ครั้งหนึ่งเป็นอีกา คราต่อมาเป็นนกนางแอ่น
ผมรู้จักรุ่นน้องคนหนึ่งที่เคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน กล้าพูดว่าเป็นเด็กเกรียนสายบู๊เต็มที่ มีอะไรคุยกับกำปั้นหรือทำลายกันด้วยวิธีต่าง ๆ ให้ตายกันไปข้าง ความสัมพันธ์ของเรามันแปลกประหลาดเล็กน้อยในวันที่เริ่มต้นขึ้นมาเมื่อเราเจอกันบนรถไฟฟ้าและนั่งคุยกัน

เราแอดเฟสบุ๊คของกันและกันเอาไว้และติดต่อกันมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งรุ่นน้องคนนี้เรียนจบ เราได้นัดออกมานั่งกินข้าวคุยกันเป็นระยะ ๆ แลกเปลี่ยนทัศนคติกันหลายต่อหลายครั้ง

ครั้งล่าสุดที่เราเจอกัน น้องชายคนนี้กลับจากสไตล์ของพวกพะบู๊กลายเป็นคนที่คิดถึงเรื่องอนาคต คิดตั้งใจทำงานเลิกเรื่องต่อยตีไป พูดจาเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นไม่หลักลอยเละเทะอะไร ซึ่งนั่นเป็นพัฒนาการที่คนเป็นรุ่นพี่รู้สึกยินดีกับรุ่นน้องคนนี้พอตัว

วันหนึ่งที่ผมกลับมาถึงห้องและนั่งเล่นเฟสบุ๊คอยู่หลังจากทำคลิปเกมที่จะตัดต่อส่งขึ้น Youtube เสร็จแล้วก็เหลือบไปเห็น Status หนึ่งของรุ่นน้องคนนี้ที่กล่าวว่าเมื่อก่อนตนเป็นเด็กเกเรไล่ต่อยตีคนอื่นคู่กับเพื่อนไปทั่ว ใครหยามมามีเจ็บตัวกลับไปแน่นอน

ครั้งนั้นเขาแทนตัวเองว่าตัวเองเป็นอีกา เป็นสัตว์ปีกตัวป่วนในนิทานหลาย ๆ เรื่องและการใช้ชีวิตจริงของมันก็เกกมะเหรกเกเรใช้ได้ทีเดียว แต่ตอนนี้เจ้าตัวเลือกจะวางเรื่องพวกนี้เอาไว้ในอดีตและหันกลับมาหาคนในครอบครัวที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตก่อนเป็นอันดับแรก

สายตาของพ่อหนุ่มน้อยคนนี้เปลี่ยนไปเป็นสายตาของการรับผิดชอบต่อตนเองและความรู้สึกของคนรอบตัวมากขึ้น เลิกราสิ่งที่ไม่ใช่สาระหลักของวัยนี้ที่เป็นวัยทำงานทำการหาเลี้ยงปากท้องแล้ว เขาจึงว่า...
ไม่เจอกันสามวันผันเป็นอื่นสำนวนจากสามก๊กของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ที่ท่านประพันธ์เอาไว้ครั้งเก่าอย่างสลวยบอกเล่าถึงสังคมมนุษย์ที่ทุกวันมีเรื่องใหม่ ๆ เกิดขึ้นเสมอ ว่าวันนี้คนที่เคยดีอาจจะร้ายกับเราและคนที่ร้ายกับเราก็อาจจะกลับมาเป็นดีก็เป็นได้เช่นกัน

น้องชายคนนี้เข้าเค้าคำนั้นแต่มันน่ายินดีกว่าที่การ "ผัน" ของเขากลายเป็นการ "ผัน" ที่ดีที่ไม่ระรานและกลายเป็นคุณต่อคนรอบตัวของเขาเอง คนรอบตัวก็พลอยยินดี

