การจากลา
             ภายในห้องอับแสงมืดมิดเป็นบรรยากาศที่คุ้นตา พวกเรามีความสุขกับการอยู่ในสภาวะเช่นนี้(ผมคิดว่างั้นเพราะไม่เห็นใครบ่น) ความปลอดภัย คือสิ่งที่เราได้รับและเป็นสิทธิที่เราพึงมี ความเงียบคือสหายร่วมทางที่ไม่ทอดทิ้งกัน ในอาณาบริเวณที่เราอยู่บ่อยครั้งจะมีลมลอดเข้ามา พร้อมเสียงอื้ออึงต่างๆ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปจะสนใจใยเล่าในเมื่อไม่มีผลกระทบต่อเรา

"แต่ยังไงความมืดกับความเงียบเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ" 


              พวกเราถูกจับเรียงเป็นแถวมาตั้งแต่เราเกิดโดยใครก็ไม่รู้ ผิวสัมผัสแข็งกร้านเป็นเกราะคือคุณสมบัติที่สร้างความปลอดภัยเราอีกชั้น ผู้สร้างเราเขาคงต้องการเช่นนั้น พวกเราไม่ค่อยคุยกันหรอก แต่หลายครั้งที่ผมนึกสนุกอยากชะโงกมองเพื่อนที่อยู่ไกลออกไปแน่นอนผมต้องรอให้แสงเล็ดรอดเข้ามาเสียก่อน ประตูบานใหญ่บานนั้นทำหน้าที่เปิดรับแสงและสิ่งของเข้ามาในห้องอับทึบที่เราอยู่ เมื่อสบโอกาสที่มันเปิดออกแสงทอดลำเข้ามาผมก็รีบชะโงกหน้าดู แต่ผลก็เป็นเช่นเดิมผมมองหน้าเพื่อนที่อยู่ไกลออกไปได้ไม่เกินช่วงตัว คงเป็นเพราะพวกเราขยับไม่ได้ 
"ช่างเถอะเราชินแล้ว" 

              หลายครั้งที่เรากระทบกระทั่งกันในหมู่เพื่อนฝูง เสียงเหล่านั้นถ้าฟังให้ดีก็ไพเราะแบบแปลกๆ ไม่นานก็สงบ แป๊ปๆก็มาอีก วนอยู่อย่างนี้จนชาชินสาเหตุหลักที่ผมเข้าใจเอาตรงๆเลยนะ พวกเราไม่มีอะไรทำเดินเหินไปไหนมาไหนก็ไม่ได้ กิจกรรมเดียวที่เราทำได้คือการชนกันนิแหละมันส์ดี เกราะแข็งของพวกเราไม่ค่อยสะทกสะท้านอะไรมากนัก อย่างมากก็ทำให้เราคันๆจิ๊ดๆแค่นั้น

               ผมมีเพื่อนสนิทที่แค่คนเดียวคงเพราะผมอยู่ท้ายแถวเพื่อนคนเดียวของผมอยู่ด้านหน้าผมนั่นแหละ ผมคิดเล่นๆว่าจริงแล้วเขาอยากเป็นเพื่อนผมจริงเหรอหรือแค่ไปไหนไม่ได้ เมื่อแสวงหาสิ่งที่ตนต้องการไม่ได้ 
การหยิบฉวยสิ่งใกล้ตัวมาเติมเต็มความขาด ใช้สันดานมักง่ายคว้าใครก็ได้มาอยู่คู่ ไม่จำเป็นต้องรักขอแค่ให้มีตัวตน ดีกว่าอยู่ทุกข์ทนกับคมเขี้ยวความเหงาที่น่าพรั่นพรึง 
           เอาเข้าจริงๆคนอื่นๆอาจจะไม่อยากคุยกับผม เพราะขนาดตัวใหญ่ที่ดุอาจดูน่ากลัวสำหรับพวกเขาถึงแม้ผมจะอายุน้อยที่สุด(ผมเดาว่างั้นเพราะตั้งแต่ผมเกิดผมก็ไม่เห็นใครมาทีหลังผมเลย) ผมอยากอธิบายนะว่าหน้าผมแก่ตัวผมใหญ่แต่จิตใจผมโครตอ่อนโยนอ่ะ

           ขณะที่ผมหลับ(ซึ่งก็หลับเกือบตลอดนั่นแหละ)มีแสงเล็ดรอดเข้ามาผมไม่สนใจหรอกเดี๋ยวมันก็ไปตามปกติผมหลับตาต่อ เสียงที่ไม่คุ้นหูลอยเข้ามากระตุ้นโสตประสาท นานแล้วนะ ผมแง้มเปลือกตาผมขึ้นอยากตะโกนไปด่าให้ปิดประตูซะ เพื่อนผมก็คงคิดเช่นกันเพราะทุกคนน่าจะลืมตากันหมดแล้ว

