การจับปัตตาเลี่ยนครั้งแรกในชีวิต
โลกของเด็กหญิง เรารู้จักแต่กรรไกร
โลกของเด็กชาย อาจรู้จักทั้งกรรไกรและปัตตาเลี่ยน

เราไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะเรียนตัดผม
เราแยกไม่ออกถึงความต่างระหว่าง บาร์เบอร์ กับ ซาลอน
ร้านตัดผมก็คือร้านตัดผม มีช่าง มีกรรไกร มีอ่างสระผม
ผู้ชายมักจะเข้าร้านตัดผมชายที่มีคนโกนหนวดได้
แล้วมันจะต่างตรงไหน ตัดผมก็คือตัดผม 
เราไม่เคยเข้าร้านตัดผมที่ช่างโกนหนวดได้ เพราะคิดว่าเขาสงวนไว้ให้แค่ผู้ชายเข้า

เราทำงานจากบ้าน เรานอนตื่นสายๆ ลุกมาทำงานส่งบ่ายๆ
แล้วเราก็เริ่มรู้สึกว่าช่วงเช้าน่าจะมีอะไรให้ทำมากกว่าการนอน
เราไม่ชอบออกกำลังกาย เราว่าเราไม่เหมาะจะตื่นมาวิ่ง
เราไม่ชอบทำกับข้าว เราว่าเราไม่น่าเหมาะจะลุกมาทำอะไรกิน
เหลืออะไรให้ทำสำหรับคนขี้เกียจระดับนี้ล่ะ

เราเคยดูรายการที่เจ้จิ้ก เนาวรัตน์ แต่งหน้าให้ศพทุกวันอาทิตย์
เราอยากเป็นอาสาทำอะไรเพื่อผู้อื่นบ้าง
เราไม่รู้ว่าเราจะทำอะไร เราไม่มีทักษะอะไรในชีวิตเลย
เราเสิร์ชหาโรงเรียนสอนตัดผม แต่ละแห่งแพงมาก! เรากลัวเราล้มเลิกก่อนเรียนจบ
เรามองหาที่เรียนแถวบ้าน ที่ราคาไม่แพง
เราเจอสารพัดช่าง ค่าเรียนตัดผม 160 บาท 50 ชั่วโมง
ทำไม อะไร จะถูกขนาดนั้นล่ะ

เราสมัคร เราเดินเข้าห้องเรียน 
เราได้จับปัตตาเลี่ยนครั้งแรกในชีวิต
แล้วโลกของเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป



SHARE
Written in this book
cut cut cut
Writer
whalebudhdhee
storyteller
I love the detail in life.

Comments