แล้วพบกันใหม่
มานั่งนึกย้อนดูแล้วเราแทบจะดูหนังของ GTH ครบทุกเรื่อง ต่างกันแค่ดูในโรงหรือว่าดูจากแผ่น ถ้าจะพูดกันตรงๆ ก็เหมือนกับเราเติบโตมากับหนังของ GTH และหนังที่คิดว่ามีอิทธิพลกับเรามากๆ ในช่วงยุคนึงสมัยเรียนก็คงหนีไม่พ้นเรื่องเพื่อนสนิท


เพื่อนสนิทฉายในช่วงที่เรากำลังเรียนวิศวะอยู่ที่ศิลปากร ช่วงนั้นเราตั้งใจเรียนและพยายามเก็บรายวิชาของคณะอักษรศาสตร์เพื่อที่จะย้ายคณะไปเรียนเอกการละคอนของที่นั่น แต่ด้วยความซวยหรืออะไรก็ตามแต่ เราก็ไม่ได้เรียนอักษร รวมไปถึงไม่ได้เรียนวิศวะต่อเช่นกัน



เราไม่แน่ใจว่าตอนที่เราไปดูนั่นเรามีความรู้สึกกับมันยังไงกันแน่ มันคงมีความเหมือนในความต่างของตัวไข่ย้อยกับเราในภาคหนึ่งของการใช้ชีวิตช่วงนั้น ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านจากเด็กวิศวะมาสู่เด็กที่เรียนภาพยนตร์ ถ้าจะให้นึกถึงหนังไทยซักเรื่องที่นึกออก หนังเรื่องนี้ก็คงจะมีชื่อขึ้นมาเป็นเรื่องแรกๆ



จำได้ว่าตอนเรียนวิชาการผลิตภาพยนตร์เบื้องต้นของอาจารย์อัมพล คูห์วัฒนศิลป์ ที่จะให้มีการดูหนังและเอาหนังนั้นมาถอดรายละเอียดโครงสร้างของหนังออกมา ในเรื่องการใช้ภาษาภาพยนตร์ในรูปแบบต่างๆ ในการเล่าเรื่อง แม้ว่าจะเป็นการทำงานแบบกลุ่ม แต่เราก็เสนอชื่อหนังเรื่องนี้ให้กับเพื่อนๆ ในกลุ่มอย่างไม่แยแสความเท่ห์ และมันทำให้เราได้ดูหนังเรื่องนี้กันอย่างบ้าคลั่ง เรียกกันว่าแทบจะจำไดอะล็อกของตัวละครและพูดส่งต่อกันได้ถ้าหากว่าบทหนังเรื่องนี้อยู่ในวิชาแอ็กติ้ง


เราไม่แน่ใจว่าที่เราชอบหนังเรื่องนี้มันเป็นเพราะว่าองค์ประกอบอะไรกันแน่ มันเกี่ยวกับการดูซ้ำเป็นร้อยรอบเหมือนเวลาอาร์เอสเปิดเพลงให้คนฟังชอบหรือเปล่า หรือเพราะช่วงชีวิตช่วงนั้นของเรามีประสบการณ์อะไรแบบนั้น


แต่อย่างน้อยที่สุด ถ้าหากว่ามีใครจะถามถึงหนัง GTH ที่เราชอบและให้เราคิดและบอกมาเพียงเรื่องเดียว มันคงหนีไม่พ้นหนังเรื่องนี้


แม้สุดท้ายแล้วไข่ย้อยจะเลือกเดินทางของตัวเองต่อไป แต่ความทรงจำที่สวยงามของตัวเขาเองนั้นยังคงอยู่ในไดอารี่ที่ไข่ย้อยเองนั้นส่งให้กับดากานดา


ขอบคุณ 11 ปีในวงการภาพยนตร์ไทย
และพบกันใหม่
SHARE
Writer
patzh
Regista
Chamchuri Supporters / Bangkok

Comments