จุฑารัตน์
จูบแรกของเรา เกิดขึ้นสมัยอนุบาล เพราะความไม่รู้เรื่องจึงทำให้เสียมันไป การละเล่นเอาลิ้นแตะกันเกิดผิดพลาด เราและจุฑารัตน์จึงต้องเสียจูบแรกให้กันและกันไป

น่าแปลกที่หลังจากนั้นเราไม่เคยเจอจุฑารัตน์อีกเลย (เพราะเราไปตบเด็กผู้ชายอีกคนจนกำเดาไหล และคนที่ร้องไห้หนักกว่ามัน คือเราเอง) 

เราย้ายโรงเรียนเมื่อเข้าชั้นประถม โรงเรียนที่เราย้ายไป เป็นโรงเรียนที่ติดทะเลและห่างจากบ้านเราประมาณครึ่งชั่วโมง ต่างกับสมัยอนุบาลที่ประมาณสิบห้านาทีก็ขับถึง

 ไปโรงเรียนครั้งแรกเราไม่ร้องไห้ เพราะเรานั่งรถตู้ไปโรงเรียน ถึงจะร้องไห้ไปแม่ก็มารับเรากลับบ้านไม่ได้อยู่ดี เราทำได้แต่เอาคอซองมากัดเล่นจนปลายมันยุ่ย แก้ประหม่า

เพื่อนใหม่สังคมใหม่ อายุที่เพิ่มขึ้น เราก็รู้เรื่องเพิ่มขึ้น เราเริ่มเข้าใจว่าจูบคืออะไร แต่คนที่เราคิดถึงรองจากการจูบปากกับแม่ คือจุฑารัตน์ 

ผ่านไปจนถึงป.4 เรากับครอบครัวได้ไปเวียนเทียนที่วัดใกล้บ้าน ระหว่างที่กำลังจุดเทียนและธูป เราหันไปมอง เราเจอเธอ

จุฑารัตน์ ตั้งแต่อนุบาล เธอเป็นสาวร่างสูงที่ตอนนี้ตัวสูงขึ้นมาก เธอตัวขาว เธอตาชั้นเดียว เธอชอบพูดเสียงดัง ผมหนากระด้างสีดำที่ตอนนี้ถูกตัดสั้น 

เธอหันมามองเราแว๊บเดียว ก่อนเราถูกน้ำตาเทียนหยดใส่

เราพยายามมองหา แต่ก็หาไม่เจอแล้ว

พอเราขึ้นม.4 เราก็ย้ายโรงเรียนอีกครั้ง คราวนี้เราย้ายไปอยู่กรุงเทพ ย้ายไปโรงเรียนติดห้างแทน เราต้องเดินทะลุห้างเพื่อกลับบ้านทุกวัน

โชคดีเรายังติดต่อเพื่อนโรงเรียนเก่าอยู่ ก็ไปเที่ยวกันบ้าง แต่มีอยู่ครั้งนึง เพื่อนชวนเราไประบายสีกระเป๋าเพื่อการกุศล เราชอบวาดรูป เราจึงไปกับเพื่อนด้วย 

ที่ที่ไปมีทั้งเด็กมหาลัย เด็กม.ปลายจนถึงเด็กประถมที่มากับผู้ปกครอง อยู่ในมูลนิธิขนาดประมาณบ้านสามชั้นหนึ่งหลัง เราเดินขึ้นบันไดไปจนถึงห้องจัดงาน เราเลื่อนประตู


คนอยู่เต็มห้อง จุฑารัตน์นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอ เธอสวมกางเกงขาสั้น ใส่หน้ากากอนามัย พร้อมกับเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ เราเห็นแล้วเราจำได้ทันที

เราไม่ได้ทักเธอว่าเธอจำเราได้หรือไม่
บทพูดสักประโยคก็ไม่เคยเกิดขึ้น
แม้เราจะหวังประโยคแบบ 

"เฮ้ยแก จำได้ปะวะ วันที่เราเอาลิ้นแตะกันอะ"


บางทีเวลาอาจจะผ่านนานเกินไป
จนเรื่องบางเรื่องมันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เธอลืมเรา
เราลืมเธอ 

ไม่ว่าอันไหนมันก็เหมือนกัน เพราะยังไงการกลับมาใหม่มันก็ยากที่จะเกิดขึ้นอยู่ดี

ต่างคนต่างเจอโลกกันไปคนละทาง
เติบโตกันมาในสภาพแวดล้อมต่างกัน
เรากับจุฑารัตน์เป็นกันแค่ตัวแปรตัวแปรหนึ่ง

ที่ทำให้เราเติบโตเป็นเรา
ที่ทำให้จุฑารัตน์เป็นจุฑารัตน์

เราโตเป็นสาวแว่นอ้วนพี ไม่ดูแลสุขภาพ เข่าดำ ศอกดำ ตัวดำ ผมมันแผล่บ ไม่เข้าสังคม

จุฑารัตน์เลือกเรียนสายอาชีพ แต่งตัวทันสมัย รอยยิ้มกว้างๆเพื่อเพื่อนฝูง ดูมั่นใจในตัวเอง

เรามองจุฑารัตน์ แล้วก็คิดถึงเรื่องอดีตตลกๆ
แต่เธอมองเราและไม่รู้จักเราด้วยซ้ำ
รู้สึกช้ำใจนิดๆนะเนี่ย
งอนว่ะ จุ
เออใช่ จำเบอร์บ้านที่เธอจดให้เราได้มั้ย
อาม่าเธอรับ เราขอโทษที่ตัดสายนะ 
อาม่าเธอพูดสำเนียงจีนมากๆเลย
SHARE
Written in this book
run.
Writer
Gottogo
eater
hate everything that can't eat.

Comments

Amarage_simon
5 years ago
เรื่องน่ารักดี  ได้กลิ่นอายของความเบี้ยนเบาๆ  น่ารักๆ ชอบๆ <3
Reply
Gottogo
5 years ago
<3 อร้ายยยยยย