ชีวิตที่ต้องโคตรสู้
สวัสดียามบ่ายของวันที่ 20 ม.ค. 2559 วันที่ผมยังลืมตาตื่นขึ้นมาและเห็นภาพของสิ่งรอบๆ ตัว ไม่ว่าจะเป็นเตียง หมอน หรือ แม้แต่หลอดไฟ วันนี้เป็นอีกวันที่ผมขอบคุณพระเจ้าของฉัน(พระอัลเลาะห์) ที่ยังทรงให้เรามีวันนี้ 

เพราะอะไรที่ฉันต้องขอบคุณนะเหรอ อย่างน้อย วันนี้ผมก็ยังสามารถมองเห็นคนรักของผม มาเยี่ยมและใส่ใจฉันอยู่ ถ้าจะให้พูดกันตามตรงตอนนี้ ผมป่วยเป็นโรคร้ายที่เรียกว่า 
มะเร็ง
โรคที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว และไม่อยากได้ยิน เดิมทีผมเคยชนะมันมาแล้วตอนอายุ 22 อย่างสมบุกสมบันน่าดู
แต่ตอนนี้มันกลับมาใหม่ พร้อมกับความโหดร้ายยิ่งกว่าเดิมมาก ถึงแม้เราจะติดตามผลมันตลอด 3 เดือน 6 เดือน มากว่า 6 ปี มาพบเอาตอนที่เสียงของเราแหบลงจนแถบจะพูดไม่ได้ หนำซ้ำการคลีโมรอบล่าสุดก็แถบจะไม่ได้ผลอะไร
จนตอนนี้ เริ่มลุกลามมาปวดขาขวาจะนั้งก็ไม่ได้ จะยืนก็ไม่สุด ตรวจพบว่า ลามมาที่กระดูกขวาอีกซะงั้น และมีหัวปูดที่หัวยังไม่ได้ตรวจ ตอนนี้เราเหมือนกลายเป็นคนพิการซะอย่างนั้น แต่ยังต้องอดทนสู้อยู่เพราะผมยังมีสิ่งที่เรียกว่า
ความหวัง
ความหวังของผมเกิดจากโชคดีในมหาโชคร้ายของผม ผมได้เห็นว่าใครบ้างที่จริงใจกับเรา ห่วงใยเรา เราควรแคร์ใคร และใครที่เราไม่ควรแคร์
คนกลุ่มแรกที่คอยดูแลเราตอนนี้คือ
 1 ครอบครัว ( แม่ พี่ ) กลุ่มนี้ทำให้โดยไม่คาดหวังสิ่งตอบแทนใดๆ พยายามช่วยดูแล เราเต็มที่

 2 แฟน ( นัด ) นัดแฟนที่คบหากันมากว่า 8 ปี นัดดูแลผมดีมาก เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักและเก่งมาก ดูแลเรายิ่งกว่า พยาบาลส่วนตัว ทั้งๆ เราด้อยกว่าแถบทุกด้าน เช่นเรื่อง ฐานะ และอนาคตที่อยากจะแต่งงานด้วย

 3 อาจารย์สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไม่เคยคิดเลยว่า อาจารย์ที่เรารักมากๆ และจบมากว่า 5 ปีจะรวมตัวกันมาเยี่ยมเรา สมัยเราเรียนได้ทำงานเป็นสโมสรนักศึกษา บอกตรงๆ สนุกมาก และไม่เสียใจเลย ที่ได้ทำถึงแม้งานจะเหนื่อยบ้างก็ตาม ( ถ้าใครมีโอกาส ทำเถอะครับ แล้วจะรู้ได้เลยว่า นอกจาก จะเป็น อาจารย์แล้ว ยังเป็น เพื่อน พี่ ที่ปรึกษาที่ฮา ที่สุด ) 

 4 เพื่อนที่ทำงาน บอกตรงๆ ผมไม่คิดจริงๆ ว่า งานที่ทำจะได้เจอ เพื่อนดีๆ หัวหน้าดีๆ ใน บริษัทเล็กๆ แบบนี้ บริษัทที่คอยช่วยเหลือเราอย่างเต็มที่ในยามเราป่วย แม้เดือนๆ นึงเราจะไปทำเพียง อาทิตย์เดียวก็ตาม

 5 เพื่อนฝูง ( บางคนที่พยายามมาเยี่ยม มาดูแล และมอบความสนุกให้เสมอ ) พวกเพื่อนๆ สมัยมัถยม ที่พยายามให้กำลังใจ บางคนมาเยี่ยม แม้เมื่อก่อนจะไม่สนิทก็ตามซึ้งใจมากๆ

ความหวังเหล่านี้ ทำให้เราอยากกัดฟันสู้ต่อ แม้ต้องปวดมากแถบขาดใจ แม้ต้อง พยายามเปลี่ยนวิถีการกินของตัวเอง ที่แถบจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้า
ขอให้พรุ่งนี้ผมยังมีตาที่มองเห็น มีความหวัง มีกำลังใจ และขอให้โรคร้ายหายได้ และหายขาดเสียที
SHARE
Written in this book
daily
Writer
fahud
dev

Comments

orika
4 years ago
สู้ๆ นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ 
Reply
fahud
4 years ago
ขอบคุณมากๆเลยครับ
imonkey7
4 years ago
สู้ๆครับ
Reply
konlungklong
4 years ago
สุดยอดมากครับ สู้ๆน่ะครับ ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้หายจากโรคร้ายนี้โดยเร็วครับ มันเป็นบททดสอบจากพระองค์ ผมเชื่อว่าคุณต้องชนะเเละผ่านมันไปได้ครับ ☺☺
Reply
chalida
4 years ago
เอาใจช่วยนะคะ สู้ๆค่ะ
Reply
Aloha_Banana
4 years ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ 😊
Reply