17 ชั่วโมงหลังการหายไปของเธอ บางทีฉันควรจะ ...
ตีหนึ่ง สี่สิบแปดนาที
ฉันแค่อยากสะสางงานที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จ แต่เผลอตอบข้อความของเธอ 
ทั้งที่ตั้งใจว่า จะลองหายตัวไปซักวัน

ตีสาม สิบนาที 
ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ควรนอน
ขอบคุณสำหรับสองชั่วโมงที่หลับไป รู้สึกยาวนานเหมือนหลับไปทั้งคืน

เจ็ดโมงเช้า
กับงานถ่ายภาพรับปริญญาของเพื่อนมัธยม
การเดินทางยาวนานเหมือนข้ามจังหวัด ทั้งที่ยังอยู่ในกรุงเทพทำให้ฉันต้องนัดเวลาเผื่อมาสายไว้ ที่เจ็ดโมงครึ่ง แต่ฉันก็มาถึงก่อนเวลาอยู่ดี ระหว่างรอ ฉันควรเช็คดูเสียหน่อยว่าเธอตอบหรือยัง
...
บทสนทนายังค้างอยู่ที่ประโยคบอกเล่าจากฉัน
ไม่ชินเอาซะเลย กับการที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แล้วไม่มีข้อความของเธอรออยู่

มีคนหาย
ใครบางคนเงียบไป ตลอดทั้งวัน ฉันอยู่เงียบๆด้วยก็ได้

เกือบสิบโมงเช้าของวันต่อมา  
17 ชั่วโมงแล้ว 
หลังการหายไปของเธอ บางทีฉันควรปล่อยใจ ไม่ให้ออกตามหาเธออีก

ตลอดสองชั่วโมงต่อจากนั้น 
ฉันหมดเวลาไปกับการจัดห้อง แต่หมดความคิดไปกับการตั้งคำถามว่าเธอจะกลับมามั้ย 
ฉันควรหยุดคิดเรื่องเธอได้แล้ว

บ่ายสองโมงกว่า
ข้าวของบางส่วนยังกองพะเนินอยู่บนเตียง ฉันออกไปกินมื้อเที่ยงกับเพื่อนอีกสามคน (ที่ฉันกินข้าวไม่ตรงเวลา ไม่ใช่ความผิดเธอ ไม่เลย) เป็นสองชั่วโมงที่กลืนหายไปบนโต๊ะอาหาร โดยที่ฉันไม่ได้คิดถึงเธอแม้แต่นิดเดียว บางทีฉันอาจจะหยุดได้แล้วจริงๆ

แสงสีส้มพาดทับตึกสีขาวฝั่งตรงข้าม หกโมงเย็นแล้ว
ห้องโล่งขึ้นเยอะ แต่ในหัวของฉันยังรกรุงรังด้วยสารพัดเรื่องของเธอ ระหว่างนั้น เพื่อนสนิทของเธอทักแชทมา เพื่อนคนที่ทำให้เราได้รู้จักกัน (ตอนแรกก็รู้สึกขอบคุณ แต่ตอนนี้ชักอยากจะตีมือมันซักที) เราไม่ได้คุยกันนานมาก จนฉันคิดว่าไม่ควรถามเรื่องของเธอ

สองทุ่มโดยประมาณ
ฉันโพสรูปลงในfacebookส่วนตัวพร้อมสเตตัสไร้สาระ แต่มันไม่เกี่ยวกับเธอเลย มันเป็นภาพที่ฉันถ่ายในงานPlutonians  ไม่แน่ใจว่าที่เลือกภาพจากงานนี้ เพราะฉันรู้สึกว่าตัวเองอาจกำลังหลุดจากวงโคจรของเธอเหมือนดาวพลูโตที่ถูกตัดออกจากแก๊งค์ดาวเคราะห์ของระบบสุริยะหรือเปล่า

เห้ยยย!! นี่ฉันมัวแต่คิดเรื่องเธอ จนลืมผ้าที่ซักไว้ตั้งแต่บ่ายสอง น้ำยาปรับผ้านุ่มดาวนี่สีแดงคงไม่ช่วยอะไร หมดกัน เสื้อผ้าหอมไอแดดที่ฉันชอบ 

สี่ทุ่มครึ่ง
ถึงเวลาที่ฉันต้องแบ่งสมองไปคิดเรื่องงานบ้างแล้ว กดpuaseตรงไหน 
ให้หยุดคิดเรื่องเธอได้ ซักพักก็ยังดี อยากคิดอย่างอื่นบ้างแล้ว 

สี่ทุ่ม สี่สิบห้านาที
ใจร้ายเกินไปไหม ที่ฝนตกแล้วไฟก็ดับ ฉันนั่งนิ่งๆในห้องมืดๆ มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอมือถือ 
ทำอะไรไม่ได้นอกจากฟังเสียงฝนแล้วคิดถึงเธอ

เที่ยงคืนจนได้
ก่อนหน้านี้ ฉันบอกตัวเองว่าจะทำงาน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เริ่มเลย ฉันแค่คิดว่า 
บางทีเธอควรกลับมาได้แล้ว

ตีหนึ่ง สี่สิบแปดนาที
หนึ่งวันแล้วเหรอ ที่เธอหายไป (จะไม่กลับมาจริงอ่ะ จริงจัง?) 
ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ครั้งแรก เธอเคยหายไป ก่อนจะกลับมาในวันที่4 

ใช่ มันคือวันที่4 วันที่ฉันถอดใจไปแล้ว 
แต่อยู่ดีๆเธอก็กลับมา ต่อบทสนทนาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันตลกตรงที่การหายตัวไปของเธอในครั้งนี้ ฉันกลับกระวนกระวายตั้งแต่12ชั่วโมงแรก ตอนที่ตื่นนอนแล้วพบว่าข้อความจากฉัน ยังค้างเติ่งอยู่ที่เดิม ไม่เป็นไร นี่มันแค่วันแรก เล็กน้อยมากๆ (น้ำตายังไม่มีเลย)

แต่ ฉันจะไม่ขีดเส้นใต้เรื่องนี้
เพราะมันยังไม่จบ จนกว่าเธอจะกลับมา 
edited : ในที่สุดก็ได้กลับมาขีดเส้นใต้ซะที : )
SHARE

Comments

Golffy_
3 years ago
หายไปนานหลายเดือนเป็นปีกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย 😓😓😓
Reply
WANKLOM
3 years ago
เจ็บจิ๊ด ๆ 
Reply
Burning_Pare
2 years ago
รอเก่งมาก คนรอนี่ทรมานดีจริงๆ
Reply
Burning_Pare
2 years ago
รอเก่งมาก คนรอนี่ทรมานดีจริงๆ
Reply
GreenhornDoctor
2 years ago
รอเก่งเกินไปแล้วล่ะ ฮรือออออ
Reply