นั่งไทม์แมชชีน...ย้อนวันที่โนบิตะเกิด
เป็นเรื่องปกติที่พ่อแม่จะดุด่าให้ลูกสำนึกผิดจากการกระทำของลูก

โนบิ โนบิตะ ก็เป็นหนึ่งในนั้น

วันนี้เขาถูกเทศนาจากการที่เขาไม่ทำการบ้านและออกไปวิ่งเล่น ซึ่งก่อนหน้านี้เขากำลังหารูปตอนวันที่เขาเกิด เอาไปอวดเพื่อนๆดู แต่กลับพบว่าเขาไม่มีรูปตอนแรกเกิด เลยถูกหัวเราะเยาะพอกลับมาบ้าน แม่ก็ให้เขากลับไปทำการบ้านและจัดห้อง แต่เพราะความหัวดื้อและคิดว่าทำได้ ทำให้แม่ตามใจโนบิตะ เลยทำให้เขาได้ใจออกไปหารูปต่อ

แค่นั้นแหละ พ่อแม่จึงเรียกไปดุด่าต่อว่าอย่างรุนแรงเพื่อให้โนบิตะสำนึก ราวกับเขาไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป จนโนบิตะคิดไปไกลเรื่องรูปถ่ายที่เขาไม่มีรูปวันแรกเกิด จนคิดว่าเขาไม่ใช่ลูกบ้านนี้แน่นอน

เอาล่ะ...ไหนๆก็ไหนๆ ถ้าไม่ใช่ลูกบ้านนี้ หนีออกจากบ้านไปตายเอาดาบหน้าเลยดีกว่า!!!

แต่เจ้าแมวอ้วนกลมสีฟ้า โดเรม่อนก็พยายามยกเหตุผลหลายๆอย่าง แต่โนบิตะที่กำลังน้อยใจชีวิตจึงไม่อยากรับฟังอะไรอีกแล้ว เลยหนีออกจากบ้าน แต่ภาพที่เขาเห็นระหว่างทางคือ ครอบครัวที่กำลังมีความสุขเดินกลับบ้านด้วยกัน ส่วนโนบิตะก็ได้แต่นั่งคิดและเศร้าใจที่เห็นภาพบาดตา จึงนั่งใต้สะพานคิดเรื่องนี้ซ้ำๆ

หรือว่าเขาอาจไม่มีพ่อแม่จริงๆ

ซักพักโดเรม่อนก็มาตามตัวกลับบ้าน แต่โนบิตะก็ยังยืนกรานว่าจะหนีออกจากบ้าน เป็นตายยังไงก็ไม่ยอมกลับไปแน่ๆ เจ้าแมวสีฟ้าก็พยายามโน้มน้าวว่า จริงๆโนบิตะก็มีพ่อแม่ และหน้าตา เลือดเนื้อเชื่อไขก็เหมือนกัน

แต่โนบิตะก็ยังดื้อดึงต่อไป เป็นตายยังไงก็ไม่กลับ

ถ้าไม่เชื่อลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ?
และคำตอบที่ดีที่สุดคือ นั่งไทม์แมชชีน"

ย้อนเวลาไปตอนที่โนบิตะเกิด

ในที่สุดทั้งคู่จึงย้อนเวลาไปดูทันที

................

7 สิงหาคม


ทั้งคู่ได้ย้อนกลับไป ซึ่งมาถึงห้องโนบิตะที่ครั้งหนึ่งเป็นห้องของพ่อ ข้าวของต่างๆก็ไม่ได้เยอะมากมาย ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของเจ้าของบ้านดังขึ้น คุณพ่อในวัยหนุ่มที่วันนี้เลิกงานก่อนเวลาดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ใช่....ลูกชายของเขาจะคลอดวันนี้ เลยตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก เขามีความสุขที่สุดมากกว่าทุกวัน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาจึงรับสายซึ่งโรงพยาบาล

อะไรน่ะครับ!!!...ลูกผมจะคลอดแล้ว ผมจะไปเดี่ยวนี้แหละ

วางสายปุ๊บ น้ำท่าไม่อาบไปทั้งชุดทำงานนี่แหละ ทำให้โนบิตะและโดราเมอม่อนจึงวิ่งตามไป ซึ่งวิ่งครั้งนี้ก็ทำเอาทั้งคู่เหนื่อยเหมือนกันไม่น้อย วิ่งไปวิ่งมาก็หลงทาง แต่เจ้าแมวสีฟ้าก็พบพ่อของโนบิตะกำลังเลือกกล้องถ่ายรูป โดยใช้เงินเดือนจากการทำงานซื้อ เพื่อหวังจะได้ถ่ายรูปลูกชายของเขาที่กำลังจะเกิดในวันนี้

ทั้งคู่ก็ตามคุณพ่อไป จนถึงโรงพยาบาล ซึ่งดูเหมือนว่าคุณพ่อจะเห่อกล้อง จึงหยิบเอามาถ่ายเล่น เป็นการซักซ้อมเพื่อจะถ่ายรูปลูกชายออกมาสวยๆ

ทำให้โนบิตะและโดราเอม่อนเริ่มสงสัยว่า ถ้ามีกล้องแล้วทำไมไม่มีรูปตอนแรกเกิด???

