เราจะจดจำเธอ ในแบบของเรา
วันที่ตัดสินใจรับใครอีกคนเข้ามา
สร้างความทรงจำใหม่ร่วมกัน ตอนนั้นแค่คิดว่า "พร้อมแล้ว" 

เราเริ่มเรื่องราวด้วยกันเร็วมาก 
สิ่งที่สัมผัสได้ คือเขาอยากได้ความจริงใจจากใครก็ได้สักคน ซึ่งตอนนั้นมันเป็นสิ่งเดียวที่เราตามหามาตลอดเหมือนกัน

เรามีจุดประสงค์เดียวกัน มันคงไม่ยาก
ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี จนกระทั่งวันนึงเราทะเลาะกัน เราอึ้งกับคำพูดที่เขาบอกว่า
"เราไม่เคยเข้าถึงตัวตนของแกได้เลยวะ
ทุกครั้งที่แกพูดถึงเค้า เรากลับรับรู้ว่าแกรักเค้ามาก ทำไมวะ?" หัวใจที่บอกว่าพร้อมในตอนนั้น          แต่เรากลับตอบคำถามเค้าไม่ได้เลย..แต่ไม่หรอก

ตัวเรา หัวใจเรา คิดอะไร รู้สึกอะไร 
"เรารู้สิ"


                   จนกระทั่ง

วินาทีที่ได้รับรู้ว่า เค้ายังต้องการเรา
ใจมันก็อยากกลับไปเต็มที จนเราเลือกทำตามใจตัวเองอีกครั้ง คำถามที่ถามว่าไม่กลัวเจ็บซ้ำๆซากๆเหรอคิดนะ แต่ความรู้สึกที่โหยหามันมี
มากกว่าความรู้สึกที่กลัว...จะเจ็บ
แล้วเราก็เริ่มต้นใหม่ด้วยกันอีกครั้ง...
ดีใจมาก ที่ได้กลับไปยืนข้างๆเค้าเหมือนเดิม ตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีกว่าเดิม เพราะไม่อยากรู้สึกเสียดายเหมือนที่แล้วๆมากลัวเจ็บไหม ระแวงไหม                   ไว้ใจเหมือนเดิมไหม ?แต่เราก็โดนทำร้ายความรู้สึกเหมือนเดิม ใจมันพังแล้วพังอีก ถามว่าซ่อมได้ไหม ซ่อมได้นะ พยายามซ่อมมันทุกครั้ง แต่พอมันได้รับการซ่อมหลายๆครั้ง ก็พบว่า มันกู้ความรู้สึกคืนมาไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็น
ขอบคุณที่ให้โอกาสได้ต่อเวลา       ขอบคุณที่เข้ามาในโลกของกันและกัน   แค่ที่ผ่านมา วันที่เธออยากได้การช่วยเหลือ วันที่ไม่สบาย วันที่มีปัญหา วันที่อยากระบายความทุกข์ ครั้งนึงเราเคยยืนอยู่ข้างๆเธอ 
                                  Gift_phegor
SHARE
Written in this book
Be strong.
Writer
SOLDOUT
beginner
อาจใช้คำไม่สวยงาม แค่อยากให้ติดตามความรู้สึกกันไป : )

Comments