารา..
   ช่วงระยะหลังมานี้ เวลาผมขับรถช่วงกลางคืน ผมพบว่าเราเริ่มมีปัญหาการมองในที่มืดมากขึ้น คล้ายจะมองภาพเบลอๆ ไม่ชัดเจนเหมือนแต่ก่อน หรือเวลาจ้องมองอะไรนานๆ มันจะทำให้เรามองภาพอื่นๆมัวและเบลอไปหมด จนเริ่มสงสัยแล้วว่าเราคงมีปัญหาทางสายตาที่เริ่มรุนแรงขึ้นมากแล้ว

     สมัยยังเป็นเด็กหนุ่มรุ่นมัธยม เคยไปตัดแว่นสายตาไว้อันนึง เพราะไปวัดสายตาแล้ว เค้าบอกว่าเราสายตาเอียง ผมก็ใส่แว่นที่ว่าบ้าง ไม่ใส่บ้าง จนหลังๆ ที่เราอ้วนขึ้น ขาแว่นก็หนีบจนใส่ไม่สบาย ส่วนฐานรองจมูกก็ไม่แนบสนิทดีเหมือนก่อน มันเลยพาลจะหลุดอยู่บ่อยๆ จึงเลิกใส่ไปนานแล้วนับสิบปี

    วันนี้พอมีเวลาเลยพาแฟนไปเปลี่ยนเลนส์ใหม่ เพราะอันเก่าเริ่มไม่ชัดเหมือนกัน ผมเลยถือโอกาสวัดสายตาอีกครั้ง เพราะปัญหาที่กล่าวมาข้างต้น ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นปัญหา เพราะมันคงอันตรายมากหากเรามองได้ไม่ชัดเจนในเวลากลางคืน 

    หลังจากน้องผู้ทำการวัดสายตา ให้ดูตัวอักษรมากมาย มองตัวหนังสือในแถบสีเขียวสีแดง มองความคมชัดของจุดสีดำ มองชุดเส้นตรงตัดกับ และอะไรก็ไม่รู้อีกมากมาย บลาๆๆๆ เธอเอ่ยถามขึ้นว่
ขอโทษนะคะ ปีนี้พี่อายุเท่าไหร่แล้วคะ
   เหมือนสายฟ้าผ่าลงกลางวันแสกๆ สมองอันฉลาดเฉลียวไม่ต้องแปลผลให้เสียเวลา วิ่งเข้าไขสันแล้วประมวลผลได้เลย ผมจึงรีบยิงวลีเด็ดออกก่อนเธอจะทันพูดต่อ
อย่าบอกนะ ว่าพี่สายตายาว!
    : "ใช่ค่ะพี่ สายตาเริ่มยาวแล้วจริงๆ"
  
  เธอพยายามยกเหตุผลที่ให้คนฟังรู้สึกสบายใจขึ้น เพื่อให้กลบเรื่องตัวเลขอายุอานามที่ยังวิ่งวนในสมองผมอยู่ ราวสายการบินต้นทุนต่ำที่ยังติดหมอกหนาลงจอดไม่ได้ เธอบอกว่าสามสิบปลายๆก็ยาวได้ค่ะถ้าใช้สายตามากๆ  ผมพยาบามปลอดใจตัวเองอีกครั้ง โดยการนึกภาพชีวิตการทำงานที่ต้องเพ่งตลอดเวลาในที่ที่สว่างกว่าปกติ หรือทำงานหน้าจอคอมฯ และภาพสุดท้ายที่วิ่งมาตอน end credit คือ ภาพตัวเองนั่งเล่น smart phone อย่างเมามัน เช่น ขณะนั่งอ่าน storylog!

