เมื่อชีวิตเริ่มหมดไฟ
เคยอยู่ ๆ ก็รู้สึกหมดไฟกับอะไรบางอย่างไหม อาจจะแค่เบื่อ เซ็ง ไม่อยากทำ เห็นแล้วหงุดหงิด ช่วงนี้เรากำลังเป็นแบบนั้นอยู่ ถ้าใครตามอ่านสตอรี่ล็อกของเรามาบ้าง ก็คงจะเดาทางได้ว่าอีนี่มันต้องเรียนเกี่ยวกับพวกขีด ๆ เขียน ๆ แน่นอน ใช่เราเรียนสิ่งพิมพ์อยู่ รวม ๆ แล้วก็เรียนเกี่ยวกับการเขียนนั่นแหละ อาจจะเรียนเกี่ยวกับพวกอาร์ตดีไซน์บ้างนิดหน่อย เช่น จัดหน้า ถ่ายรูป ประมาณนี้ 
แต่ช่วงนี้เรารู้สึกหมดไฟมาก เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เราอยู่กับงานพวกขีด ๆ เขียน ๆ มานาน ถึงจะไม่มาก  แต่เราคิดว่าเรารักในสิ่งที่เราทำอยู่  แต่พอมาวันหนึ่งมันกลับไม่ใช่  สาเหตุมันมาจากโปรเจ็คจบของเราเอง คือเราต้องทำนิตยสารเล่มจบหนึ่งเล่ม ต้องทำกับเพื่อน ๆ อีกหลายคนเรากลับพบว่าเราเริ่มหมดไฟ เราไม่อยากเขียน เราไม่มี passion กับมันอีกต่อไปแล้ว เราเริ่มเบื่อหน่าย ทั้งการทำงานของตัวเอง การทำงานร่วมกับคนอื่น ยิ่งงานเขียนด้วยแล้ว เราว่ามันเป็นงานที่ต้องใช้ความพยายามมาก เรียกว่าต้องลุ่มหลง ต้องอินไปกับเรื่องที่เราจะเขียน เราทำงานกับข้อมูล กับข่าวสาร ผู้คน คนเขียนต้องรวบรวมวัตถุดิบมาจากแหล่งต่าง ๆ เรียบเรียง คัดสรร แล้วย่อยมันออกมาเป็นภาษา เป็นแนวทางของตัวเอง แต่เล่มหลังมานี้เรากลับพบว่าเราเบื่อที่จะหาข้อมูล จะไปตามสัมภาษณ์ การเรียบเรียงเองก็ดูติดขัดไปหมด ส่งงานช้า แต่เราไม่สามารถจัดการกับมันได้ มันว่างเปล่า โหวง ๆ เราทำแบบถู ๆ ไถ ๆ บังคับตัวเองมากกับงานชิ้นนี้ จนมันเสร็จออกมาแบบงง ๆ ส่งแบบงง ๆ ต้องขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่ช่วยเหลือเรามาก จนมันออกมาเป็นเรื่อง ๆ หนึ่งได้ พอจบเล่มนี้ต่อไปเราต้องฝึกงาน มันเหมือนเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เรากลับมานั่งทบทวนกับตัวเอง ถามตัวเองอีกครั้งว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันใช่ไหม เราย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นที่เรารักในงานเขียน เพราะเราชอบอ่านหนังสือ แต่การเขียนมันคนละเรื่องกับการอ่านเลย ใช่ว่าการอ่านเยอะ ๆ มันช่วยให้เราได้เปรียบบ้างในเรื่องสำนวน ภาษา แต่ก็ไม่ทั้งหมดหรอก เรายังต้องเรียนรู้ เรามีจุดบกพร่องเยอะแยะไปหมด จนสุดท้ายเราก็ต้องกลับมาทบทวนอีกทีว่าทุกวันนี้สิ่งที่เราทำอยู่มันใช่ไหม เรายังจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ได้ไหม หรือช่วงนี้เราแค่เหนื่อย ทุกอย่างมันดูสับสน พาลอยากจะทิ้งทุกอย่างไปดื้อ ๆ พอแล้วไม่เอาแล้ว เราเหนื่อยแล้ว แต่ยังไงเราก็ต้องเดินต่อไป แม้ไม่รู้จะไปทางไหนก็ต้องเดิน หกล้มบ้าง คลานบ้าง ก็ต้องไปต่อ แต่ตอนนี้แค่ยังไม่รู้จะต้องเดินไปทางไหน มันเหนื่อยจริง ๆ นะ ใครมีคำแนะนำบอกเราหน่อยสิ พูดแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ๆ อีก 1 ที เฮ้อ ~ 
SHARE
Writer
LP04
student writer
I don't know how I feel then I write it to know how I feel.

Comments

mamanaw
5 years ago
มันอาจจะเป็นแค่ฟีลลิ่งในช่วงนี้ ใจร่มๆ หันหน้าเข้าหาสมาธิ อย่าให้อะไรมารบกวนจิตใจเกินไป เราเรียนวัสดุมาเรารู้ว่าเราไม่ชอบตั้งแต่แรกแต่ก้เรียนจนจบแบบไม่กลัวตกงาน เพราะเราคิดว่า ทำไมเราต้องเลือกอยู่กับแต่สิ่งที่เราชอบด้วย การหัดชอบสิ่งที่เรารู้ว่าเราไม่ชอบได้สำเร้จ มันก้เป็นแบบฝึกทักษะชีวิตอีกอย่างนึง สู้ต่อไป ถึงเราไม่ได้งานแต่เราก้ได้สกิลเพิ่ม
Reply
LP04
5 years ago
👌✌️
parenic
5 years ago
ขออนุญาตนะคะ /
จะบอกว่าไม่มีคำแนะนำให้เลยค่ะ แต่อาการคล้ายๆกันเลย ตอนนี้สับสนมาก ว่าตัวเองจะทำอะไรต่อไปดี ที่ทำอยู่มันใช่ไหม ถ้าได้คำตอบ ยังไงอย่าลืมมาเล่าสู่กันฟังนะคะ รอติดตามค่ะ สู้ๆนะคะ! :D
Reply