ซักพักพยาบาลก็มาบอกว่า คลอดเรียบร้อยเป็นลูกชาย สุขภาพแข็งแรง

และแล้วสิ่งที่โนบิตะอยากรู้มานานเริ่มเข้าใกล้แล้ว

คุณพ่อได้เห็นน่าลูกชาย กลับมีความสุขยิ่งกว่าเดิม พอจะกดชัตเตอร์แค่นั้นแหละ ทั้งโนบิตะและแมวสีฟ้าที่ย้อนเวลา ก็มาขอดู จนพ่อของขึ้นทำให้ทั้งคู่รีบออกจากห้องทันที แต่ก็ไม่ยอมกลับรอฟังว่าพ่อแม่ เขาพูดอะไรถึงเขาตอนเกิด แม่ถามว่าแล้วจะให้ชื่อลูกว่าอะไร?

ชื่อน่ะเหรอ...ก็คิดหนักเหมือนกัน แต่ได้แล้วล่ะ
โนบิ โนบิตะ

โนบิตะได้ยินก็อยากจะไปบอก แต่โดเรม่อนห้ามไว้ พอได้ยินแม่ถามว่าและความหมาย สุดท้ายโนบิตะต้องหยุดหน้าประตูเพราะนี่เป็นสิ่งที่พ่ออยากบอกมานาน

ความหมายของชื่อ....มีอยู่แล้ว
แม่เห็นต้นซากุระทียืนอยู่ริมแม่น้ำ
เมื่อตอนที่รู้ว่าลูกเราจะเกิด พ่อจะเดินมาที่นี่ทุกวัน ตอนที่ใบไม้ร่วง ก็ชอบมาที่นี่
จนถึงวันที่ลูกเราคลอดวันนี้ ดังนั้นความหมายของชื่อ
คือรวมความหวังที่ขอให้เข้มแข็งเติบโตและก้าวหน้าเหมือนต้นไม้ต้นนี้ไง



โนบิตะเริ่มเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเขาเข้าใจผิด แม้ใครจะบอกว่าเขาชื่อไม่มีความหมาย แต่สำหรับพ่อแม่ คือชื่อที่วิเศษและมีความหมายที่ดีที่สุดมากกว่าสิ่งใด

แล้วโนบิตะก็ฟังต่อไป เมื่อพ่อแม่พูดถึงอนาคตของลูกเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ อยากให้ลูกเป็นคนดี เป็นนักกีฬาไม่ก็นักวิชาการ ทำประโยชน์ให้สังคม สุภาพ เมตตา แข็งแรง และอีกมากมาย

โนบิตะฟังไปก็รู้สึกผิดไม่น้อยเพราะ วันนี้ก็ไม่ได้เป็นไปตามที่พ่อแม่หวังไว้ จนท้ายสุดเลยดพูดจากสิ่งที่อัดอั้นใจมานานว่า

คือว่าถ้าตั้งความหวังเกินไปมันแย่เอาน่ะฮะ...เขาคงไม่ใช่เด็กที่ดีขนาดนั้นฮะ

แค่นั้นแหละพ่อของขึ้นแล้วด่าทันที

"เธอแค้นอะไรลูกฉันนักหนารึไง!"
ซักพักเด็กตื่น ก็ไปปลอบไปกล่อม ก่อนจะหยิบกล้องมาถ่ายรูปแรกเกิด ก่อนที่แม่จะสัญญาว่ารอวันที่ลูกเติบโตจะไปถ่ายพร้อมกันสามคนที่ต้นซากรุะ ก่อนที่พ่อจะขอไปเก็บภาพที่เหลือเพื่อไว้ให้
โนบิตะโตขึ้นจะได้ดู

เมื่อไปถึงต้นซากุระ พ่อจึงหยิบกล้องถ่ายทุกช็อตทุกพื้นที่ตารางนิ้ว แต่ก็เกิดล้มจนทำกล้องตกลงแม่น้ำ เขาจึงโดดล้งไปหาซึ่งโชคดีที่ได้กล้องคืนมา

แต่ที่เสียดายคือตัวกล้องและฟิลม์พังไใ่เหลืออะไรอีกแล้ว

เมื่อโนบิตะและโดราเอม่อน ได้รู้ความจริงทำให้โนบิตะเข้าใจแล้วว่าพ่อแม่รักเขามากแค่ไหน ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปที่ต้นซากุระ ซึ่งบัดนี้ดอกซากุระได้ผลิบานสวยงามและดอกซากุระก็ร่วงลง เป็นภาพที่ดีที่สุด ซักพักพ่อแม่ก็เจอโนบิตะหลังจากตามหามาทั้งวัน

