14 บาตร : ตอนที่ 0 เส้นทางสู่การบวช
หลวงพี่เชื่อผมเถอะ จริงๆ แล้วคำว่าบังเอิญมันไม่มีหรอก การที่พวกเรามาอยู่ตรงนี้ก็เหมือนกัน..หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้าที่ผมจะได้ยินคำนี้ ผมยังไม่คิดเลยว่ามาบวชแล้วจะได้อะไร แค่คิดว่าถ้าได้บวชสักครั้งเหมือนที่ใครๆ เขาทำกัน มันจะได้บริบูรณ์ในฐานะที่เป็นชายชาวพุทธคนนึงเท่านั้น

ย้อนกลับไปอีกเมื่อช่วงต้นปี 2558 ผมได้บอกกับนายไว้ว่าปีนี้จะขอบวชเมื่อพร้อมและหาวัดที่ถูกใจได้ แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่เจอวัดไหนที่ถูกใจสักที แม้ว่าจะเป็นวัดที่ผมไปทำบุญอยู่บ่อยๆ ก็ตาม เวลาผ่านไปจนย่างเข้ากลางเดือนตุลาคม ในขณะที่ผมกำลังจะถอดใจเรื่องการบวชภายในปีนั้นนั่นเอง

"เอฟ ไปบวชกันมั้ย?"

นายผมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องทำงานเดินกึ่งวิ่งมาหาผมด้วยความเร็วประมาณกระพริบตาสองครั้ง แถมยังถามคำถามแบบไม่ทันตั้งตัวซะอีก

"ที่ไหนครับ?"

นายผมยิ้มๆ แล้วพูดถึงชื่อวัดๆ หนึ่งทางภาคเหนือซึ่งมีเพื่อนนายมาชวนไปบวชด้วยกันถึงที่ออฟฟิศ แถมเพื่อนนายคนนี้ยังบรรยายถึงสรรพคุณในการบวชที่นี่และกิตติศัพท์ของเจ้าอาวาสที่วัดนี้ให้ฟังอีกต่างๆ นาๆ ซึ่งผมก็คิดว่ามันไม่ใช่สิ่งสำคัญในการบวชของผมซักเท่าไหร่

ส่วนผมนะเหรอ? ทันทีที่ได้ยินชื่อวัดผมก็คิดทันทีว่า "วัดอะไรวะ? ไม่เห็นเคยรู้จัก" กระนั้นผมก็ตัดสินใจไว้กว่าครึ่งว่าไหนๆ ก็ตั้งใจแล้วไปบวชซะเลยก็ดี จะได้จบๆ ตามที่ตั้งใจ ติดเพียงแต่ว่าผมจะต้องไปขออนุญาตผู้ร่วมเป็นลูกหนี้สมบัติทางโลกทั้งรถและคอนโดของผมที่บ้านเสียก่อน เลยขอให้คำตอบกับนายในวันรุ่งขึ้น เมื่อถึงบ้านผมก็บอกกับคุณเธอว่าจะขอไปบวชกับเจ้านายนะ

"บวชแล้วจะสึกรึปล่าวเนี่ย !" เป็นเพียงคำเดียวที่ผมได้รับจากเธอในวันนั้น ซึ่งผมคิดเอาเองว่าแปลว่าอนุญาต !

วันรุ่งขึ้นผมมาให้คำตอบกับเจ้านายว่าจะไปบวชด้วย พร้อมทั้งเริ่มต้นเตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมข้าวของเครื่องบวชบางอย่างที่เตรียมได้ นายผมวางแผนการเดินทางว่าแกจะขับรถไปเอง พร้อมทั้งคณะที่จะไปบวชด้วยกันรวม 5 คน ซึ่งหมายถึงมีผมอยู่ในนั้นด้วย ดูจะเป็นการขับรถที่ยาวนานยากพอดูสำหรับชายอายุ 62 ปี แต่มันกลับดูเป็นเรื่องง่ายทันทีเมื่อใจของนายผมยังอายุ 20 ปีอยู่เสมอ
แล้วเหตุการณ์ที่ทำให้เราเริ่มไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ ก็เริ่มต้นขึ้น
สองอาทิตย์ต่อมา พนักงานที่บริษัทคนนึง รถจักรยานยนต์ล้ม กระดูกไหปลาร้าหักที่ไหล่ขวา หมอแจ้งว่าต้องหยุดพักการทำงานสองเดือน ด้วยอุปนิสัยการขี่รถของพี่คนนี้ผมก็ยังคิดเลาๆ ว่ามันอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุโดยบังเอิญ แล้วก็ไม่อยากจะผูกอะไรกับเรื่องการเดินทางไปบวชในครั้งนี้

