"แม่น้ำสายนั้น กับตลิ่งที่ใกล้แค่นี้"


             เสียงเซ็งแซ่พูดคุยของคนมากมายที่ริมแม่น้ำ ผู้คนตะโกนโหวกเหวกร้องร่ำร้องเอะอะเสียงดัง ต่างเชียร์บ้าง ตะโกนให้ถอยบ้าง ยึกยือๆ หัวร่อก็มี เศร้าโศกนั่งปลอบประโลม หรือไชโยโห่ร้องสร้างความสงสัยให้คนที่ผ่านไปผ่านมารวมทั้งผม

             เมื่อจะเดินเข้าไปผมกลับถูกฉุดรั้งปรามไม่ให้เข้าเฉียด พ่อแม่ และญาติอาวุโสต่างบอกว่าผมจำเป็นต้องโตก่อน เรียนว่ายน้ำให้เป็น ให้คล่อง ต้องรู้ว่าลอยตัวอย่างไร เคลื่อนไปข้างหน้าเช่นไร หยุดเช่นไร ผ่อนแรงเช่นไร เมื่อใดควรไปต่อ

              ทุกท่านต่างประโคมหนังสือมากมาย ครูบาอาจารย์หลั่งไหลมาสั่งสอน มีผู้คนคร่ำเคร่งเร่งรี่มาร่ำเรียนโดยมีจุดมุ่งหมายแฉกเช่นเดียวกัน

              ผมก้มหน้าก้มตาศึกษาด้วยความสงสัย ว่าทำไมไม่ให้ผมลงน้ำสักที อ่านตำหรับตำราเยอะแยะเต็มไปหมดอยู่นี่แหละทั้งที่เกี่ยวและไม่เกี่ยวกับสิ่งที่ผมต้องการ

                                         วันแล้ววันเล่า 

                                         วันแล้ววันเล่า
 


                ผ่านมาจนกระทั่งผมโตใหญ่ หลายๆอย่างเปลี่ยนไป หนังสือที่อ่านน้อยลงแต่เจาะจงขึ้น เวลามีมากมายแต่ผมก็ทำได้แค่จินตนาการเอาว่าความรู้สึกเมื่อสัมผัสน้ำเป็นเช่นไร

                                         คิดแล้ว คิดอีก
 

                                        คิดแล้ว คิดอีก

               และแล้วก็มีคนเอาอ่างเล็กๆมาตั้งเบื้องหน้าผม สั่งให้ผมลง อ่างน้ำที่มีน้ำเพียงค่อนขา ผมจ้องมอง ตื่นเต้น ผมลงอ่างยืน มันทั้งเย็นและรู้สึกดีน้ำที่วิ่งวนใต้ฝ่าเท้าให้ความรู้สึกว่าผมลอยได้ แต่แล้วทุกคนก็ดีใจเฮลั่น ผมรู้สึกงงงวย ผู้คนเพื่อนฝูงต่างปรบมือสรรค์เสริญว่าผมเก่งกล้าสามารถ เหล่าผู้สอน พ่อแม่ยิ้มยินดีและเดินมาตบไหล่ผม และบอกกับผมว่า

จุดหมายแห่งฟากฝั่งโน้นของแม่น้ำมีมากมายหลายตลิ่ง ทุกตลิ่งมีเรื่องราวของมัน
เจ้าจงเดินทางไปยังตลิ่งที่เจ้าหมาย เมื่อใดที่เจ้าผ่านพ้นไปได้เจ้าจะเป็นผู้สำเร็จ
 
                ผมพกความมั่นใจกับคำเยินยอ ปั้นแย้มฉีกยิ้มเหล่านั้น ผมพร้อมแล้ว พลันสวมชุดรัดรูป อุปกรณ์ครบครัน ยืดหน้าตรงหลังตั้งเดินสง่าเชิดหน้าลอยตาอย่างภาคภูมิ มุ่งสู่ฝูงชน

               ฝูงชนเหล่านั่นในวันนี้ ก็ยังเป็นเช่นเดียวกับฝูงชนวันนั้น มีหลายคนยังมีร่องรอยเปียกโชก บ้างตัวแห้งสนิทนอนมองฟ้ามองดาวตามประสา บ้างก็อยู่กันเป็นกลุ่มก้อนปลอบประโลม ปลุกปั่นเป็นกลุ่มๆ 

               ผมเดินย่างสามขุมแหวกผู้คน กว่าจะถึงตลิ่งก็มีผู้คนหนาแน่นขึ้น ทุกคนอยู่ในลำดับอย่างเป็นระเบียบด้วยสายตามที่พร้อมและมั่นใจเช่นเดียวกับผม เมื่อระยะย่นย่อใกล้เข้าไปทุกขณะ ผมเห็นบางคนส่อสีหน้าไม่มั่นใจ หน้าซีด เหงื่อเปียกชุ่ม บางคนยิ่งแล้วใหญ่แต่งตัว สวมชุดเสื้อเชิ้ตผูกไทด์ ช่างน่าขันกับการกระทำเช่นนี้ กระนั้นด้านหลังเขายังเต็มไปด้วยผู้คนที่ผลักเขาให้เดินหน้า ดันให้เข้าไปใกล้ขึ้นๆ เขามองมาที่ผมสายตาบอกว่า"กูไม่เอา"แต่ผู้อยู่เบื้องหลังกลับผลักดุนให้เคลื่อนที่ ผมสบตาทำท่าพยัดพเยิดเพื่อให้เขารู้ว่าผมเป็นกำลังใจให้นะ พอมองไปอีกทางก็เจอสิ่งน่าสงสัย มีคนใส่เสื้อชูชีพกำลังจะโดด โดยมีครอบครัวรออยู่ฝั่งโน้น เอ๊ะ ตรงโน้นยิ่งประหลาด มีเรื่องสวยงามมารับเพื่อข้ามฝั่งไป ผมก็ไม่รู้นะอะไรทำให้พวกเขาต่างกับคนมากมายที่ต้องดิ้นรนอย่างยากลำบากแบบพวกเรา "ช่างเถอะต้นทุนไม่เท่ากัน" อาจารย์ท่านนึงเคยสอนผมไว้

