ที่ที่ฉันเลือกยืน
เราห่างจากความรู้สึกพวกนี้
ค่อนข้างนานแล้ว...
ความอบอุ่นจากอ้อมกอด ไออุ่นจากมือ
ที่จับ แววตาที่อ่อนโยน รอยยิ้มที่สดใส การเอาใจใส่ ความสนใจเรื่องของกันและกัน 


คิดถึงนะ
คิดถึงกันไหม
ทำงานเหนื่อยไหม
งานเยอะรึเปล่า
ทำอะไรอยู่ 
...
เป็นคำถาม ที่เริ่มเลือนหายไป

วันใดที่ท้อ เราได้แค่นึกถึงวันแรก ที่เราต่างคนต่างแสดงออกว่า อยากใช้ชีวิตร่วมกัน อีกครั้ง
ครั้งแรกที่ห่างกัน คงเป็นเพราะเราเอง
เราเด็ก
ทำอะไรไม่เป็น
พูดไม่รู้เรื่อง 
วันนั้นร้องไห้กอดกันทั้งน้ำตา ยังจำภาพที่เค้ายืนตรงหน้าต่าง มองมาหาเรา แล้วร้องไห้ ส่วนเราก็.. 55 พังมาก
ก็เลยลองห่าง ได้แค่เดือนเดียวเองแหละ

ครั้งที่ 2
เราแอบรู้แหละ ว่าเค้ามีคนอื่น
แต่จะทำไงได้เนาะ ก็ลองดูสักพักเถอะน่าจนเกิดเรื่องกับแฟนเก่าเค้า ถึงกับต้องแจ้งความขึ้นโรงพัก แล้วก็รู้อีกว่าคนที่เค้าคุย(ระหว่างที่ห้างกันครั้งก่อน)เป็นหมวดอยู่ สภ.นี้ 55 เจ็บทั้งตัว ระบมทั้งใจสิครับ

จน ต่างคนต่างเลิกรากันไป เราก็มีใหม่ ส่วนเค้าก็คบกับหมวดนั้น สาเหตที่รับคนอื่นเข้ามาคือ 
อยากลืม เราใช้เวลาเกือบเดือนมั้ง เพื่อจะลืม เพื่อเปิดใจ เพื่อตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายก็ยังกลับไป รักเค้าอยู่ดี

ตอนเลือกที่จะห่าง ทุกครั้งเราตัดสินใจเอง เลือกที่จะทิ้งเค้าแล้วถอยออกมาเองแต่กลับมาครั้งนี้ คำสัญญาแรกที่บอก คือ
เราจะไม่ทิ้งเค้าไปไหนอีก
จนกระทั่ง
เค้าโกหกเรา แต่เราก็ยังให้อภัย
ความรักไม่ได้ทำให้คนตาบอด แต่เราเลือกที่จะปิดหู ปิดตาเอง
ทุกวันนี้ เราเลือกที่จะยืนที่เดิม แต่อาจจะกำความสัมพันธ์แบบหลวมๆ ทำตัวเหมือนตาข่าย สัมผัสและรู้สึกได้ แต่ปล่อยผ่าน 
ถ้าวันไหนที่เค้าเจอคนที่ตรงใจ
ก็ต้องพร้อม ที่จะเดินหันกลับมา

SHARE
Written in this book
Be strong.
Writer
SOLDOUT
beginner
อาจใช้คำไม่สวยงาม แค่อยากให้ติดตามความรู้สึกกันไป : )

Comments