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา 7 วันถ้วนๆ หลังเกิดเหตุการณ์พนักงานคนแรก พนักงานอีกคนรถล้มกระดูกไหปลาร้าหักที่ไหล่ขวา หมอสั่งให้หยุดพักการทำงาน 2 เดือนเช่นเดียวกัน !

คนเราพอมีอะไรแรงๆ มากระทบใจ ก็เริ่มคิดหาสาเหตุทั้งที่อาจะเป็นไปได้และเป็นไปไม่ได้ ตัวผมเองก็ยังไม่กล้าพูดอะไรออกไป ถ้าอีก 1 อาทิตย์ต่อมาน้องอีกคนไม่ได้เข้าโรงพยาบาลเป็นคนที่ 3 ภายในระยะเวลาแค่ไม่ถึงเดือน

ผมตัดสินใจใช้กำลังภายในคือบอกนายหญิง (ภรรยาของเจ้านายผม ซึ่งก็เป็นนายผมอีกคนนั่นแหละ) ว่าผมไม่สบายใจเลยหากนายจะขับรถไปเองเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพวกนี้ ใจผมเองคิดว่านายผมเป็นคนที่อุบัติเหตุไม่ยอมมาเจอแกง่ายๆ ถ้าไม่ถึงคราวจริงๆ เพียงแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปมาก แถมเรื่องของคนที่จะบวชและเจออุบัติเหตุก่อนบวชมันวิ่งพรวดเข้ามาในสมองผมไม่หยุดหย่อนเลยทีเดียว

และในคืนนั้น นายผมก็ส่งข้อความมาบอกว่า เราจะบินไปวันเช้าวันก่อนบวช 1 วันแทนการขับรถไปเอง

และแล้วเมื่อถึงเวลาตามหน้าตั๋ว การเดินทางไปบวชของผมก็เริ่มต้นขึ้น

SHARE
Written in this book
14 บาตร
ในชีวิตของผู้ชายคนนึงจะบวชไปเพื่ออะไร ?
Writer
Nai-F
teller
พอว่างก็มานั่งคุยกับตัวเอง คุยแล้วก็อยากให้คนอื่นรู้ว่าคุยกับตัวเองแล้วได้อะไร?

Comments

nidamailo
4 years ago
เราเชื่อในประโยคที่ว่า
"...จริงๆ แล้วคำว่าบังเอิญมันไม่มีหรอก การที่พวกเรามาอยู่ตรงนี้ก็เหมือนกัน..."

Reply
Nai-F
4 years ago
ใช่ครับ บังเอิญจนบางทีนึกว่าเป็นความบังเอิญที่พอดีเกินไป
nidamailo
4 years ago
ช่ายย

khunhot
4 years ago
ชอบ ๆ เอฟเล่าเรื่อง
Reply
Nai-F
4 years ago
แต้วกิ้วครับพี่
special9
4 years ago
รอติดตามนะคะ
Reply
Nai-F
4 years ago
[- -]####
LaOngSaii
4 years ago
ขอเสริมนะคะ. มันดูก้าวกระโดดในตอนที่ พอกลับบ้านมาแล้ว คุณพูดอยู่กับใคร ?
 "บวชแล้วจะสึกรึปล่าวเนี่ย !" ใครคือคนที่พูดประโยคนี้. 
Reply