ทดลองครั้งที่ 9 : วันที่เราได้เดินมาถึงจุดตัดที่เราไม่อาจพบกันได้อีก
ขอบคุณจากหัวใจ ขอบคุณในความหวังดี
ขอบคุณในน้ำใจ ขอบคุณในความรักที่มี
----------------------------------------
หลายๆคนเมื่อได้อ่านเนื้อเพลงสองบรรทัดข้างบน
คงคิดว่าผมกำลังมีความรัก 
หรืออาจจะตกหลุมรักใครสักคนอยู่
ถูกครึ่งหนึ่ง ผมมีความรัก
ผิดครึ่งหนึ่ง เจ้าของความรักของผมคนนี้เพิ่งจากไป 
                                           ไม่เหลืออะไรเลย
                                           เหลือแค่ความรัก

การเดินทาง 103 ชั่วโมง ดูจะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน
ทว่าสั้นนัก เมื่อเทียบกับการเดินทางผ่านเวลามา 103 ปี

เมื่อเช้านี้แม่บอกผมว่าคุณทวดได้จากไปแล้ว
เราต่างรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง
วันที่เราได้เดินมาถึงจุดตัดที่เราไม่อาจพบกันได้อีก
 
ผมไม่มีน้ำตา
ความคิดที่ว่าผมน่าจะทำแบบนั้น แบบนี้
ไม่มีวิ่งผ่านเข้ามาในหัวของผมแต่อย่างใด

ผมเองรู้สึกถึงการจากลาทุกครั้ง
ยามที่ต้องจากบ้านมาทำหน้าที่ของตัวเองที่เมืองหลวง
ผมแน่ใจว่าผมไม่ใช่ผู้วิเศษ
ไม่สามารถเรียกคืน ชีวิต และวันเวลาใดๆได้
ผมจึงยิ่งต้องทำให้ตัวเองแน่ใจว่า
ผมเป็นคนธรรมดาที่ได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำ
ในเวลาที่ผมยังมีสิทธิ์ที่จะทำได้อย่างดีที่สุด

ทุกครั้งที่ผมไปบอกลาท่าน
ผมกอดท่านแน่นที่สุด
จูบที่สองแก้มของท่าน
เหมือนว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้ทำ
(ทั้งๆที่ในใจภาวนาขอให้มันไม่ใช่ครั้งสุดท้ายเสมอ)

ผมชอบฟังเพลง
แต่วันนี้ผมไม่ฟังเพลงเศร้า
อาจจะเพราะรู้ว่าน้ำตาคงจะไหลราวกับทำนบแตก
แต่ลึกๆผมเชื่อว่าการจากลาครั้งนี้ ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ
เวลาหนึ่งส่วนสี่ของชีวิตท่าน กับเวลาทั้งหมดของชีวิตผม
มันมากพอที่เราจะใช้เพื่อรักและดูแลกันอย่างดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

ผมจึงไม่มีคำใดที่จะเอ่ย
นอกจาก ' รัก ' และ ' ขอบคุณครับ ' 






SHARE
Writer
Readthemanualstupid
anonymous koala
All we need is sleep. zZ

Comments

Silencewaltz
4 years ago
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ

เราเป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่าความตายนำมาซึ่งความเสียใจได้ไม่นานหรอก
ความเสียดายและความรู้สึกผิดต่อการจากไปต่างหากที่จะนำมาซึ่งความเสียใจตราบนานเท่านาน คุณ Readthemanualstupid ไม่มีอะไรที่ค้างคาต่อการจากไปของคุณทวดแล้ว เป็นเรื่องที่เราหวังไว้ว่าเราจะทำได้แบบนี้บ้างต่อการจากลาของคนที่เรารักทุกๆคนค่ะ :')
Reply