ม่านคิดถึง
ที่ฉันเรียกมันแบบนี้ คงเพราะความคิดถึงของฉันมันยังคงอยู่จนทุกวันนี้ แม้จะผ่านเวลามาสักระยะนึงแล้ว มันคงคล้ายๆกับม่านบางๆที่คลุมเครือสายตาฉัน ฉันคิดถึงเขามากเลยหล่ะ 
เขา...  คนรักที่จากไปแล้ว แม้ฉันจะรู้ดีว่า เมื่อใดที่ใจฉันคิดถึงเขาเมื่อนั้นฉันจะอ่อนแอลงทันที ... และตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันมีชีวิตอยู่ราวกับคนที่ไม่มีหัวใจ ฉันไม่มีความรู้สึกอย่างที่ให้เขามอบให้กับใครทั้งนั้นแม้ฉันจะพยายามเท่าไหร่ จะบอกตัวเองสักแค่ไหนว่าเขาไม่มีวันอีกแล้ว แต่มันก็ดูยากเย็นซะเหลือเกิน แต่หากถามฉันว่า.. ถ้าคิดถึงมากมายขนาดนี้แล้ว ทำไมตัวฉันถึงไม่ไปขอโอกาสกับเขาเพื่อให้เราได้กลับมารักกันอย่างเคย เพราะอะไรหน่ะหรือ .. คงเพราะในวันน้ีตัวของเขาเองก็มีความรักครั้งใหม่แล้ว และก็เป็นคนที่เหมาะสมกับเขาดูแล้วเป็นคนที่รักเขามากเช่นกัน เหตุผลเพียงเท่าน้ีมันก็เพียงพอแล้วที่ฉันต้องคิดถึงเขาอยู่อย่างเงียบๆอย่างนี้ 
อย่าให้ความคิดถึงของฉันได้เล็ดลอดออกไป อย่าให้ความคิดถึงของฉันไปทำให้ใครเขาต้องไม่สบายใจ 

เก็บความคิดถึงไว้ในม่านตาคู่นี้แค่เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว 

เขาจากไปไม่หวนกลับอีกแล้ว ไม่มีวันที่เราจะกลับไปเป็นอย่างเคยได้แล้ว ทว่าความคิดถึงนั้นยังไม่เคยจากไปไหน ... 

และความคิดถึงนั้นวันนี้ฉันรู้แล้วหล่ะว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ... หน้าตาอย่างเขานี่เอง  ฉันได้แต่ภาวนาให้ความคิดถึงจ๋าทำหน้าที่เงียบๆหล่ะ 

สิ่งที่ฉันเฝ้าคอยระบาย มันคงเป็นความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวใจ ทางที่ทำได้ดีที่สุดก็เพียงระบายผ่านตัวอักษร 


SHARE
Writer
Isabellabell
แค่คุณอ่านฉันก็ดีใจมากแล้ว
◡̈ I would love to welcome everyone to my world. An ordinary girl who wanna be a writer.

Comments