           ก่อนที่ความอดทนผมจะสิ้นสุด มีสิ่งเล็ดรอดเข้ามาผ่านประตูนั่น "เฮ้ยอะไรว่ะ"เสียงร้องทักดังทอดๆกันมาจากผู้ที่อยู่แถวหน้า ประตูไม่ยอมปิดมันเปิดนานกว่าที่เคยนะ เหล็กอันใหญ่ถูกสอดเข้ามากระแทกที่พื้นบนเท้าที่ผมยืนอยู่ ผมตกใจทำอะไรไม่ถูก(จริงก็ทำอะไรไม่เป็นอยู่แล้วล่ะ) ประตูที่เปิดอ้ากว้างและนานกว่าปกติทำให้ผมพึ่งสังเกตว่า มีเพื่อนผมถูกจับมัดติดตรึงอยู่ด้านบนตรงหัวของผมด้วย "ไม่นะ" พวกนั้นดูสั่นเทาและหวาดกลัว "ไอ้บ้า ทางนี้"ผมตะโกนท้าทายในเมื่อผมตัวโตที่สุดจำเป็นต้องปกป้องพวกเค้า ไอ้เหล็กนั้นกลับไม่สนใจคำท้าทายเปลี่ยนเป้าหมายไปทำร้ายเพื่อนผมที่อยู่แถวข้างบน มันวิ่งชนอยู่สามสี่ครั้ง "ไม่นะ  อย่านะ แน่จริงมาทางนี้อีกสิ!!!" ผมร้องสุดเสียง

          เจ้าเหล็กนั่นคงกลัวผมแน่ๆเพราะมันมีท่าทีถอยล่าออกไป ให้มันรู้สะบ้าง อึดใจต่อมามันออกไปจากห้องอับทึบของเรา ประตูปิดลง เสียงหายไป แต่พวกเรายังสับสนมึนงงกับเหตุการณ์ หัวใจสั่นระรัวในห้อที่มืดและเงียบก็คงไม่ต่างอะไรจากการซัดกลองชุดรัวๆในเพลง"ยาพิษ"ของบอดี้แสลม ความเงียบคราวนี้ไม่ได้ช่วยให้เรารู้สึกปลอดภัยอีกแล้ว ผมไม่แน่ใจนักว่าความกลัว ตกใจ หรืออะไรกันแน่ที่ทำให้ผมรู้สึกสะท้าน ขาที่ถูกตรึงเริ่ใไร้ความรู้สึกหัวใจเร้าร้อน ผมยอมรับว่าผมห่วงตัวเองมากกว่าคนอื่นเสียแล้ว เหล็กบ้านั่ขโมยหัวใจที่กล้าหาญโดยแสดงหลักฐานผ่านอาการของร่างกายที่ผิดปกติของผม

            ยังไม่สิ้นเสียงลมหายใจที่กระหอบหืดประตูเปิดเผยอลำแสงค่อยแผ่กว้าง คราวนี้ผมตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงไหนเล็ดรอดออกจากปากผม ภาวนาให้มันไปทางอื่น โอ้ ไม่นะ คราวนี้มันตัวใหญ่กว่าเดิมมันไม่ใช่เหล็กธรรมดามันคือนกเหล็กยักษ์ อ้าปากกว้าง มันเริ่มโจมตีไปที่เพื่อนผมด้านบนก่อน มันพุ่งตรงไปที่ตัวเค้า เกราะที่แข้.แกร่งของเค้าต้านทานมันได้ ให้มันรู้สะบ้างว่าทำอะไรเราไม่ได้หรอก มันจิกกัด และกระทุ้งอยู่นาน พวกเราร้องระงมและหวาดหวั่นกับภาพที่อยู่ตรงหน้า เสียงกระเส่าจาดเพื่อนที่อยู่ข้าง หลับตาปี๋

เจ้ามัจจุราชในคราบนกยักษ์ได้ชัยชนะ มันคาบเพื่อนผมออกไป ประตูถูกปิดอีกครั้ง

หวี้....เสียงในหูเต็มไปด้วยความมืดบอด ดวงตาหพร่ามัว ทำอะไรไม่ถูก อาการชาลูกลามทั่วร่างการ อะไร มันคืออะไร

ประตูเปิดอีกครั้งเจ้านกเหล็กคอยาวพุ่งมาพร้องประตูที่เปิดมันคงชินทางและเล็งเป้าหมายไว้แล้ว

