Today is monday
  วันแรกของสัปดาห์เริ่มต้นด้วยความเหนื่อยอ่อน ต้องรีบตื่นแต่เช้าไปเรียน แปดโมงมันจะไม่ลำบากเลย ถ้าอากาศไม่หนาวเย็น หรือเราไม่สบายแบบนี้ เช้าวันจันทร์ทักทายกันด้วยวิชาปรสิต ในวันที่เราต้องกินยา ชื่อเชื้อมากมายที่จำไม่ได้ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนจะลงแดงตายให้ได้ เรียนไม่รู้เรื่อง ไม่สบาย แถมอยู่คนเดียว มันทำให้พาลคิดไปว่า นี่ชีวิตเราไม่มีใครขนาดนี้เลยหรอว่ะ น่าเศร้าตรงที่ไม่มีเสียงตอบใดๆ       ในใจยิ่งเหงาหนักเข้าไปกว่าเดิม  มันคงจะดีถ้าวันนี้มีแม่คอยทำข้าวต้มให้กิน คิดถึงแม่ทุกครั้งที่ไม่สบาย และเมื่อโทรไปหาแม่ ไม่รู้ทำไมใจมันหวิวๆ อยากกลับบ้าน ลูกคนนี้เหมือนทำหน้าที่ไม่ดีพอ อายุจะ 20 แล้ว แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย บางทีก็คิดว่า ทำไมคนเราถึงเป็นแบบนี้ มองไปแต่ข้างหน้า โดยลืมปัจจุบันไปซะสนิท เรียนไม่เก่ง ก็ยังเอาแต่เรียนอยู่ได้ ชีวิตก็แค่นี้ ความฝันสูงสุดคืออะไรรู้ไหม คือการได้วางทุกอย่างที่แบกลง นี่แหละความฝัน                ไม่ใช่ใบปริญญา                   ไม่ต้องการเงินร้อนล้าน        ไม่ต้องสวย                              ไม่ต้องมีใครก็ได้  แค่มีพ่อแม่ แค่นี้จริงๆ ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นไง แต่แม่รอหนูนะ ถ้าเรียนจบจะกลับไปอยู่กับแม่ทุกวันเลย                               รักและคิดถึง 
SHARE
Writer
fongya
Story teller
I'm just a little girl in universal. You are just a little human in universal,so we are just a little dust at here together.

Comments