Butterfly Effect ของเขาที่เขาสร้างขึ้นพลอยให้คนอยู่ห่างจากชีวิตเขามาระดับหนึ่งรู้สึกยิ้มออกกับเขาการตัดสินใจเลือกของเขาได้ก็เป็นเรื่องน่าประทับใจไม่น้อย
ครั้งหนึ่งมาเป็นอีกามาเท่าไหร่ ถึงเวลาก็กลับเป็นนกนางแอ่นกันทั้งนั้นผมบอกเล่าคำนี้กับรุ่นน้องอดีตอีกาคนนี้ที่กลับตัวกลับใจ (เพราะแฟนหรือเปล่าไม่ทราบเพราะเห็นแคปฯ หน้าจอตอน Facetime กับคุณน้องอีกคนหนึ่งมาโพสบนเฟสบุ๊คให้เห็นอยู่เป็นช่วง ๆ )
ครั้งหนึ่งที่เคยร้ายเป็นอีกามาก็ต้องกลับเป็นนกนางแอ่นที่เสียสละน้ำลายและแรงกายสานรังขึ้นเพื่อลูกน้อยที่จะลืมตามาดูโลกในอนาคตเชื่อว่าครั้งหนึ่งในอดีต เราทุกคนที่เคยเป็นเด็กตัวเล็กผมสั้นเกรียนหรืออาจจะซอยเสมอติ่งหูคงจะมีวัยแสบวัยซนของเราทั้งนั้น ไม่ว่าจะไปเตะต่อยหรือไปทำอะไรเพี้ยน ๆ ให้เพืิ่อนคนอื่นของเราอยากจะแกล้งให้เราสะดุดฝุ่นที่ปลายรองเท้าเขาสักทีสองทีกันแน่ ๆ

แต่วันของอีกานั้นถึงจะสนุกอย่างไร แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะอยู่ได้ตลอดไปเพราะอีกามีชีวิตอยู่ไปเรื่อย ๆ เพื่อความสุขของตัวเองเป็นหลัก หลังจากนั้นเราก็จะเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งรอบตัวและสังคมรอบตัวของเราทั้งนั้น โตเป็นนกนางแอ่นอีกตัวหนึ่งที่สลัดขนกาทิ้งไปเพื่อเพราะนกนางแอ่นอีกตัวที่จะมาสร้างรังกับเราหรือจะสานรังที่มั่นคงอยู่ ไม่บินไปเกาะคาคบไม้ไปเรื่อย

เราอาจจะเลือกสนุกไปอีกพักใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องผิด เป็นอีกาไปอีกสักพักก่อนก็ไม่ผิดเช่นกันเพราะเราก็เลือกจะเที่ยวดูสิ่งต่าง ๆ ให้ได้ปัญญาเพิ่มขึ้นก่อนจะกลับมาสานรังให้เป็นเรื่องเป็นราว ไปดูรังของนกตัวอื่นให้มั่นใจว่าเราควรสานแบบนี้และไม่ควรสานแบบนี้แล้วจะสลัดขนอีกาทิ้งทีหลังเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมก็ใช้ได้ เพราะเวลาเติบโตของคนเราไม่เหมือนกัน

เมื่อถึงเวลาหนึ่ง ตอนนั้นเราจะเลือกสลัดขนกาทิ้งได้ด้วยตัวเองถ้าเราคิดว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาสนุกแล้วแต่เป็นเวลาที่ต้องเริ่มต้นทำอะไรเพื่อคนรอบตัวบ้างแล้ว จะเป็นพ่อแม่หรือคนที่เรารักก็ได้เช่นกัน เมื่อนั้นแหละคือเวลาสลัดขนกา

และเลือกสลัดให้เหมาะกับเวลาเพราะว่าถ้าเร็วไปแล้วตัวไม่ใหญ่แข็งแรงก็โดนลมปัญหาตีจนตายลงทะเลไป หรือถ้าสลัดช้าเกินไปขอนไม้ก็ขึ้นเกยฝั่งเสร็จเรียบร้อยไปแล้วเช่นกัน
SHARE
Written in this book
Just think
คิดอะไรได้ก็เขียน เท่านั้นเอง
Writer
PsychoPlay
psychopath
A psychopath who dress in a ordinary people skin.

Comments

imonkey7
5 years ago
^^สวัสดีปีใหม่ครับ....
Reply
PsychoPlay
5 years ago
สวัสดีปีใหม่ครัช :)