ลึกสุดเฟรม
ลึกสุดเฟรม 

ในเรื่องความชอบ ความเชื่อ เป็นเรื่องที่เป็นปัจเจกอย่างที่สุด ในความเหมือนมีความต่าง และ มีรายละเอียดปลีกย่อย อยู่มากมาย และแน่นอน ว่า ในแวดวงใดๆ ก็ ล้วนมีคนดีและไม่ดีอยู่ปะปนกัน และในนั้น ก็มีทั่งที่เราชอบและไม่ชอบอยู่แทรกลงไปด้วยอีกชั้นหนึ่ง ผมเคยไม่ชอบจิตกรท่านหนึ่งอยู่เป็นเวลานาน และมักมีอคติกับผลงานของท่านอยู่เสมอๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่หอศิลป์ ขณะผมกำลังยืมชมภาพเขียนของศิลปินรุ่นเยาว์คนหนึ่งอยู่เงียบๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ ผมเบี่ยงตัวหลบมาราวก้าวหนึ่ง โดยมารยาทของการเสพงานศิลป์ เราควรมีที่ควรจะเท่าเทียมกันต่อผลงานตรงหน้า พอผมหันมองหน้าบุรุษท่านนั้น ผมก็ยกมือไหว้ ท่านยิ้ม แล้วท่านก็ชวนผมคุย ก่อนจากกัน ผมบอกท่านว่า น้องคนนี้คงดีใจ ที่ได้ทราบว่าอาจารย์มายืมชมผลงานของน้อง ท่านยิ้ม แล้ว บอกว่า ผมต่างหากที่ควรจะดีใจ และขอบคุณศิลปินผุ้นี้ ที่สร้างงานศิลปะให้ผมได้ชื่นชม ดีใจที่ได้คุยกัน แล้วท่านก็ยื่นมือมาให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันอย่างผมจับ ความรู้สึกที่ผมมีต่อจิตกรท่านนี้ก็เปลี่ยนไป เวทีเสวนากำลังจะเริ่ม ผมมองเห็น ศิลปินรุ่นเยาว์สองคนและศิลปินผู้มืชื่อเสียงอีกท่านนั่งเสบายๆ อยู่บนเก้าอี้นวมขาสีเงิน บนแผ่นไม้ปูพรมไม่กว้างมากนัก ผมปรี่ไปจับจองที่นั่งฟังแถวหน้า พร้อมกระชับกล่องดิจิตัลในอุ้งมือ หวังว่าเมือจบการเสวนาจะขอถ่ายภาพกับจิตกรท่านนั้นสักรูปเป็นที่ระลึก แต่ใน 40 นาทีเศษของการเสวนา ก็ไม่ปรากฏเงาของท่านบนเวทีเลย ระหว่างนั่งรถเมล์กลับบ้าน ผมจำอะไรแทบไม่ได้เลยใน 40 นาทีหลังสุดบนเวทีเล็กๆ นั้น แต่กลับจดจำภาษา ท่าทาง แง่คิด หลายสิ่งที่ผมได้พบเจอในระหว่างสองสามนาทีสั้นๆ นั้นได้ไม่ลืม มันทำให้ผมเข้าใจเกราะอะไรสักอย่างที่มนุษย์สวมใส่มันได้ดีมากขึ้น
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขนาดสั้น
เรื่องสั้นขนาดสั้น.ในหนึ่งหน้ากระดาษ เอ 4 และเรื่องสั้นยิ่งกว่าขนาดสั้น 400-600 คำ ที่จบในหนึ่งฉาก
Writer
rangrotfly
writer
ถ้าชีวิตคือการเดินทางที่ล้วนพบเจอทางแยกมากมาย เรียนรู้ไม่มีจบสิ้น มุ่งหมายเพื่อส่งมอบความสำเร็จ และสิ่งดีงามอันเป็นอาภรณ์แก่ตนและสรรพสิ่งรอบกายแล้วไซร้ ทางลัดที่ท่องไปในที่ไม่เคยไป ที่ไม่เคยรู้ ที่ไม่เคยเห็น ผ่านข้อความและภาพสื่อความหมายหลายหลาก หนังสือจึงเป็นกัลยาณมิตร ที่ล้ำค่าหาใดเปรียบได้ แม้ในระหว่างบรรทัดที่ว่างเปล่าตัวอักษรให้รำลึกถึง และถ้าการรู้หนังสือเป็นการเปิดประตูสักบานเพื่อไปสู่ความปรารถนาสูงสุดของมนุษย์ได้ การอ่านก็เป็นสะพานให้มนุษย์ก้าวข้ามหุบเขาของความมืดบอด นอกจากการสื่อสารไปมาที่โป้ปด ความรู้ ความเข้าใจ ไตร่ตรอง รวมถึงการเชื่อมโยงสัมพันธ์ จึงเป็นความสุขและสว่างพิสุทธิ์ตรงหน้า ที่ส่องผ่าน รอด ลาดหลุม มุมอับ อันซับซ้อนของความเขลา ให้กระจ่างด้วยเหตุผลและความสุขในสุดท้าย

Comments

Silencewaltz
4 years ago
อืมมมมมมมมมมมม
Reply
Silencewaltz
4 years ago
ยอมรับว่าต้องอ่านทวนถึงสามรอบ กว่าจะเข้าใจค่ะ คีย์เวิร์ดอยู่ตรงประโยคสุดท้ายนี่เอง :)