    โอ้ว พระเจ้า นี่เราแก่แล้วจริงๆเหรอเนี่ย สังขารไม่เคยโกหกใคร มันคอยบอกเสมอว่าร่างกายเรามันร่วงโรยไปขนาดไหนแล้ว แม้ว่าสมองจะสั่งให้เผลอเรียกพนักงานเสริฟ์ว่า "พี่" เสมอ (ดีที่เลิกได้มานานพอสมควรแล้ว) สังขารบอกใบ้มาเป็นนัยเสมอๆ เช่น

 - พอห้าทุ่มทีไร พาลจะหลับเสียให้ได้ จนจะตั้งเพจใน FB ว่า "เชื่อมั่นว่าคนไทยเกิน 1 ล้านคน เคยโดน tablet หรือ smart phone ตกใส่หน้าตอนง่วงจัด"
 - เริ่มปวดแข้งปวดขา ปวดหลัง เหมื่อยตามตัว และเป็นข้ออ้างในการงดออกกำลังกายให้ตัวเองได้ทุกวัน
 - ผมที่ดกดำเริ่มมีสีขาวแซมเป็นเส้นๆ พร้อมเหตุผลที่บอกตัวเองว่า คงนอนดึกไปมั้ง?
 - เผลอเรียกแทนตัวเองว่าพี่ ทั้งๆที่ดูๆแล้วว่าพ่อเค้าอายุน้อยกว่าเราอีก
 - รอบเอวที่อวบหนาขึ้น ราววงปีของไม้ดึกดำบรรพ์ ซึ่งเคยคิดจะถากออกบ้าง แต่ก็หมดความพยายามไปซะก่อน แล้วบอกตัวเองว่า "พุงนี่ ลงทุนไปหลายล้านบาทแล้ว จะเอาออกก็คงไม่คุ้ม cut loss แล้ว ปล่อยมันไปตามธรรมชาติคงจะดีกว่า" ซึ่งสมัยอายุสิบกว่าๆ อดข้าววันสองวันก็ลงแล้วอย่างสบายๆ

  ยังไม่นับรอยใต้ตา หางตา รอยย่นที่หว่างคิ้ว ที่รอบปาก skin tag ตามคอ กระ ฝ้า ตามผิวที่เคยขาวเนียน หรือ ค่าทางห้องปฎิบัติการที่รายงาน ไขมันในเลือด กรดยูริค ความดันโลหิต ที่เริ่มปริ่มๆเส้นพรมแดนแล้วก็ตาม

   
วันนี้ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดของคำว่า"แก่" ให้ฝังลึกเข้าไป จนยากจะหาคำแก้ตัวใดๆมาอ้างอีก
    จริงๆ ผมก็เริ่มรู้ตัวมาซักสามสี่ปีที่แล้วแล้ว ว่าเราเริ่มแก่ขึ้นมากแล้วจริงๆ แม้จะไม่ได้ถึงสถานีหลักสี่ แต่ก็พอจะบอกได้ว่า ร่างกายเราไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คงเหลือเพียงหาหนทางเพื่อชะลอมันให้เสื่อมถอยลงให้ช้าที่สุด คงเป็นเส้นทางเดียวที่มีให้เดินในตอนนี้
ชีวิตและร่างกาย  จัดเป็นทรัพยากรสิ้นเปลืองอย่างหนึ่ง
    ฝากถึงเหล่ามิตรรัก นักอ่านนักเขียนที่แวะผ่านเข้ามา ขอให้มีสติในการใช้ชีวิตและร่างกายอย่างคุ้มค่า มันใช้แล้วหมดไปจริงๆ ซึ่งกว่าเราจะรู้ตัวอีกที ก็สายไปเสียแล้ว โดยเฉพาะเวลาที่เรารู้ว่า เราต้องอยู่เพื่อใครอีกหลายๆคน ตอนนั้นคงยากแล้วที่จะแก้ไขอะไรได้อีก 
เหล้า บุหรี่ การนอนดึกๆ ใช้ชีวิตสุ่มเสี่ยง
   มาเริ่มกันวันนี้ ลด ละ เลิก กับสิ่งที่ทำให้เราแย่ ไม่ต้องวิ่งไปหานักสร้างแรงดลใจ หรือเส้นทางสร้างรายได้ร้อยล้าน เพราะไม่มีเงินหรือสิ่งใดซื้อชีวิตหรือสุขภาพของเราคืนได้หรอกครับ มาเริ่มกันตั้งแต่วินาทีนี้.. ดับบุหรี่ในมือ... เตรียมออกกำลังกาย... พักผ่อนให้นานขึ้น... ทานอาหารขยะให้ลดลง... รักษาสุขภาพจิต ...ปิดมือถือลงวางข้างตัวบ้าง...แล้วเราจะได้มีเวลา slow life บนโลกใบนี้ได้อีกนานๆหลายพันชั่วโมง ดีมั้ยครับ....
ส่วนตัว...ขอไปจัดการเจ้าเบียร์กระป๋องยักษ์ในตู้เย็นให้หมดก่อนสำหรับภารกิจแรกวันนี้ ส่วนขนมขบเคี้ยวขอเป็นวันถัดไป......
SHARE
Written in this book
My story of life
เรื่องราวของประสบการณ์ส่วนตัว ถ่ายทอดเพื่อส่งต่อเรื่องราวแก่ผู้พบเจอ เป็นบันทึกเพื่อทบทวนภาพความทรงจำที่ควรค่าแก่การคิดถึง
Writer
Deux
the fast sleeper
คนธรรมดามากๆ

