Perfect or Unperfect
ความไม่สมบูรณ์แบบนี่แหละ คือความสมบูรณ์แบบที่แท้จริงเมื่อวานนี้เป็นวันสอบวิชาสุดท้าย ของเด็กปี1 อย่างพวกเรา วิชา ปฏิบัติการเคมีพื้นฐาน

หลังออกจากห้องสอบมา เพื่อนคนนึงก็น้ำตาคลอ เพื่อนเดินไปเข้าห้องน้ำพร้อมความรู้สึกที่ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา แต่พอออกมาภาพตรงหน้ากลับตรงข้าม

เพื่อนคนนี้ปล่อยโฮออกมา น้ำตาไหลอาบแก้ม
เราก็เข้าไปกอดเพื่อนคนนี้ ความรู้สึกนี้หลังจากสอบก็เกิดขึ้นกับเรานะ แต่เราเผื่อใจไว้แล้ว

เพื่อนคนนี้เป็นคนที่เก่งทั้งในเรื่องเรียนและกิจกรรม เหมือนเป็นไอดอลคนนึงสำหรับเราเลยล่ะ 

"...ไม่เป็นไรนะ ไม่ร้อง..." ประโยคแรกที่เอ่ยออกจากปาก พร้อมกับกอดเพื่อนคนนั้น
"เราเสียใจ เราต้องการอีกสิบกว่าคะแนนก็จะได้เกรดเอแล้ว แต่เราทำไม่ได้ เดาไป 20 กว่าข้อคิดหรอว่ามันจะมีคะแนน"

มีเพื่อนอีกหลายคนก็พยายามปลอบเพื่อนคนนั้นเป็นเพื่อนเรา
"มึง กูดิ่ง 4 ยาวเลยว่ะ" 
"กูดิ่ง 2"
"เอาน่ะ เป็นบทเรียน ยังมีครั้งหน้า จะได้ไม่ต้องพลาดอีกไง"

มีประโยคต่างๆแล่นเข้าสมองมาเป็นระยะ
นี่ใช่มั้ยที่เรียกว่าความรู้สึกที่อีกไม่กี่คะแนนจะได้เอ กับ รอดจากเอฟมันเป็นยังไง

หลังจากกอดอยู่นาน เช็ดน้ำตาให้ เราก็พูดไปว่า
"...(ชื่อเพื่อน)ที่เรารู้จักไม่ร้องแบบนี้ ไม่เอาๆ มันต้องมีคะแนนมั่ง..." เพื่อนก็เริ่มทำใจได้บ้าง

พอกลับถึงบ้านก็มานั่งคิด บางทีเราก็โหยหาความสมบูรณ์แบบให้กับชีวิต จนลืมไปว่าความไม่สมบูรณ์แบบนี่แหละคือสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ ไม่มีอะไร100% มันมีตั้งแต่ 0-100 หรือบางทีอาจติดลบ อยู่ที่ว่าเราจะเข้มแข็งผ่านเรื่องราวต่างๆได้มากน้อยแค่ไหน


SHARE
Written in this book
me

Comments