           รอบนี้ใครละ คงไม่ไม่นะ....มันพุ่งมาที่ผม ผมเกร็งตัวสู้ มันชนอยู่สองสามครั้ง เกราะที่ห่อหุ้มผมเริ่มบิ่นร้าว ความเจ็บปวดเริ่มแทรกซึม ไม่นะ ผมต้องอยู่ ผมจะไม่เป็นอะไร ต้องผ่านมันไปให้ได้ มันอ้าปากกว้างงับมาที่หัวผม สีแดงของเลือดเริ่มปรากฏ ผมไม่ยอมหรอก จะไม่ยอมเสียชีวิตที่มีค่าของผมกับสิ่งประหลาดตัวนี้ ให้มันรู้ไป

            ปากที่แข็งแกร่งของมันยังคงกัดที่หัวผม รับรู้ได้ถึงความต่างของความแข็งแกร่ง ใจผมอ่อนระทวยในร่างที่กำลังจะแตกกระจาย ไม่นะถ้าเราสู้เราจะมีชีวิต ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นเสียงตัวสนั่นของกระดูกที่แตกร้าวในตัวผม




"ผมกำลังตาย" คำพูดที่แว่บมาในความคิดผม

น้ำตาเอ่อล้นผสมเลือดไหลนอง

เจ้านกเอ๋ย ข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดเยี่ยงไรถึงได้ต้องมาสิ้นชีพให้เจ้า

ผมหลับตาล่องลอย

ขอให้การตายของผมเป็นชีวิตสุดท้ายในดินแดนที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ด้วยเถิด

"เพื่อนเอยข้ารักเจ้านะแม้ข้าจะเลือกไม่ได้ก็ตามว่าอยากรักเจ้าไหม๊"

ทุกอย่างมืดบอด...

 
...

...

...



"นี่ฟันคุดที่ถอนครับ อันนี้ฟันบน และนี่ฟันล่าง ผมจ่ายยาพาราเซตามอลให้ถ้าปวดก็กินและกัดผ้าก๊อชไว้ มีเลือดออกให้กลืนเลยไม่งั้นเลือดจะไม่หยุดไหล เดี๋ยวยังไง คุณพยาบาลจะออกใบเสร็จและใบรับรองแพทย์ให้ครับ"



"ครับๆ" ผมเดินออกมาจากห้องหมอไปเคาว์เตอร์

"เฮ้อ กินข้าวไม่ได้อีกหลายวันเลยนะเนี่ย เซ็งเลย"



ผมบ่นพรึมพรัมๆก่อนออกจากคลีนิคไป


#โดนไปสองเล่มวันนี้
#เจ็บ
#มาเล่าให้ฟังเฉยๆ
SHARE
Written in this book
Monkey Story
เรื่องราวความเป็นอยู่ นึกคิด และจิตวิญญาณแห่งลิงน้อย
Writer
imonkey7
ขี้เกียจ
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments

lalajinx
3 years ago
นี่ต้องขึ้นไปอ่านอีกรอบ

#อัลไล ฟันคุด?!!?
โหยยย นึกไม่ถึง
Reply
imonkey7
3 years ago
ฮ่าๆๆ
deux
3 years ago
นึกว่าเด็กในท้องกำลังโดนเจาะน้ำคร่ำ ท้องแฝดหลายคนด้วยนะ จินไปไกลเลย 5555
Reply
Silencewaltz
3 years ago
อะไรอ่ะเฮียยยยใหญ่
imonkey7
3 years ago
ถ้าเป็นทำคลอดเนี่ย ไอ้ประตูที่เปิดเข้าเปิดออก มันคืออัลไล 5555
deux
3 years ago
55555555 ไม่รู้สิ ถามคนมีลูกละกันเนอะ
Silencewaltz
3 years ago
55555555555555 อารายกันคะ เฮียยังมีฟันคุดอยู่อีกเหรออออ

หนูถอนไปหมดนานแว้ววว จิ๊บๆ ฮิฮิ
Reply
imonkey7
3 years ago
นัานสิ
แอมบาสะเด้อ
deux
3 years ago
แชมป์ เป็นมนุษย์โบราณที่ยังมีฟันครบทุกซี่!
imonkey7
3 years ago
ถอนไปบ้างตอนดัดฟันครับ นึกว่าไม่ต้องถอนแล้ว ที่ไหนได้เหลือ สาม เอาออกไปสอง เหลือหนึ่ง TT
Mediary
3 years ago
เข็มขัดสั้นไปเลยค่ะ
ป่วยที่ว่า นี้คือฟันคุด ใช่มั๊ยคะ อิอิ
Reply
writinglikeaBS
3 years ago
อ่านแล้วอยากไปผ่าฟันคุดซี่สุดท้าย
Reply
imonkey7
3 years ago
ผมก็เหลืออีซี่นึง ยังบาดเจ็บอยู่ครับ คงสักพักก่อน TT