นิมมานเมื่อวานนี้
“เรามานิมมาน เราไม่ได้มาเชียงใหม่” 

ผมตอบคำถามนี้กับเพื่อนคนหนึ่งในช่องสนทนาหลังจากเขาทักมาว่าผมมาเชียงใหม่ทำไมกัน ผมไม่ได้กวน ผมตั้งใจไว้แบบนั้นจริงๆ แม้นิมมานจะเป็นเพียงถนนสายยาวเส้นหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ แต่ความโดดเด่นของมันก็แข็งแกร่งพอให้สามารถเรียกมันได้อย่างเป็นเอกเทศ คงคล้ายๆกับพัทยา เพียงแต่ว่าที่นี่ไม่มีทะเลเป็นส่วนประกอบ 

คงเป็นเพราะจู่ๆแพลนที่วางเอาไว้อย่างดีตั้งแต่ตอนจองตั๋วเครื่องบินก็ถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักอย่างง่ายๆ จากการเดินทางที่มีแพลนวางเอาไว้เป็นอย่างดีต้องกลายเป็นการเดินทางที่ไร้แผนการ หากเป็นไปตามแผน ในวันนี้ผมควรเข้านอนแต่หัวค่ำ เพื่อยามเช้าในวันรุ่งผมจะได้มีเวลาตื่นไปงานสัมนาทางความคิดของเชียงใหม่ด้วยความสดชื่น เพราะความไม่ใส่ใจ ผมซื้อบัตรเข้าร่วมงานไม่ทัน แต่ดันจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้แล้ว แม้จะได้ตั๋วราคาประหยัดเมื่อเทียบกับราคารถโดยสารและเวลาที่ได้เพิ่มขึ้นมามากกว่าห้าชั่วโมง แต่มันก็คงน่าเสียดายหากปล่อยมันทิ้งหายไป ไม่ได้ไปงานหนึ่งก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสีย ที่นี่ก็มีอะไรให้ทำมากเท่าที่เงินในกระเป๋ายังมีเหลือ

เชียงใหม่...ดินแดนที่ใครต่อใครล่ำลืมว่านี่คือยูโทเปียของมนุษย์เมืองผู้เบื่อหน่ายในบรรยากาศอึดอัด แต่ในใจก็ยังอยากสัมผัสกับความเป็นธรรมชาติ และความสะดวกสบายในระดับที่ไม่ต่างกันกับสภาพในเมืองใหญ่ ผมมาเชียงใหม่ในครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ในช่วงชีวิต โดยเฉพาะในช่วงสองสามปีที่ผานมา หากมีผลสำรวจหนึ่งในเมืองที่ผมอยากย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ ผมคงเลือกที่นี่โดยไม่ต้องใช้เวลาตัดสินใจ และแน่นอนว่าต้องเป็นย่านที่ไม่ห่างกันกับถนนนิมมานเหมินต์

เหมือนลมหนาวเก็บกระเป๋าเดินทางจากกรุงเทพตามมาด้วย ลมโชยแผ่วเบาอย่างเป็นมิตรไม่ถึงกับเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจอย่างในช่วงวันที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน แต่บรรยากาศเท่านี้เรียกได้ว่ากำลังดีเท่าที่มนุษย์ประเภทผมต้องการ หลังจากเครื่องบินร่อนลงถึงจุดหมาย รถแดงจอดส่งผมบนถนนนิมมานเหมินต์ ถิ่นแถวนั้นอุดมไปด้วยที่พักราคาไม่แพงติดๆกัน ไม่นานนัก ผมเลือกที่พักเป็นโฮทเทลน่ารักๆแบบแชร์รูมหกเตียง เก็บข้าวของเรียบร้อย ทักทายนักเดินทางร่วมห้องพอสังเขป ขณะนั้นเป็นเวลาทุ่มกว่า ดวงอาทิตย์ลาลับไปแล้ว ผมเดินอย่างล่องลอยไร้จุดหมายไปตามแสงไฟบนนถนนไปเรื่อยๆคล้ายแม่งเม้าซึ่งถูกรบเร้าด้วยแสง บนถนนในตอนนี้ยังมีรถยนต์วิ่งสวนกันไปมามากพอๆกับจำนวนกับผู้คนบนฟุตบาท

