หนึ่งเดือนของการเป็น "โค้ช"
เป็นสิ่งมี่ผมเองคาดหวังมานาน การที่ผมจะได้เป็น โค้ช
ช และเป็นด้าน UX ตามความฝันที่อยากจะทำ 

เมื่อก้าวขึ้นเรือเพื่อออกทะเลแล้ว แน่นอนว่ายังไงก็ต้องเจอกับคลื่นลมทะเล แต่ตัวผมเองไม่คิดว่าลมมันที่แรง และคลื่นที่สูงมากขนาดนี้ เมื่อก้าวเป็นโค้ช แรงกดดันมหาศาลจะโถมเข้ามาอย่างไม่หยุด หนึ่งเดือนเต็ม เป็นเวลาที่สั้น แต่ก็ยาวนานสำหรับเรา ผมไม่สามารถทำตามสิ่งเค้าที่คาดหวังได้


หลังจบหนึ่งเดือน ผมมารับฟัง feedback อย่างตั้งใจ


แน่นอนว่าผมไม่ผ่าน และบอกกับผมว่า "ผมนั้นยังไม่ก้าวข้ามความเป็นคนเก่าไปได้ ยังไม่เห็นการพัฒนาเท่าที่ควร ไม่เห็นถึงการฝึกฝน และที่สำคัญ"
ไม่กล้าแม้จะฝึกฝน
ผมฟังจบ รู้สึกเครียดและกดดันมาก เหมือนผมไม่ได้ยินอะไรอีกเลย แม้พวกเค้าจะให้กำลังใจผมตบท้ายก็ตาม 

ผมไม่โกรธกับสิ่งที่พวกเค้าตำหนิผมเลย แต่เครียดว่าผมจะทำไงดี คำว่า "ไม่กล้าแม้แต่จะฝึกฝน" มันบอกทุกอย่างที่ผ่านมาหนึ่งเดือน ผมรู้ตัวดีว่าผมต้องทำอะไร แต่ผมเองก็ไม่กล้าที่จะเอาตัวเข้าไปหามัน ไม่กล้าที่เผชิญหน้ากับคำถามของคนที่ถูกผมโค้ช หรือคำโต้แย้ง มันเจ็บปวดมาก แต่มันคือเรื่องจริง

ผมขับรถกลับบ้านและนั่งทบทวนว่าหนึ่งที่่ผ่านมา ผมพลาดตรงไหน ผมสามารถเข้าไปโค้ชตรงไหนได้บ้าง ผมต้องแก้ไขยังไง (แน่นอนล่ะ ผมยังคิดไม่ออก ปวดหัวต่อไป) แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผมว่าคนที่มอบโอกาสให้ผม เพื่อนร่วมงานผม เค้าเองก็คาดหวังผมจะสามารถเป็นโค้ชที่ดีได้ และอยากผมก้าวข้ามมันไป ผมเชื่อคนที่เข้ามาจุดที่ผมยืนอยู่เค้าต้องผ่านอะไรมากมายเผลอๆ ยิ่งกว่าผม และพวกเค้าคงต้องกลั้นใจมาให้ feedback เช่นกัน พวกเค้าคงไม่อยากให้ผมเจ็บปวด แต่ก็อยากให้ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงเช่นกัน และไม่อยากได้ยินคำพูดถอดใจจากปากผม(แต่ดันพูดไปซะแล้ว ขอโทษครับ)

ท้ายที่สุด ผมเองก็ได้โอกาสทำมันต่อไป แต่แน่นอนว่าผมต้องทำมันให้ดีกว่านี้ ต้องสู้เพื่อโอกาสที่พวกเค้ามอบให้ เพื่อเป็นการขอบคุณพวกเค้าทุกคน 

ขอบคุณครับ
SHARE
Written in this book
Road of UX Coach
Writer
kamonlojn
UX Coach
ผมเป็นพวกชอบอ่านการ์ตูนแล้วก็เขียนด้วย ชอบอ่านหนังสือ ชอบงานดีไซน์

Comments

juacompe
3 years ago
เป็นกำลังใจให้นะครับ!
Reply