เสียงสะอื้นจากเมล็ดพันธุ์

ฉันเป็นใบไม้แห้ง ๆ
เมื่อใบอ่อนงอกแซมออกมา
ฉันจึงร่วงหล่นลงมาจากลำต้น...เป็นธรรมดา
เจ้าลำต้นจะคิดถึงฉันหรือเปล่า ?
ไม่เป็นไร... นั่นไม่ใช่ความปรารถนา
หวังเพียงว่าลมใจร้ายจงอย่าพัดฉันออกไปให้ไกลนัก
ให้ฉันปลิวหล่นอยู่ข้างล่างใกล้ ๆ นี้
เวลาผ่าน... ให้ฉันกลายเป็นซาก
ให้รากได้ดูดซึมฉันขึ้นไป
โปรดให้ฉันได้ทำประโยชน์แก่ลำต้นที่รัก
เป็นครั้งสุดท้าย
จากใบไม้สีน้ำตาล

ฉันเป็นดอกไม้
ที่พำนักอาศัยอยู่ริมทางข้างถนน
เมื่อเธอย่างกรายเข้ามา
ตำนานเรื่องเศร้าเก่า ๆ จึงเกิดขึ้นอีกครั้ง
เหมือนกับเผ่าพันธุ์ต้องคำสาปของฉันในอดีตกาล
เธอหยุดดู ชื่นชมฉัน
รู้ ๆ กันอยู่ว่า
เธอต้องเด็ดฉันออกจากก้าน
ดอมดมสมใจ แล้วทิ้งไปในที่สุด
แต่ตำนานดอกไม้ริมทางแต่เดิมนั้น
กับดอกไม้อย่างฉัน
มีความต่างตรงที่...
เธอดอมดมแล้วไม่ได้ทิ้งฉันไปในทันที
แต่กลับค่อย ๆ เด็ดกลีบบางของฉันออกเล่น
ทีละกลีบ…ทีละกลีบ
เธอกระซิบผ่านสายลม
รัก... ไม่รัก... รัก... ไม่รัก...
ช่างใจร้ายกับฉันได้ถึงเพียงนี้...
ทุกทุกความลังเล ว่าเธอรักหรือไม่
เธอได้ทำร้ายดอกไม้ดอกนี้
กว่าจะรู้ว่าเธอรัก ไม่รัก หรือรักอะไร
มันจะมีประโยชน์หรือ ?
ในเมื่อตอนท้าย เธอต้องทิ้ง
เหมือนในตำนานของดอกไม้ข้างทางทั่วไป
แต่แย่กว่าตรงที่ฉันยังไร้กลีบ รากและใบ
ฉันจึงไร้ความหมาย
ตั้งแต่เธอยังไม่ทิ้งเลยด้วยซ้ำ
จากซากดอกไม้

ฉันเป็นเมล็ดพันธุ์
ที่เธอได้ฝากความหวังเอาไว้
เธอหมั่นพรวนดิน รดน้ำอย่างใส่ใจ
แต่แล้ว ฉันก็ไม่ได้เติบโตเป็นต้นไม้
ในแบบที่เธอฝันถึง
อย่าโทษดิน
ไม่ใช่ความผิดของสายฝน
และอย่าโทษตัวเอง.. ศาสตร์แห่งพืชพันธุ์เขากล่าวไว้
โอกาสที่เมล็ดพันธุ์ อันเกิดจากต้นไม้
มีความเป็นไปได้... ที่มันจะกลายพันธุ์...
ดอกผลที่เธอต้องการ จึงไม่ได้เป็นดั่งฝัน
เธอจึงไม่เสียเวลา
ออกค้นหากิ่งตอน กิ่งชำ
เพื่อนำมาปักทดแทนฉันในกระถางแห่งนี้
อยากให้รู้ไว้...
เมล็ดพันธุ์ผู้กลายพันธุ์อย่างฉันคนนี้
มีรากแก้ว ที่ยึดมั่น
ไม่ง่ายนัก ที่จะถอนฉันออกมาได้ง่ายๆ ในตอนนี้
ขอเวลาสักนิด
โปรดทิ้งฉันไว้ให้แห้งตายเสียก่อน
ให้ฉันกลายเป็นซาก
ให้รากแห้งกรัง
แล้วเธอจะกระชากฉันออกมาอย่างไรก็ได้
แล้วเธอจะปักกิ่งชำ กิ่งนั้น ลงตรงที่เดิมของฉัน ก็ตามใจ
เพราะถึงเวลานั้น ฉันคงไม่เหลือจิตวิญญาณใด ๆ จะรับรู้
จากเมล็ดพันธุ์ชั้นเลว

ฉันเป็นต้นไม้
ยามกลางวัน บังแดดให้เธอได้
ยามกลางวัน สังเคราะห์แสง
เพื่อให้ออกซิเจนสำหรับเธอหายใจ
แล้วทำไม...
เธอกลับมาสูดคาร์บอนไดออกไซด์ของฉันตอนกลางคืน ?
จากต้นไม้เดียวดาย

SHARE
Written in this book
ในมุมมองบุคคลที่ 0
ณ เรื่องเดียวกัน ณ ขณะหนึ่ง มีมุมมองของเธอ ฉัน และสรรพสิ่งทั้งหลาย ร่วมตีความเหตุการณ์แห่งรัก ในแบบฉบับของใคร...ก็ของใคร จุดเริ่มต้น จุดจบใหม่ ๆ จึงปนเป
Writer
Octory
เพ้อเจ้อ(ร์)
สมจ๊อดเอง

Comments

chamooj
4 years ago
ฉันเป็น..ไส้เดือนตัวจ้อย..
ค่อยๆแทรกตัวน้อยๆขุดคู้ใต้ต้นใบ...
เฝ้ามองยามเมล็ดเติบใหญ่
มองใบร่วงหล่น..
มองฝนชะดอกช้ำ..
..มองรากค่อยๆ..แห้งตายไร้ชีวิต..
อา..ฉันลืมไป..ฉันตาบอด..
แต่เธอเชื่อไหม..ฉัน เห็นนะ ^^
Reply
Octory
4 years ago
เจ้ย!!... ดีใจ คุณ chamooj มาเทียบเคียงคืน ดีเลย กะลังจะไปตกปลา มองหาไส้เดือนอยู่พอดี ขุด ๆ ไส้เดือน 5555
chamooj
4 years ago
5555555555 โหดร้ายนะคะ 
ลองไม่ใช่เหยื่อในการตกปลาดูก็จะดีนะคะ ^^ อิอิ