Pretend
1
"Pretend you're happy
when you're blue
It isn't very hard to do..."

ในคาเฟ่ บทเพลง pretend ของ nat king Cole กำลังขับขาน

"คุณชอบเพลงนี้"
"ก็นับตั้งแต่อ่านหนังสือเล่มนั้น... แต่เนื้อเพลงมันเศร้าๆนะ"
"แสร้งทำว่าสุข ในยามที่คุณกำลังเศร้า ไม่ใช่เรื่องยากเลย?"
"ไม่ ผมว่ามันยาก"

2
เกือบสามทุ่มในคาเฟ่ที่ขายทั้งกาแฟและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พนักงานร้านในเครื่องแบบเชยๆ ตกยุคกำลังคอยบริการผู้คนท่าทางแปลกๆ ที่ดูเหมือนหลงยุคสมัยเช่นกัน
"คุณดูคนนั้นแต่งตัวสิ เหมือนหลุดมาจากหนังเรื่อง Saturday night fever เลย"
"คุณก็เหมือนกันแหละเหมือนมาจากหนังบางเรื่องในยุค80s"
"แต่บางอย่างยิ่งเก่ายิ่งดีนะ"
เธอยิ้มมุมปากก่อนหยิบแก้ว Margarita ที่พนักงานพึ่งนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ เกล็ดเกลือจากปากแก้ว ติดอยู่ที่ริมฝีปากไร้ลิปสติกของเธอ เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง จนเธอสังเกตุเห็น
"พรุ่งนี้ผมต้องกลับแล้ว"
"จะมาอีกไหม"
"ผมไม่รู้เลย"
"ทำไมเรื่องระหว่างเรามันดูยากเย็น"
"คุณก็รู้ ผมก็รู้ ไม่มีใครอยากเริ่มต้นใหม่บ่อยๆหรอก ผมไม่ใช่เด็กแล้ว"
"ฉันก็เหลือเวลาไม่มากที่จะเล่นเกมนี้หรอก"
"ผมรู้"
"3เดือนที่ผ่านมาไม่น้อยนะ คุณก็รู้ และเมื่อวานคุณลองจะหายไป คุณลังเล คุณเลือกคุณไม่มั่นใจ เมื่อคุณรู้สึกแบบนั้นเราก็ไม่ควรจะมีอยู่ในความไม่มั่นใจของใคร"
"ไม่ ไม่ใช่ว่าผมไม่มั่นใจ ผมแค่ pretend แค่แสร้งทำเฉยๆ น่ะ ผมรู้แล้วว่าหลอกตัวเองไม่ได้"
"คุณรู้มาตลอดว่าฉันไม่เคยหายไป... คุณรู้ทุกอย่าง แต่บางครั้งเหมือนคุณไม่รู้สักอย่าง หรือความรักและความไม่มั่นใจลังเล ทำให้คุณโง่เขลา?"

หลังประโยคนั้นคือความเงียบ เธอเม้มปาก เม็ดเกลือบนริมฝีปากนั้นหายไป. พนักงานเดินมาเสิร์ฟเบียร์พร้อมมันฝรั่งทอด เขาและเธอต่างจมอยู่ในความคิดตัวเอง...

3
บางครั้งเหมือนเขาและเธอนั้นอยู่บนความสัมพันธ์คลุมเครือ ที่ใครต่อใครต่างก็ไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกก่อนจนหมดสิ้น... เป็นเพราะใครบางคนอาจเคยบาดเจ็บสาหัสหลังการเปิดเผยตัวเองจนเปล่าเปลือยนั้น
"คุณยังไม่ลืมเขาใช่ไหม"
"ไม่ ฉันลืมไปแล้ว"
"ไม่จริง"
"อย่าตัดสินคนอื่นด้วยความคิดตัวเองสิ"
"อืม ครับ"
"คุณจำคืนนั้นได้ไหม คืนที่ฉันนั่งอยู่กับคุณที่นี่ แล้วเขาก็เข้ามาพร้อมกับใครอีกคน เราสบตากันและฉันพบว่าแววตานั้นไม่ใช่แววตาที่ฉันรู้จักอีกแล้ว...
ไม่น่าเชื่อว่าคนเราจะถูกออกแบบมาให้ลืมกันได้ง่ายดายขนาดนั้น แม้เราจะเคยผูกพันธ์กับใคร แต่วันหนึ่งเราก็จะลืมกันไปราวกับว่าไม่เคยรู้จักกัน"
"มันน่าเศร้านะ"
"อือ"
"แต่กับบางคนคงเป็นข้อยกเว้น"
แสงโทนส้มจากโคมไฟบนเพดานสะท้อนกับแก้ว cocktail เป็นประกายสลัว
"แต่กับบางคนคงเป็นข้อยกเว้น" เขาพูดซ้ำกับตัวเองเบาๆ

