04 ห่างกันไกลเพียงใด ขอให้โปสการ์ดเดินทางไปถึง
แทบทุกครั้งเวลาที่ผมเดินทางไปไหน จะมีช่วงเวลาหนึ่งในทริปนั้นหมดไปกับการนั่งเฉยๆ กับกระดาษเปล่าตรงหน้า และช่วงเวลาที่เราได้คิดถึงใครซักคน

เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่รู้กันไปแล้วระหว่างผมและผองเพื่อน หากพอมีเวลาว่าง เราจะส่งโปสการ์ดหากันและกันอยู่เรื่อยๆ บางคนแม้ไม่ได้เจอกันนาน แต่ถ้อยคำบนกระดาษบางใบยังยืนยันได้ว่าเขายังมีตัวตนอยู่ดี ในที่ไหนซักแห่งบนโลก

กว่าผมจะมีเวลามาเขียนโปสการ์ดก็เอาวันท้ายของการเดินทาง ไปรษณีย์ที่นี้เขียนไว้ว่าเปิดทำการเก้าโมงเช้า ผมมาก่อนเวลาเปิดสิบนาที กาแฟร้อนจากตู้กดทำหน้าที่ส่งไออุ่นให้ร่างกายในวันที่อากาศหนาว มีผู้มาถึงก่อนผมราวๆสี่ห้าคน เมื่อถึงเวลาเก้าโมงตรง ประตูอัตโนมัติเปิดออก จากประสบการณ์ในญี่ปุ่นหลายวันที่ผ่านมา ผมรู้ตัวว่าคงดีกว่าถ้าเราจำศัพท์ถ้องถิ่นก่อนไปที่ไปรษณีย์ "คิคเตะ" (แสตมป์) และสัญลักษณ์มือบอกจำนวนราคาและจำนวนทำให้การสื่อสารผ่านไปได้อย่างไม่ยากเย็น แสตมบ์สิบดวงกับโปสการ์ดเจ็ดใบ น่าจะเหลือๆให้ผมได้เก็บสะสม

ผมใช้เวลาเขียนโปสการ์ดอยู่ราวๆสองชั่วโมงจึงครบตามจำนวนผู้รับ อาจจะเป็นเวลาที่มากเกินไปเสียหน่อย แต่อย่างน้อยช่วงเวลาที่ได้เขียนถึงใคร มันเป็นช่วงเวลาที่เราได้คิดถึงเขาจริงๆ

ที่กระมั่งคงเป็นช่วงเสน่ห์ของการเขียนโปสการ์ด

คุณสมบัติอีกอย่างของมันคือต่อให้โปสการ์ดใบนั้นจะสวยงามเพียงใด เราก็ไม่สามารถเก็บมันไว้เพียงผู้เดียว หากไม่ถูกเขียน มันคงเป็นเพียงเศษกระดาษที่รอวันย่อยสลายไปตามกาลเวลา ดังนั้นโปสการ์ดคือตัวแทนของการแบ่งปัน เป็นของขวัญจากแดนไกลที่เราบรรจงเลือกให้ผู้รับ โดยฝากความไว้วางใจไปกับบุรุษไปรษณีย์ เป็นของที่ละลึกซึ่งมีเราเป็นหนึ่งในกระบวนการสร้าง

เริ่มต้นจากการเลือกหา โดยนึกหน้าตาและความชอบของผู้รับ หน้าที่ของเราสิ้นสุดเพียงหย่อนมันลงไปในกระเพราะน้อยๆของตู้ไปรษณีย์ รอใครซักคนที่เราไม่รู้จักทำการส่งต่อ และรอการเดินทางข้ามแผ่นฟ้าพามันไปยังตู้จดหมายปลายทาง

แม้ในยุคสมัยที่การส่งรูปภาพผ่านทางกล่องข้อความเป็นการกระทำที่ง่ายกว่า แต่เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าความคิดถึงนั้นจะไม่หายไปตามกาลเวลา เมื่อบทสนทนาใหม่ๆถูกเขียนทับ ข้อความเก่าก็พร้อมถูกเลือนให้จางหาย

แม้อาจใช้เวลาในการเดินทางนานกว่า และไม่มีสิ่งใดยืนยันว่าอีกฝ่ายจะได้รับ แต่แลกกับความตั้งใจในการส่งไปถึงใครซักคน เท่านี้ก็ดีล้นเหลือแล้ว

อาจเป็นความสะเพร่าหลงลืมของผม ระหว่างกำลังรอขึ้นเครื่อง ผมจัดแจงของในกระเป๋า หยิบเอาพาสปอตมาตรวจสอบ ฉับพลันสายตาเหลือบมองไปเห็นซองขาวคุ้นตานอนหราอยู่ในนั้น