Comments

imonkey7
4 years ago
สั้นและเอียง.....ผลตรวจล่าสุด...#ก้มลงทำลายเบียร์ตรงหน้าและฆ่าฟันแหนมหนัง
Reply
Deux
4 years ago
สั้น! เจ้ายังอ่อนด้อยนัก รอให้ยาวแล้วค่อยมาประมือกัน
Silencewaltz
4 years ago
กร๊ากกกกกกกก
lalajinx
4 years ago
"พ่อเค้าอายุน้อยกว่าเราอีก" 55555555+
#แอบเห็นน้ำตาที่มันไหลริน
Reply
Deux
4 years ago
นับนิ้วรอได้เลยจ๊ะ เดี๋ยวก็เจอเหมือนกัน อิอิิ
Silencewaltz
4 years ago
เรียกพนักงานเสิร์ฟว่าพี่บอกตามตรงว่าก็ยังติดอยู่ค่ะ ทำใจให้เรียกน้องไม่ได้จริงๆ T^T
Silencewaltz
4 years ago
อร๊าย อาเฮียใหญ่ !!!! เขียนซะเห็นภาพพพพพพพพพพ จริงๆหนูคิดว่าผู้ชายอายุสามสิบกลางๆกำลังดูดีนะคะ อยู่ในวัยที่ smart กำลังมีฐานะ ไม่เหมือนผู้หญิง ... แต่พอมาอ่านเรื่องนี้ของเฮียหนูกำลังคิดว่าทำไมดูเหมือนสี่สิบปลายๆมากกว่า =0=

ดูแลตัวเองเลยค่ะเฮีย ออกกำลังกายก่อนเร้ววววววๆๆๆ
Reply
imonkey7
4 years ago
ใช่ๆปั่นจักรยานกัน
Deux
4 years ago
อานแข็งๆ ทำให้เป็นมะเร็งกระแป๋งได้ ยังยืนยัน อิอิอิ
imonkey7
4 years ago
ใส่เจลหุ้มเบาะพร้อมกางเกงหนานุ่ม ไม่แข็งแล้ว.....หมายถึงกระแป๋ง ที่ไม่เเข็งแบ้ว 555+
khunmamdent
4 years ago
กร๊ากกกก สมาร์ทโฟนตกใส่หน้าตอนง่วงจัด....มีคนแบบนั้นเยอะเหรอเนี่ย #ยกมือลูบเบ้าตาขวาที่ช้ำจากโทสับ
Reply
Deux
4 years ago
ชัวร์ ผมว่าทุกคนนั่นหล่ะ 5555