แล้วทั้งสี่ก็ได้นั่งพูดคุย และพ่อก็เล่าให้ฟังว่า วันนั้นตื่นเต้นไปเลยทำให้กล้องตกน้ำ ทำให้พ่อไม่ได้ล้างรูปวันที่โนบิตะเกิด

แล้วตอนนั้นแม่ก็ได้ให้สมุดเล่มหนึ่งแก่โนบิตะ

เมื่อโนบิตะเปิดหน้าแรกภาพที่เห็นคือ ภาพวาดวันที่โนบิตะเกิด

แม่เล่าให้ฟังว่า พ่อใช้เวลาทุ่มเทหลังเลิกงานหรือก่อนนอน พยายามสเกตภาพวันที่โนบิตะเกิดออกมาให้ดีที่สุด

วาด...วาด...และวาดทุกวัน เพื่อคนพิเศษนั่นคือโนบิตะนั่นเอง

โนบิตะเปิดอ่านต่อไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าที่แม่กำลังเล่นกับเขา แล้วดอกซากุระตกลงหน้านั้นพอดี

น้ำตาที่อัดอั้นจนไหลริน จึงกอดพ่อแล้วพูดจากใจว่า

พ่อครับ...ผมจะเก็บไว้อย่างดี
ถึงผมจะเรียนไม่เก่ง กีฬาไม่ดี ขี้ขลาด แถมเอาแต่พูดแก้ตัว


สุดท้ายพ่อแม่บอกเขาสั้นๆว่า

พูดอะไรกันเล่า...จากนี้ก็พยายามต่อไป
ใช่ถึงจะบอกว่าเดียวก่อนๆ แต่การมีโนบิตะก็มีความสุขแล้ว

สิ่งที่โนบิตะสงสัยมานานได้ถูกกลั่นกรองเป็นน้ำตาที่ไหลรินออกมา

แม้ว่าพ่อแม่จะดุด่าตำหนิโนบิตะแค่ไหน...แต่ลึกๆพวกเขาก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่เชื่อว่าโนบิตะอาจทำได้มากกว่าที่พวกเขาอธิษฐานเมื่อโนบิตะเกิดก็ได้

10ปีผ่านไปและชีวิตของโนบิตะก็จะก้าวต่อไปเรื่อยๆ

สำหรับโนบิตะ ถึงจะไม่มีรูปแรกเกิดเหมือนคนอื่นๆ แต่เขากลับได้รูปสเกตจากฝีมือพ่อ แค่นี้เขาก็มีความสุขและเขาก็จะเก็บไว้อย่างดี เพราะนี่คือรูปที่ดีที่สุดของเขาก็ว่าได้

ดูจบ มีโอกาสเปิดโทรศัพท์ ที่บ้านก็มีอัลบั้มแล้วส่งมาให้ครอบครัว เป็นภาพที่ถ่ายร่วมกับตายาย และญาติพี่น้อง ซึ่งวันนี้ท่านทั้งสองไม่อยู่แล้ว แต่เมื่อไรที่กลับมาดูรูปเหล่านี้ ก็คิดถึงและมีความสุขเหมือนโนบิตะเช่นกัน.....

...........................

ปล. โดเรม่อน ตอน "วันที่โนบิตะเกิด" ตอนจบแบบเดิม คือ โนบิตะเลือกที่จะขยันเรียนจนพ่อแม่แปลกใจ จนเมื่อมีการนำมาทำใหม่ จึงใส่ฉากต้นซากุระและความในใจของพ่อ ทำให้ตอนนี้ทำเอาหลายคนเสียน้ำตาและประทับใจมากๆ

วันนี้เราลองกลับไปดูอัลบั้มเก่าๆกันหรือยัง....






SHARE
Written in this book
ช็อคโกแล็ต...ไดอารี่
บันทึกเรื่องราวดีๆ ที่มีอยู่มากมายเกิดขึ้นได้ทุกที่...แม้แต่กล่องช็อคโกแล็ต
Writer
DreamerWriter25
Rookie Writer
นักเขียน / นักฝัน (สมัครเล่น)

Comments

imonkey7
4 years ago
เมื่อไหร่จะมีตัวละครเป็นของตัวเองบ้างนอ.....
รออยู่นะ
Reply
DreamerWriter25
4 years ago
ทุกวันนี้เราก็มีละครเป็นของตัวเอง แต่ถ้ามีจริงๆ ก็ทำให้ได้เห็นหลายๆอย่าง :)
DreamerWriter25
4 years ago
ป.ล.ผมเองก็รอเหมือนกัน
Mediary
4 years ago
ซึ้ง><
Reply
DreamerWriter25
4 years ago
ยังมีอีกสองตอนที่ซึ้ง จะหาเวลามารีวิวครับ
Mediary
4 years ago
ปูเสื่อรอ 555