ไปให้ถึง เสี้ยวของความสุข
ไม่มีใครบอกให้ไป
ไม่มีใครบอกให้ทำ
ไม่มีใครบอกให้เดิน

ถ้าเหนื่อยก็ต้องเดินต่อ
ถ้าท้อก็ต้องเดินต่อ 

เหนื่อยมากก็พักแต่ต้องเดินต่อ
และไม่มีใครรอเพราะทุกคนต้องเดินต่อให้ถึง
ในที่ๆทุกคนบอกว่ามันสวยมาก 

กว่าจะถึงที่ ที่เขาบอกว่าสวยคุ้มค่าที่มานั้นโครตลำบาก
เพียงแค่ได้เห็นพระอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนๆตก ลงไปหลังเมฆและภูเขา ความสว่างก็ค่อยๆเจือจางและหมดแสงไป

แล้วเราก็เดินลงไปทางลำบากๆ เหมือนกับตอนที่ขึ้นมาเหมือนเดิม 

บางคนถึงกับต้องถามเราว่า
ไปลำบากทำไหม?
ไปเพื่ออะไร?
ไปแล้วได้อะไร?

คำตอบคือ...
"ความสุข" เหนื่อยนะกว่าจะได้ขึ้น และมีความสุขมากที่ได้เห็นสิ่งสวยงามค่อยๆเคลื่อนและจางลงไปด้วยความรวดเร็ว

"ถึงแม้มันจะเป็นความสุขที่ค่อยๆเคลื่อนและจางลงไปอย่างรวดเร็ว แต่มันก็คุ้มค่าที่จะได้จำไปอีกนาน แล้วมันก็จะลืมความเหนื่อยทั้งหลายที่ผ่านมา แม้ความสุขมันแค่เสี้ยววินาที"

หากกลับมาเจอความจริง แล้วเจอความทุกข์ก็ให้นึกเหมือนตอนขึ้นเขาแหม่งโครตนานและเหนื่อยมากพักไม่รู้กี่ยก 

แต่หากเจอความสุข ให้นึกถึงแสงที่ค่อยๆประกายแล้วลับลงไปขอบฟ้า มันเป็นแสงความทรงจำ 

แล้วเราจะจำแสงนั้นจนความทุกข์ค่อยๆ เลื่อนหายไป



SHARE

Comments