ไดโนเสาร์เป็นสัตว์มีคม?
นานมาแล้วเกือบสองทศวรรษ
มีเด็กหญิงวัยอนุบาลคนหนึ่ง ได้รับโจทย์การบ้านจากคุณครูว่าให้วาดภาพของมีคม
เธอเข้าใจว่าของมีคมคืออะไรก็ได้ที่เป็นเหลี่ยมๆแหลมๆ
เธอจึงวาดไดโนเสาร์สองตัวมีหนามแหลมบนหลัง ละเลงสีเต็มที่
วันต่อมาเมื่อเธอนำภาพวาดไปส่งคุณครูด้วยความภูมิใจ
คุณครูบอกให้เธอวาดใหม่ และไม่ได้ปั๊มห้าดาวเหมือนเพื่อนๆที่วาดภาพมีด กรรไกร มาส่ง 
.
ใช่ ไดโนเสาร์เป็นสัตว์ ไม่ใช่สิ่งของ แต่มันอาจจะมีคมก็ได้นะ
ไม่รู้ว่าคุณครูจะคิดยังไงกับเด็กหญิงคนนั้น
แต่เด็กหญิงคนนั้นยังคงวาดรูปไดโนเสาร์แล้วแปะตามผนังบ้านของเธอต่อไป 
.
วันหนึ่ง เธออาจจะโตเกินกว่าจะมัวแต่มาวาดรูปไดโนเสาร์
หรืออาจจะวาดไดโนเสาร์จนเบื่อ
เธอหันไปวาดภาพอย่างอื่น
แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก แต่พอเธอเลื่อนขึ้นไปเรียนชั้นประถม
การวาดรูปเล่นก็ค่อยๆหายไป หายไป และหายไป
หน้ากระดาษที่เธอต้องกวาดสายตามีตัวเลขและตัวอักษรมาแทนที่รูปภาพสีเทียนเส้นยึกยือ
"ตัวเลขและตัวอักษรเหล่านี้ เป็นสิ่งจำเป็นกว่าการวาดรูปเล่นไปวันๆนะ"
ใครคนหนึ่งซึ่งโตกว่าเธอได้เข้ามากระซิบข้างหู เมื่อเธอกำลังละเลงภาพบนหนังสือเรียน  
"อาจจะจริง เพราะการวาดรูปเล่นไม่ได้ทำให้เราตอบคำถามครูได้ "
หลังจากนั้นเธอจึงกลายเป็นเด็กตั้งใจเรียน
ภาพของเด็กเรียน จึงกลายเป็นภาพจำของเด็กหญิงในหัวของใครหลายคน
.
"ตั้งใจเรียน โตขึ้นจะได้สบาย เป็นเจ้าคนนายคน"
เป้าหมายของเธอตอนนี้คือเรียน เรียน เรียน
การเรียน การทำงานสร้างเธอให้เป็นบุคคลขยัน อดทน ตามแบบฉบับคำขวัญวันเด็ก  
เธอไม่ได้อยากจะเป็นเจ้าใครนายใครหรอก
เพียงแต่เธอเห็นว่าการตั้งใจเรียนก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร
และเธอหวังว่าการเรียน(ดี)จะช่วยให้เธอได้สามารถสร้างสรรค์งาน(ที่ดีขึ้นได้)
อาจจะได้มีโอกาสพัฒนาตนเอง  
อีกความเชื่อหนึ่งเธอเชื่อว่าการเรียน การศึกษาเป็นสิ่งช่วยเสริมสร้างอำนาจ ความเชื่อมั่นในตนเอง และความน่าเชื่อถือให้กับเธอ  
ย้อนไปตอนนั้น เธอคิดว่า เพราะความเป็นเด็ก
ยังไม่มีความน่าเชื่อถือมากพอ
อาจทำให้ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนรับฟัง
สิ่งที่เด็กพูดหรือทำ ผู้ใหญ่บางคนอาจมองว่าไร้สาระ  
หรือไม่ตรงกับความเป็นจริงที่ผู้ใหญ่มอง
.
หากวันนั้นคุณครูได้พิจารณาภาพวาดไดโนเสาร์นั้นอย่างตั้งใจ
และไต่ถามเด็กหญิงถึงเหตุผลที่วาดภาพดังกล่่าว
ก็คงจะดีไม่น้อย :)   

ปล.ขอบคุณภาพประกอบจาก https://i.ytimg.com/vi/T1XK_CLD0TI/hqdefault.jpg
ปล.2 ความจริงแล้วอยากใช้ภาพที่วาดโดยเด็กหญิง
แต่ตอนนี้กาลเวลาได้พัดพาเด็กหญิงคนนั้นหายไป
ไม่ต่างอะไรกับภาพวาดสีเทียนรูปไดโนเสาร์ที่ซีดจางจนแทบเป็นกระดาษเปล่า 
SHARE
Writer
Kimhunt
นักฝึกเขียน
passion ในชีวิตตอนนี้หลงเหลือแค่ passion fruit เท่านั้น

Comments