เกษียณเร็วน่าอิจฉาจริงหรอ?
เมื่อไม่นานมานี้เราได้มีโอกาสพูดคุยกับพี่คนหนึ่ง เขาเป็นนักธุรกิจและนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จ และเกษียณตั้งแต่อายุ 35 ได้อย่างสบายๆ เราถามเขาไปว่า ช่วงนี้ทำอะไรบ้าง? คำตอบที่ได้รับคือรอยยิ้มอย่างมีความสุข บอกว่า "ไม่ได้ทำอะไรเลย 555 แต่ถ้าจะให้อธิบายเพิ่ม ก็ท่องเที่ยว เขียนหนังสือ เรียนสิ่งที่อยากเรียน และลงทุนเพิ่มไปเรื่อยๆ แค่นี้แหละครับ สบายๆ"

บอกตามตรงว่านี่แหละ เป็นชีวิตที่สุดแสนเพอร์เฟคที่ตัวเราสมัยก่อนฝันถึง สมัยเมื่อสมัยประมาณ 6 ปีก่อน ที่พ่อรวยสอนลูกบูมมากๆนั่นแหละ ตอนนั้นเราอยากเป็นคนที่ประสบความสำเร็จไวๆ และรู้สึกจริงจังไปกับทุกเรื่อง

เราไม่แน่ใจว่าระหว่างทางของเขาเป็นอย่างไร แต่ระหว่างทาง 5-6 ปีที่ผ่านมาของเรา เราคิดว่าเราจริงจังกับเรื่องนี้มากเกินไป เราพยายามจะเป็นคนเก่ง เรียนเรื่องหุ้นบ้าง เรียนเรื่องธุรกิจบ้าง เรียนเรื่องไอทีด้วย ตัดสินใจอะไรหลายๆอย่างด้วยเหตุผล จนไม่ค่อยแน่ใจว่าความชอบของตัวเองเป็นยังไงกันแน่

กระทั่งตอนฝึกงานตอนปีสอง ก็ยังเลือกที่จะฝึกงานในบริษัทที่เกี่ยวกับหลักทรัพย์ คิดง่ายๆสองเรื่องคือเผื่อจะรู้อินไซต์จะได้เป็นนักลงทุนเก่งๆ และสองคือเผื่อเรียนจบอาจจะทำงานสายไอทีที่เกี่ยวกับ Finance รุ่งแหงๆ
เราซื้อหนังสือเรื่องหุ้นมาเยอะแยะ แต่อ่านไม่จบซักที กว่าจะรู้ตัวว่าเราไม่ได้ชอบหุ้นซักหน่อย อ่านเรื่องหุ้นไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลย เล่นหุ้นไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลย เราแม่งก็แค่อยากมีรายได้เฉยๆ วิธีอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะจริงไหม

ถัดจากหุ้นก็มีลองธุรกิจอยู่บ้าง เรายอมรับว่าเราชอบธุรกิจมากกว่าหุ้นเยอะเลย แต่ความจริงก็เพิ่งมารู้ตอนหลังอีกน่ะแหละว่าไม่ได้ชอบทุกๆธุรกิจขนาดนั้น สุดท้ายแล้วพอทำไปทำมา ก็ถวิลหาถึงธุรกิจอะไรก็ได้ที่สอดคล้องกับ Passion ถ้าไม่มี Passion ร่วมด้วย จะไม่ขอทำเด็ดขาด เพราะงานประจำที่สนุกสนานก็มีเยอะแยะนะ

จากคนที่อยากจะประสบความสำเร็จให้เร็วที่สุด ไปๆมาๆก็เริ่มกลายเป็นคนที่ปล่อยวางเรื่องนี้มากๆ เราถามตัวเองง่ายๆว่า อยากรีบเกษียณขนาดนั้นเลยหรอ? สมมติว่าเกษียณได้ที่อายุ 35 แล้วจะยังไงต่อ? = ของเราคือตระเวนกินรอบโลก เล่นฟิตเนสชิวๆทุกวันไม่ต้องคิดอะไร 5555
นี่ๆ ถ้าสมมติว่ามีชีวิตได้จนถึงอายุ 80 ปี ใจคอกะจะสบายยาวต่อเนื่อง 45 ปีเลยหรอ? โห มันนานโครตๆเลยเนอะ จะสุขสบายขนาดไหน ยังไงก็ต้องมีเบื่อกลางทางบ้างแหละ

ตอนนี้คหสตของเราเองก็คือ จะลำบากตรากตรำน้ำตาเล็ด แล้วมีชีวิตโครตสบายไปทำไมตั้ง 45 ปีนะ การลำบากแบบกลางๆ และมีชีวิตสบายปานกลาง มันก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดีนี่นา
ทำงานที่ตัวเองชอบ จนเพลิดเพลินและไม่คิดเรื่องเกษียณ แถมสามารถทำประโยชน์ต่อสังคมได้ ถึงจะไม่ใหญ่มากแต่ทำได้บ่อยๆ ทำไมตอนนี้เราถึงอิจฉาชีวิตแบบนี้มากกว่านะ?
SHARE
Writer
ornsmith
An Idealist
อรวีเอง

Comments