4
"คุณเมาหรือยัง"
"ไม่เลย"
"ผมมีความสุขเวลาอยู่กับคุณ"
"แน่ใจ ไม่ได้แกล้งพูด"
"แต่บางทีผมก็รู้สึกว่าคุณไม่ได้แคร์ หรือรู้สึกอะไรเลย"
"ไม่คิดว่าฉันแกล้งหรอ"
"อย่าใจร้ายสิ พรุ่งนี้ผมก็ต้องไปแล้ว"
"เหมือนที่ใครบอกไว้ รักทางไกลนี่มันช่างทรมาน อันนี้ไม่ได้หมายถึงเราสองคนนะ"
"เหมือนความคิดถึงของใครบางคน แม้ทรมานแต่เขาก็ยังอยากจะได้คิดถึงใครสักคน"
"ฟังดูคนละเรื่องนะ" เธอหัวเราะ "ฉันชอบเวลาที่เราคุยกันแบบนี้ คุณรู้ไหม บางทีคนเราก็ซับซ้อน เขาอาจจะแกล้งทำเป็นไม่รักทั้งๆ ที่รักอยู่ก็ได้"
"ในทางกลับกันก็เช่นกัน" มีเสียงหัวเราะเบาๆ หลังคำพูด
เบียร์ขวดที่สามของเขาหมดลง Margarita แก้วที่สองของเธอก็เช่นกัน ทั้งคู่เรียกเช็คบิล ก่อนเดินออกมาจากร้าน
"แต่คนบางคนซับซ้อนเกินจะอยู่กับใครได้" เธอพูดลอยๆ 
"อือ คืนนี้เงียบแปลกๆ ว่าไหม" เขาหลบสายตาหลังคำพูด 

5
ท้องถนนภายนอกเงียบเชียบ ฝนพึ่งขาดเม็ด ลมพัดแรงในค่ำคืนที่ดูขมุกขมัว ไฟทางบางดวงกระพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนประกายลงบนผิวถนน
"ผมมีความสุขเวลาอยู่กับคุณ"
"คุณบอกอีกแล้ว นี่กำลัง pretend อยู่หรือปล่าว" เธอพูดบนรอยยิ้มบาง
"แล้วพบกันนะ"
เขาโบกมือเรียกแท๊กซี่ให้เธอ ก่อนพูดบางประโยคด้วยน้ำเสียงเบาจนเกือบกระซิบ "............"
เธอก้าวเข้าไปในรถคันนั้น สบตาเขาผ่านบานกระจกที่มีเม็ดฝนเกาะอยู่
เขาไม่แน่ใจว่าที่เห็นนั่นคือน้ำตาหรือเม็ดฝนบนกระจก
รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป...
เขายืนมองเธออยู่ตรงนั้นจนลับตา ก่อนหันหลังเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง พลางผิวปากฮัมเพลง...

"แสร้งทำว่าสุข ในยามที่คุณกำลังเศร้า ไม่ใช่เรื่องยากเลย?"

"Pretend you're happy
when you're blue
It isn't very hard to do..."
SHARE
Written in this book
dialogue 0.1
Writer
standfast
Wednesday's child
the sun is gone, but I have a light

Comments