ทั้งมิตรสหายและผลลัพท์จากการค้นหาในเว็บไซท์ถึงร้านอาหารอร่อยและสถานที่น่าสนใจ ความทันสมัยของเทคโนโลยีทำให้ผมรู้สึกวางใจได้ว่าอย่างน้อยการมาเชียงใหม่ในครั้งนี้คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อย่างน้อยหากขาดเหลืออะไร ไม่ไกลนักจากถนนเส้นนี้ ผมยังมีน้องสาวแท้ๆอีกคนหนึ่งซึ่งมาเรียนต่อที่นี้ได้สามปีแล้วคอยให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มใจ เพียงแต่ในวันนี้ กิจกรรมของมหาวิทยาลัยคงทำให้น้องสาวของผมปลีกตัวออกมายากเสียหน่อย ไก่ย่างส้มตำเจ้าอร่อยผ่านลำคอส่งหน้าที่ต่อให้พายธิในกระเพราะจนผมอิ่มหนำ 

“แกไปทำอะไรที่เชียงใหม่วะ” ข้อความจากช่องสนทนาเด้งขึ้นมา นั่นสิ ผมมาทำอะไรกันแน่ คำถามนี้แม้แต่ตัวผมเองในตอนนี้ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ หากจะมีเหตุผลใดให้ใครคนหนึ่งต้องเดินทาง เหตุผลอย่างหยาบๆคงเป็นเพราะพวกเขาอยากออกห่างจากวิถีชีวิตเดิมๆในโลกแห่งความจริง หลบเร้นกายในดินแดนแปลกใหม่ ให้บรรยากาศไม่คุ้นตาพาเราไปเจอกับเรื่องราวไม่คาดคิด ไม่ได้โรแมนติกจนถึงขนาดตั้งใจว่าอยากจะมาเสพสมบรรยากาศโดยเฉพาะ หากไม่นับว่าผมพลาดแพลนที่คาดการณ์ไว้ในตอนแรก การมาเชียงใหม่ครั้งนี้ผมตั้งใจว่าอยากมาทำความรู้จักกับถนนเส้นหลักนี้ให้ดีขึ้นกว่าเดิมเสียหน่อย

จะไม่ให้ผมรักถนนเส้นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อมันมีทั้งร้านกาแฟนับร้อยแห่ง บาร์อาหารและเครื่องดื่มอีกหลายสิบ มีร้านหนังสืออิสระสองร้านอยู่ตรงข้ามกัน และหญิงสาวที่นี่ก็ตาดีให้คุณเดินชมได้อย่างไม่รู้เบื่อ จากที่พักไปตามถนน ผมเดินไปจนถึงซอยต้นถนน “ร้านเล่า” หนึ่งในร้านหนังสืออิสระของเชียงใหม่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงเปิดไว้รอต้อนรับนักเดินทางทั้งเจ้าประจำและเจ้าใหม่ นอกจากหนังสือสามเล่มที่ผมเลือกซื้อและพูดคุยกับเจ้าของร้านนิดหน่อย หน้าร้านมีใบปลิวหนึ่งใบแสดงกิจกรรมน่าสนใจเขียนไว้ว่าในตอนนี้ ที่เชียงใหม่มีกิจกรรม Galleries’night งานที่เหล่าศิลปินและแกรอรี่ในเชียงใหม่จะมีกิจกรรมพบปะและเปิดให้เข้าชมงานแสดงได้ถึงเที่ยงคืน น่าสนใจ และคิดว่าผมต้องหาเวลาไปเยี่ยมชมให้ได้ เพียงแต่ในวันนี้ผมอาจเมื่อยล้าเกินกว่าจะเดินทางออกไปไกลย่านนิมมาน

