ดีใจเหลือเกินที่เคยได้รู้จักเธอ
    ในค่ำคืนหนึ่งของฤดูหนาวที่ช่างร้อนอบอ้าว กับจิตใจที่มันว้าวุ่นกระวนกระวายถึงเรื่องรักที่เคยเจ็บช้ำใจ ทุกครั้งที่เราผิดหวังจากใครสักคนหนึ่ง กับบางคนก็จบด้วยความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน แต่กับบางคนอาจจบไม่ค่อยสวยเท่าไร ในช่วงเวลานั้นเราได้แต่สั่งการสมองตัวเองให้ลืมให้ลบมันไป ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้หรอก ก็มันเป็นเรื่องของหัวใจล้วนๆนี่นา...ต้องใช้เวลามากมายเท่าไรถึงจะได้พบกับคำว่าลืม ถึงจะได้เริ่มใหม่!    มันเป็นเหมือนจุดใต้ตำตอที่เรามองข้ามไป ในสิ่งที่เราคาดหวังและผลลัพธ์มันไม่ได้เป็นดั่งใจ ซึ่งนั่นมันก็เป็นสัจธรรมของโลกนี้อยู่แล้ว ไม่มีมีอะไรเป็นได้ดั่งใจหวังไปทุกอย่าง หากเพียงแต่ต้องยอมรับมัน... ทุกครั้งที่เราผิดหวังเจ็บช้ำเราก็มักจะโกรธเกลียดแค้นกันไปต่างๆนานา จนเรามองข้ามจุดใต้ตำตอที่ว่า "อย่างน้อยเราก็เคยมีช่วงเวลาร่วมกันกับคนที่เรารัก"
ดีแค่ไหนแล้วที่เราสองคนเคยรู้จักกัน    ในดาวเคราะห์ดวงหนึ่งของจักรวาลที่มีสิ่งมีชีวิตมากมายหลายล้านสปีชีส์อาศัยอยู่ การที่คนสองคนได้พบกันมันอาจเป็นเรื่องของพรหมลิขิต แต่พรหมลิขิตที่ว่านั้นมันก็ทำได้แค่ทำให้คนสองคนได้พานมาพบกันเท่านั้น หากแต่เราไม่เริ่มเข้าหากัน สุดท้ายก็จะเป็นได้แค่คนที่เดินสวนกันไป อาจจะไม่ได้พบกันอีกเลย... เคยคิดไหม? ในชีวิตประจำวันที่เราต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียนไปทำงาน แวะกินข้าว ขึ้นรถเมล์ ได้พบปะผู้คนมากมาย มีบางคนที่เราเจอเกือบแทบทุกวัน เจอบ่อยมาก แต่เราไม่รู้จักเค้าด้วยซ้ำและไม่เคยคิดที่จะรู้จัก ก็แค่คนที่มีชีวิตประจำวันคล้ายๆกัน  แต่กับบางคนที่เราผูกพันธ์ ที่เลิกรากันไป แม้เราอยากเจอเค้าแค่ไหน ต่อให้ไปที่ๆเค้าชอบไป ก็ไม่เคยพบเลย จนคิดว่าฟ้าบางทีก็เล่นตลกกันเกินไป... 

   การที่คนสองคนได้มาพบกันรู้จักกันผูกพันธ์กันจนเกิดเป็นความรัก ไม่ว่าจะผิดหวัง สมหวัง หรืออาจจะเป็นรักข้างเดียวก็ตาม ไม่ว่ามันจะจบยังไง สิ่งที่เกิดขึ้นมานั้นมันเป็นความทรงจำที่ดีเสมอ... แม้บางครั้งเราอาจถูกทำร้ายจนเสียใจ รู้สึกโกรธอยากลบอยากล้างมันไป ให้ลองไปนึกถึงวันที่เราเริ่มรู้จักเค้าแรกๆ สิ่งดีๆต่างๆที่มีให้กัน อย่างน้อยมันก็ทำให้เรายิ้มได้ หัวเราะได้ บางคนอาจถึงขั้นน้ำตาไหลก็มี (ฮา ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้น)
 
    มานั่งนึกถึงตอนนั้น คิดไปคิดมาก็ขำดีนะ...
เราไม่ต่างจากเด็กน้อยเอาแต่ใจที่อยากได้ของเล่นใหม่แต่พ่อกลับไม่ซื้อให้
    ในตอนนั้นเรารู้สึกโกรธมาก โมโห ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อไม่ซื้อให้ เราไม่เข้าใจเหตุผลของพ่อหรอก จนพอเวลาผ่านไป นึกไปมันก็น่าขันสิ้นดี กลายเป็นความทรงจำดีๆเก็บไว้... อาจจะเหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันอาจจะเจ็บปวด ทรมาน แต่เราก็ต้องผ่านมันไป แรกๆก็อาจจะมีคิดถึงบ้างแต่มันเป็นเรื่องธรรมดา และพอในเวลาต่อมามันจะกลายเป็นความทรงจำดีๆที่เก็บไว้อยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

      อาจจะลืมไม่ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องไปลืมหรอก เก็บไว้อย่างนั้นแหละ รับมันไว้ตรงนั้น... พอเวลาผ่านไปแล้วเราจะเข้าใจเอง  ว่ามันดีแล้วล่ะที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ดีแล้วล่ะที่เรายังเคยมีความทรงจำดีๆต่อกัน ดีแล้วล่ะที่เรานั้นได้พบกัน ดีแล้วล่ะที่ยังเคยไรู้จักกัน ขอบคุณทุกช่วงเวลาที่เรามีให้กัน ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆ ขอบคุณที่ครั้งนึงยังเคยได้พบกัน... ดีใจเหลือเกิน :)
SHARE
Writer
Dissoluteman
musician
Thank you for reading :)

Comments