               ผมมองกลับมาที่แถวผม โอ้ถึงเวลาผมแล้ว เบื้องหน้าปรากฏแม่น้ำสายยาว ไม่กว้างมากนัก ลมเย็นพัดมาทำเอาปอยผมพลิ้วไหวผมยิ้มและปรารภกับตนเองว่า ผมพร้อม อีกฟากฝั่งมีคนกลุ่มนึงหน้าตาอิ่มเอมมีทั้งคนแก่ ผู้ใหญ่กลางคน และเด็กรุ่นๆเดียวกับผม ต่างยิ้มแย้มแสดงอาการส่งกำลังใจ ปรบมือร้องรำทำเพลงประหนึ่งจะเรียกให้ผมข้ามไปเร็วๆ บ้างก็ทำท่าสอนว่ายน้ำในท่าที่คิดว่าจะทำให้ผมข้ามได้ บ้างก็ชี้ว่าอย่าลงไปตรงนั้นให้ผ่านเส้นทางนี้ บ้างก็นั่งเฉยๆส่งสายตาท้าทายให้รีบมา

               ที่ๆผมยืนเป็นตลิ่งมีกอหญ้าขึ้นประปราย แผ่นไม้ถูกตอกแน่นกับพื้นมีส่วนที่ยื่นออกไปจากตลิ่งทางลงด้านข้างรอบๆเป็นพื้นดินเปียกชุ่มปนโคลน มีร่องรอยมากมายแสดงถึงอาการตะกายของผู้นไม่ซ้ำหน้าน้ำไม่เชี่ยวมากในสายผม ผมคิดว่ามันเป็นทางขึ้นมากกว่าทางลงนะ ผมกะระยะทางด้วยสายตาคิดว่าไม่ไกลนัก เริ่มเดินออกไปจนสุดไม้ 


ผมย่อตัวลงมือแตะเท้าเงยหน้ามองสูดลมหายใจ
หลับตาพริ้ม

ภาพหนังสือ ตำรา ที่ตนร่ำเรียน ฉายในมโนภาพ
เสียงแว่วของพ่อแม่
ลอยมาไกลด้วยความห่วง


"ขอชัยชนะจงอยู่กับข้า" 
ผมร้องสุดเสียง 
 
ก่อนกระโดดลงไป ผมลอยล่อยในอากาศ
หัวใจสั่นหวิว

สมองผมโปร่งโล่ง  
....

....

....

 ....
น้ำเย็นๆปะทะใบหน้า 

....

.... 

#วันก่อน 
SHARE
Written in this book
Monkey Story
เรื่องราวความเป็นอยู่ นึกคิด และจิตวิญญาณแห่งลิงน้อย
Writer
imonkey7
ขี้เกียจ
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments

lalajinx
3 years ago
. . . . . . . . . จบแล้วเหรอ ?

กำลังเพลิน //เอานิ้วแหย่จมูก

แล้วทำไมต้อง #วันก่อน
Reply
lalajinx
3 years ago
โห่ นึกว่ามีต่อ
imonkey7
3 years ago
คิดตอนแรกมีต่อนะ ผจญภัยมันมากเลย แต่เอาไว้แบบนี้...คลาสสิคดี
lalajinx
3 years ago
ชอบโมเม้นท์ตรงอ่างเล็กๆอ่ะ
แล้วทุกคนปรบมือ
งงมาก #อินตาม 5555
Silencewaltz
3 years ago
เหหหหหหหหหห

หมายความว่าวันก่อนเฮียฝึกวิชาลอยตัวในอ่างน้ำเหรอคะ - -?
Reply
imonkey7
3 years ago
แมนแล่วแม่นาง
J_popper
3 years ago
มีต่อแน่ๆ (มากดดัน) 5555 รออ่านนะ 

Reply
imonkey7
3 years ago
ไม่.....
J_popper
3 years ago
......มีปัญหา 5555 

เขียนก้ออ่าน ไม่เขียนก็ไม่มีให้อ่าน ไม่เป็นไรเลยยย

ชอบการเขียนค่ะ เลยตามมาแซว ^ ^
Reply
imonkey7
3 years ago
รอเรื่องใหม่นะครับ...กำลังปั่น ^^ 
Mediary
3 years ago
ดีนะพี่ ชอบ สร้างสเน่ห์ ให้กับบทความ ถ้าแต่ละคนมาต่อของพี่ รับรอง มีหลายเรื่องให้อ่านแน่
Reply