ร้านเหล้าเล็กๆไม่ห่างจากที่พักมากนักอบอวลไปด้วยแสงส้มอ่อนและดนตรี Hiphop R&B เบียรตรงหน้าพร่องลงช้าๆ มองจากการแต่งกายส่วนใหญ่ของลูกค้าในร้าน อาจพออนุมานได้ว่าที่นี่น่าจะเป็นแหล่งพบปะกันของผู้คนที่ชื่นชอบในเสียงดนตรีประเภทดี เสียงดนตรีทำหน้าที่ดึงดูดคนที่มีลังษณะความชอบคล้ายๆกันให้มาพบกันได้เสมอ ผมนั่งอยู่หน้าบาร์ ดีเจสาวใช้ฝ่ามือเรียวเล็กของเธอลูบไล้ไปตาม Mixerสลับกับแมคบุ้คอย่างอ่อนโยนราวกับว่าเธอกำลังร่ายรำไปตามเสียงดนตรีที่เธอสร้างมันขึ้นมา ผมโยกหัวไปช้าๆตามจังหวะเพลง ชีวิตก็คงเพียงเท่านี้เอง เสพเพลงในแบบที่เราชอบและเข้าใจ ผมเคยพยายามเสพเพลงแจ๊สและแครสสิกให้อินลึกเหมือนนักเขียนดังๆหลายคน แต่จนแล้วจนรอด ถ้ามันไม่ใช่สิ่งที่เราชอบ อย่างไรเราก็คงอินกับมันยาก

เวลาจะเดินไวเมื่อเราใช้มันทำอะไรซักอย่าง เที่ยงคืนมาถึงโดยไม่รู้ตัว พนักงานในบาร์แห่งนั้นเดินมาบอกกับผมว่ากำลังจะถึงเวลาปิดให้บริการ หลังจากชำระเงินเรียบร้อย ผมเดินเข้าที่พักซึ่งอยู่ห่างกันเพียงสองสามก้าว เปิดกระเป๋าหยิบคอมพิวเตอร์ขึ้นมาบันทึกช่วงเวลานี้ไว้ นักเดินทางร่วมห้องอีกสองคนหลับไหลไปแล้วเรียบร้อย

พรุ่งนี้จะไปไหนดี 
ผมคิดในใจและเข้าเว็บไซท์เซิทเอนจิ้นอีกรอบ

ไม่ใช่ว่าไม่มีที่ไป แต่มันมีสถานที่น่าสนใจเยอะเหลือเกิน
“อยากมาอยู่ที่นี่จัง...” ผมคิดในใจ
ก่อนจะหลับไหลไปก่อนเวลาเข้านอนปรกติ



SHARE
Writer
khaikung
storylog reader
เป็นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ IG : khaikung_journey , Ask.fm : @khaikung

Comments

CrazyGal
4 years ago
ไปฝึกงานที่สนามบินเชียงใหม่มา3เดือน ไปคนเดียวแบบไม่มีเพื่อนร่วมทางไปสักคน เหตุผลเล็กๆเพียงแค่ ไปครั้งแรกแล้วดันตกหลุมรักภูเขาที่โอบล้อมตัวจังหวัดไว้ ชีวิตวันว่างจากการฝึกงานกลายเป็นการขี่มอไซต์ตะลอนเที่ยวเมืองเชียงใหม่ไปคนเดียวเรื่อยๆ หลงทางบ้าง ก็เป็นสีสันดี จนวันที่จะย้ายของกลับ ก็คิดในใจเหมือนกันว่า "อยากมาอยู่ที่นี่จัง.."
Reply
WobblyLobster
4 years ago
เกือบได้เจอกันแล้ว งานTEDx ใช่ไหมคะ ;)
เราชอบเชียงใหม่เมื่อก่อนมากกว่านะ สมัยที่ยังไม่มีคนตีน ไม่มี นทท เยอะเท่านี้
คงเพราะเราเป็นคนเชียงใหม่มั้ง อ้อ อยู่แถวนิมมานด้วยล่ะ :)
Reply
Hippiegirl2529
4 years ago
ถ้าอยุ่ช่วงแม่ริม. กำลังดีน่ะค่ะ.
Reply
Meeniie
4 years ago
ดีใจที่ได้อ่านประสบการณ์ชีวิตเพิ่มขึ้นค่ะ 😀😀
Reply
Numphung
2 years ago
เมื่อก่อนนิมมานเงียบมาก เป็นแค่ถนนสายหลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีแต่ร้านข้าว ร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ ร้านกาแฟสดมีประมาณ 1-2ร้าน ใครกินกาแฟสดนี่เท่ห์สุดๆ555 เดี๋ยวนี้นิมมานเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม คิดถึงบรรยากาศเก่าๆเหมือนกันค่ะ 55555 ตามประสาคนแก่ที่เคยอยู่ในยุคนั้น
Reply