ถึงป้าต๊อก
ในความคิดของเรา จดหมายที่เป็นจดหมายจะต้องถูกส่งจากผู้ส่งไปยังผู้รับ แต่วันนี้ จดหมายฉบับนี้ของเรา คงไม่ถึงมือผู้รับแน่ๆเลย

ป้าต๊อกอ่านจดหมายของพี่เอ๋ยหรือยัง พี่เอ๋ยคิดถึงป้าต๊อกมากเลย ไอซ์เองก็เหมือนกันอ่ะ ตื่นมาก่อนได้ไหม อย่านอนนานดิ คืนวันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 เป็นคืนที่ท้องฟ้าไร้ดาว จริงๆแล้วอาจจะถูกกลุ่มเมฆเบียดบังดวงดาวไว้ แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะดูจากพื้นโลก ท้องฟ้าก็ไร้ดาวอยู่ดี ไอซ์ไม่เคยคิดและไม่เคยตั้งคำถามเลยว่าทำไมถึงไม่มีดาว จนกระทั่งเกือบๆสองทุ่ม ไอซ์ถึงได้รู้ว่าเพราะอะไร

อาจจะเพราะว่าฟ้ากำลังเปิดทาง ให้ดวงดาวที่สวยที่สุดเดินทางขึ้นสู่ท้องฟ้ามันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับได้ว่าไอซ์สูญเสียดาวที่คอยนำทางให้กับท้องฟ้าไปแล้ว และท้องฟ้าก็บังเอิญใจร้าย เพราะท้องฟ้าจะไม่ยอมคืนดาวดวงนั้นให้ไอซ์อีกครั้ง หรือบางทีอาจเป็นเพราะไอซ์เอง ที่ปล่อยปละละเลยดวงดาวดวงนั้นเอง
ดาวดวงนั้นอาจสวยงามที่สุด แต่ตอนนี้เป็นดาวดวงเดียวที่ไอซ์คิดถึงมากที่สุด อยากขอโทษที่เคยล่วงเกิน เคยพูดไม่ดี และทำให้ดาวดวงนั้นเสียใจ ไม่รู้ว่าดาวดวงนั้นโกรธไหม ไม่รู้ว่าดาวดวงนั้นเสียใจแค่ไหน แต่วันนี้พูดไป ดาวดวงนั้นก็คงไม่ได้ยินแล้ว
ป้าต๊อกเป็นคนแรกที่ไอซ์มีแต่คำว่า "รู้งี้..." ขึ้นมาในหัว เมื่อก่อนเราเคยเจอกันบ่อยๆ เราเจอกันทุกวันเลยมั้ง ก่อนจะค่อยๆเป็นสัปดาห์ละครั้ง จากนั้นพอไอซ์โตขึ้นอีกหน่อยเราแทบจะเจอกันปีละครั้ง และตอนนี้ ต่อจากนี้ เราจะไม่เจอกันแล้ว 
ไอซ์ก็เพิ่งรู้ว่า ไอซ์ไม่เคยมีรูปคู่กับป้าต๊อกเลย ทำไมวะ ทำไมเราถึงไม่ถ่ายรูปด้วยกันก็ไม่รู้เนาะ ตอนนี้ไอซ์มีกล้องเป็นของตัวเอง โทรศัพท์ไอซ์ก็ถ่ายรูปได้ แต่ไอซ์ไม่เคยมีรูปป้าต๊อกเลย วันนี้เองที่ไอซ์เพิ่งรู้สึกว่า ไอซ์มีแม่ 4 คน ไม่ว่าจะเป็นป้าเจี้ยบ ป้าต๊อก แม่ หรือน้าอึ่ง คอยนำทาง คอยดูแล คอยฉุดให้ลุกขึ้นตลอดเลย ขอบคุณนะป้าต๊อก ที่ที่ผ่านมา ป้าต๊อกคอยอยู่ตลอด
ป้าต๊อกจำตอนเราเจอกันครั้งสุดท้ายได้เปล่า วันที่ 19 กันยายน 2558 วันนั้นวันเสาร์ แล้วไอซ์มีเรียนวันเสาร์ ทีนี้ก็เลิก11โมงไง แม่ ป้าเจี้ยบ พี่เอ๋ย ไปงานบุญบ้านป้าไข ส่วนลุงแอ๊ดไปทำงาน นี่ก็เลยไปแฟลต แต่ไม่ได้บอกใคร ก็นึกว่าเออมีคนอยู่บ้าน ภาพตัด แป่ว ไม่มีไง โทรหาลุงแอ๊ด ลุงแอ๊ดก็อยู่ที่ทำงานมาไม่ได้ เลยขอเบอร์ป้าต๊อกมาจากป้าเจี้ยบ ตอนนั้นป้าต๊อกอยู่ข้างนอก สะพานควายมั้ง แล้วป้าต๊อกก็บอก เข้าบ้านไม่ได้หรอ เดี๋ยวป้าไปเปิดให้ รอก่อนนะ ไอซ์ก็รอ หยิบการบ้านมาทำรอ บ่นกับพี่เอ๋ยว่า ร้อนว่ะ แล้วป้าต๊อกก็โทรมาอีกว่า ป้ากำลังไป ร้อนไหม แล้วกินอะไรหรือยัง หิวหรือเปล่า เสร็จแล้วก็วางไป แล้วอีก 5 นาที ป้าต๊อกก็โทรมาอีกว่า รอก่อนนะ ป้ากำลังรีบไป ไอซ์ยังบอกป้าต๊อกอยู่เลยว่าไม่ต้องรีบๆ ไอซ์รอได้ แล้วป้าต๊อกก็นั่งแท็กซี่มาเปิดประตูให้ พอเปิดประตู เปิดนู่นนี่นั่ให้เสร็จ ป้าต๊อกก็ออกไปข้างนอกอีก มีไม่กี่คนหรอก ที่ยอมนั่งรถมาเปิดประตูให้ไอซ์ แล้วกลับไปที่เดิม มีไม่กี่คนที่คอยโทรมาเพราะกลัวเราจะร้อน กลัวเราจะหิว แล้วก็มีไม่กี่คนจริงๆ ที่รักไอซ์เท่าที่แม่รัก ห่วงเท่าที่แม่ห่วง หลายครั้งที่เราทะเลาะกัน หลายครั้งที่เราไม่เข้าใจ หลายครั้งที่ไอซ์รำคาญ แต่รู้ไหม สุดท้ายแล้ว ไอซ์ก็รักป้าต๊อกไม่แพ้คนอื่นๆหรอก
คิดถึงมาก อยากกอดอีกสักครั้ง อยากกวนป้าต๊อกอีก แต่คงไม่ได้แล้ว

ไว้จะเขียนจดหมายมาหาเรื่อยๆนะ

รัก
ไอซ์เอง
6 พฤศจิกายน 2558 
01.45


ปล. มีเพลงท่อนนึง ฟังแล้วคิดถึงมากๆ
now the time has come to leave you,
one more time just let me kiss you
then close your eyes,
I'll be on my way
SHARE
Written in this book
1109
Writer
_1109s
graduate
Full time mkt officer; part time cafe hopping and movie watching; amateur photographer and writier.

Comments