ผมลืมนำมันหย่อนลงตู้ไปรษณีย์

และในวินาทีที่ผ่านเกตมาแล้ว จะย้อนกลับไปคงวุ่นวายเป็นแน่ แม้จะนำมันกลับมาส่งในไทยก็ได้ แต่นั้นคงไม่มีความหมายอะไร และผมอยากได้ตราปั้มไปรษณีย์จากประเทศญี่ปุ่นไปเป็นของฝากเพื่อนอีกหนึ่งอย่าง ระหว่าหันมองซ้ายขวา เดินไปดูตรงแผนที่บริเวณนี้ ก่อนจะพบว่าไม่มีตู้ไปรณีย์ตั้งอยู่ ใจหนึ่งนึกโกรธตัวเองกับความสะเพร่า แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ความผิดพลาดเกิดจากตัวเรากระทำเองทั้งนั้น

ระหว่างกำลังถอดใจและเก็บมันใส่กระเป๋าตามเดิม เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดบริเวณสนามบินเดินผ่านมาพอดี แม้ความหวังจะริบหรี่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลองขอความช่วยเหลือ

ผมเดินเข้าไปทักทาย แม้รู้ว่ากำแพงภาษาเป็นอุปสรรค์ที่ยากเหลือเกินในการสื่อสาร แต่นับว่ายังดีที่สวรรค์ประทานภาษากายให้มนุษย์ใช้เป็นภาษาสากล ผมโบกไม้โบกมือพยายามทำความเข้าใจกับเขาอยู่นาน เห็นท่าจะไม่ไหว แต่ยังดีที่เขาคนนั้นยังเดินไปตามอีกคนที่อยู่ใกล้ๆมาคุยให้ ผมพยายามอธิบายไปว่าผมลืมหย่อนจดหมายเหล่านี้ลงตู้ เพียงแค่อยากรบกวนเขาทำหน้าที่นั้นเพียงเท่านั้น นานที่เดียวกว่าเขาจะพยักหน้าเข้าใจและรับมันไปจากมือของผม คำกล่าวขอบคุณคงไม่เพียงพอ แต่ผมก็ไม่รู้จะทำเช่นไรได้มากกว่านี้ าพสุดท้ายที่เห็นคือรอยยิ้มของเขา ก่อนเราจะหันกลัลไปในเส้นทาง ตามหน้าที่ของกันและกัน

มันคงใช้เวลานานเลยกว่าจะรู้ว่าโปสการ์ดเดินทางไปถึงผู้รับหรือไม่
ในดินแดนห่างไกล
ท่ามกลางผืนแผ่นดินใหญ่
หากไม่โชคร้ายเกินไป
ผมขอให้โปสการ์ดเดินทางโดยสวัสดิภาพ


SHARE
Writer
khaikung
storylog reader
เป็นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ IG : khaikung_journey , Ask.fm : @khaikung

Comments

Meeniie
4 years ago
อ่านแล้วดูน่าสนใจมากเลยค่ะ
โปสการ์ดน่าเขียน ><
Reply
pinkforest
4 years ago
สิ่งหนึ่งจะเริ่มต้นหลังจากที่เดินทางจบลงคือการเดินทางของโปสการ์ด ... การเดินทางของความคิดถึง .. ก่อนโปสการ์ดจะเดินทางเราจะถ่ายภาพเก็บเอาไว้ เมื่อมันเดินทางไปแล้ว ได้กลับมาอีกครั้ง ในวันและเวลาที่ต่างไป ความรู้สึก .. ตลกว่ะเขียนได้ไงวะ .. ตะมีทุกครั้งที่ได้อ่าน ..☘
Reply
noieakthai
4 years ago
เวลาไปเที่ยว เราก็ชอบส่งโปสการ์ดให้เพื่อนเหมือนกัน บางทีก็ส่งให้ตัวเองก็มี เป็นการบันทึกความทรงจำไปในตัว บางทีไปกับเพื่อนก็บอกเพื่อนว่า "แกส่งมาให้เรา เด๋วเราเขียนส่งให้แก" ทริปเดียวกันเนี่ยแหละ แต่ต่างความรู้สึก 
พอกลับถึงบ้าน ก็นั่งรอโปสการ์ดใบน้อยอย่างใจจดใจจ่อ
แล้วก็ชอบเขียนจดหมายมากๆ ด้วย แต่เด๋วนี้ไม่มีใครเขียนหากันแล้วอ่ะ...เซ็ง 
Reply
Rumpa
3 years ago
น่ารักมากเลยค่ะ ไว้จะนำไปทำบ้าง
Reply
Khunkod
1 year ago
อยากส่งโปสการ์ดไปให้คุณบ้าง
Reply