The lonely crowd : ท่ามกลางฝูงชนความเดียวดายมีอยู่จริง
ทั้งๆที่มีผู้คนรายล้อมอยู่มากมาย แต่ความรู้สึกที่ได้รับก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียว  
ไม่รู้มีใครเคยได้ยินคำๆนี้มั้ย
"Lonely crowded"
เราได้ยินคำนี้ครั้งแรกตอนที่เรียนอยู่มหาลัยปีที่สอง
รุ่นพี่ที่สนิทคนหนึ่งที่เรียนจบไปแล้ว ได้พูดขึ้นมา
ในวันที่กลับมาเยี่ยมเยียนที่คณะ

เค้าบอกกับพวกเราว่า เมื่อจบออกจากรั้วมหาลัยแล้ว
ทุกอย่างคือชีวิตจริง จะไม่มีการลองผิดลองถูกอีกต่อไปแล้วนะ
ทุกการกระทำล้วนมีผลกระทบตามมาแน่นอน 
เมื่อจบจากมหาวิทยาลัยไปแล้ว
เราต้องรับผิดชอบชีวิตของเราเอง

"คนเดียว"

มันเป็นคำพูดตรงไปตรงมา  
แม้ว่าในตอนนั้นเราจะไม่ได้รู้สึกถึงความจริงจังของมัน
เพราะตอนนั้น เรายังเด็ก ยังคิดว่าเห้ย เรายังมีเพื่อนนิ จะกลัวอะไร
อยู่กันมาตั้งสี่ปี
คงไม่มีใครทิ้งใครไปหรอก 
คิดว่ายังไง จบไปก็ยังได้เจอกันอยู่ดีแหละ

แต่ตอนนี้เราเริ่มเข้าใจที่รุ่นพี่คนนั้นจะสื่อละ
ว่าทางเดินของแต่ละคน
มันเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อพ้นจากมหาลัยไปแล้วต่างหาก
จะไม่มีการมานั่งลงเรียนวิชาตามๆกันอีกต่อไปละ
ทางเดินใครทางเดินมัน
 
กว่าจะมารู้ตัวอีกที เราก็ยืนอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางผู้คนที่ไม่คุ้นเคยละ
ความไม่คุ้นเคยที่ว่า อาจเป็นเพราะเราไม่เคยมาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาก่อนรึเปล่าก็ไม่รู้นะ
แต่ที่นี้ ทุกคนเป็นคนแปลกหน้าไปซะหมด
เพราะต่อให้อยู่กันเยอะแค่ไหน หรือ อยู่ในที่แคบแค่ไหน
พวกเค้าก็สามารถสร้างโลกส่วนตัวผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือได้เสมอ
อีกทั้งจังหวะการเดินที่รวดเร็วจนแทบจะเรียกว่าวิ่งก็ไม่ผิด
ประกอบกันแล้ว ทำให้รู้ว่าไม่มีใครมานั่งใส่ใจกันอีกต่อไป

นี้ซินะ การใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว ที่รุ่นพี่บอก
    
ที่สามารถสังเกตุได้ง่ายที่สุดคือ
บนรถไฟฟ้า หรือ รถไฟใต้ดิน
เกือบทุกคนล้วนก้มหน้าก้มตากดมือถือ
อาจจะมีเงยหน้าขึ้นมามองโฆษณาบ้างเป็นครั้งคร่าว
แต่สุดท้ายก็ไปจบลงที่หน้าจอสี่เหลี่ยมในมืออยู่ดี

จนบางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า
เค้าจะรู้มั้ยนะว่า เค้าพลาดได้เห็นวิวสวยๆที่พึ่งผ่านไป หรือ
เค้าจะรู้ตัวบ้างมั้ยนะว่ามีคนแอบมองเค้าอยู่
การได้มาเห็นการใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่
มันทำให้ความเหงาเติบโตเร็วขึ้นไปอีกทวีคูณ  
  
ความเหงา หรือ ความโดดเดี่ยว จึงไม่ได้จำกัดอยู่ที่การอยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป
เพราะต่อให้เราจะอยู่ท่ามกลางฝูงคนเป็นร้อยเป็นพัน
แต่เมื่อเราไม่มีตัวตน 
เราก็เหงาอยู่ดี

ทั้งๆที่มีผู้คนอยู่รอบตัวมากมาย
แต่มันกลับกลายเป็นตัวกระตุ้นความเหงา
ที่รุนแรงยิ่งกว่าการอยู่คนเดียวเงียบๆเสียอีก

Lonely crowd คือภาวะที่รู้สึกโดดเดียว
ทั้งๆที่มีผู้คนรายล้อมอยู่มากมาย
แต่ความรู้สึกที่ได้รับก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียว

ในวันนี้เราเพิ่งจะเข้าใจคำๆ นี้

เฮ้อ เหงาวะ   

SHARE

Comments

chanaischana
3 years ago
✌✌
Reply
Micky306
3 years ago
อยู่คนเดียวแล้วเหงานี่ค่ดแย่เลยเนอะ
orika
3 years ago
บางทีการใช้ชีวิตคนเดียวก็คงไม่แย่เสมอไปหรอกจริงมั๊ย แค่เราทำความเข้าใจกับมันและอยู่กับมันให้ได้ชีวิตก็โอเคแล้ว

Reply
Micky306
3 years ago
ก็จริงนะคับ.
AliceInJungle
3 years ago
เคยฟังเพลงขึ้นต้นเพลงว่า in the crewd alone ..  นึกถึงตัวเองเลย พออ่านบทความนี้ก็ยิ่งจริง
Reply
Micky306
3 years ago
มันแย่เนอะที่มีคนอยู่มากมาย แต่รู้สึกไม่มีตัวตน
Nart
3 years ago
อ่านแล้วก็คิดถึงตัวเอง...มันมีฟีลโดดเดี่ยวท่ามกลางฝูงชนเกิดขึ้นเหมือนกัน แต่ๆไปมาๆก็เริ่มชิน พอชินหนักๆเข้ามันก็ชา และรู้สึกว่า มันก็ไม่ได้น่ากลัว เหงาเป็นเรื่องธรรมดา...มันสัญชาตญาณที่เตือนเรามั้งว่า 'มนุษย์คือสัตว์สังคม' 

Reply
Micky306
3 years ago
ความเหงาปกติมันก็ไม่ได้น่ากลัวหรอกนะเราว่า แต่ถ้าเมื่อไหรที่เราอ่อนแอ ความเหงาค่ดน่ากลัวเลยนะสำหรับเรา
Nart
3 years ago
เราก็เป็น... เวลาที่อ่อนแอ ไม่ค่อยอยากอยู่คนเดียว ความจริงคือเกลียดความเคว้างคว้างมากกว่า เดี๋ยวนี้เลยต้อง Strong มากๆ อ่อนแอปุ๊บ ออกกำลังกายเลย ให้น้ำตาไปกับเหงื่อ ทำให้ร่างกายสูบฉีดเลือด เดี๋ยวมันก็โอเค
Netball
3 years ago
รู้สึกกลับกันค่ะ

วันนี้เดินออกถนนข้างนอก ผู้คนเดินกันขวักไขว่ รถวิ่งกันไปมาวุ่นวาย กลับรู้สึกสงบ และอบอุ่น

เพราะบนโลกนี้ไม่ได้มีเราเพียงคนเดียว ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้เปนเพื่อนกัน ความรู้สึกสุข ทุกข์ เศร้า ยินดี คนทุกคนต่างมีเหมือนกันทุกคน :)
Reply