ล้มเป็นท่า
สุดท้ายเราก็จดจำเรื่องราวในอดีตได้จากความเจ็บปวด
หกล้มในที่เดิม(หัวเข่าซ้าย) และเวลาเดิมๆ (ปลายปี) เราหลงลืมไปแล้วว่าเคยล้มตรงนี้
แต่หลังจากเข่าสัมผัสพื้นพร้อมๆ กับมือที่ลงไปยันพื้น ทุกอย่างก็ฉุกให้เราค้นพบว่า เราไม่ได้หลงลืมอะไรไป แต่เราเพียงละบางอย่างไว้ในบางเวลา และวันนี้เราจำได้แล้ว

ช่วงนี้เมื่อปีที่แล้ว เราทะยานตัวลงจากร้านขายของชำหน้าหอแถวม.กรุงเทพ
เข่าถลอกเหมือนตอนนี้ จะต่างก็ตรงตอนนี้ต้องทำแผลเอาเอง
จะต่างก็ตรงตอนนี้เรากำลังทำงาน (กำลังจะออก) แต่ตอนนั้นเรากำลังเรียน

เจ็บตรงเข่า ขัดใจที่งอ หรือโดนน้ำแบบปกติไม่ได้ อันที่จริงไม่ใช่ไม่ชอบแต่เพราะไม่ชินก็เป็นไปได้

นับวันนี้เป็นวันที่ 1 ในการรักษาแผลที่เข่า
แล้วจะได้รู้ว่าหลังจากแผลหาย เราจะลืมเรื่องนั้นไปอีกครั้งมั้ย

ปล. ยังนั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟิสอยู่เลย 
SHARE
Writer
Luna
writer
follow my relationship

Comments